Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2009

Σπάρτη/ Αθήνα, 500 π.χ.


Τον 5ο αιώνα π.χ. όπως ίσως/μάλλον ξέρετε, οι δύο μεγάλες δυνάμεις στον Ελληνικό χώρο ήταν η
Σπάρτη και η Αθήνα. Η Αθήνα εκείνη την περίοδο βρισκόταν σε πολιτιστική άνθηση, με τέχνες, αρχιτεκτονική, φιλοσοφία σε πρώτο πλάνο. Αντίθετα, οι Σπαρτιάτες ζούσαν με ατσάλινη πειθαρχία, μια ζωή
απλή, σκληρή και στρατιωτική, σε αντιδιαστολή με την πολύχρωμη, συχνά ¨ανήθικη" για τα δικά τους δεδομένα Αθηναϊκή. Η Σπαρτιατική κοινωνία ήταν ιδιαίτερα κλειστή. Για
τους κατοίκους αυτής της πόλης- κράτους ήταν αυστηρά απαγορευμένο να ταξιδεύουν, όπως επίσης απαγορευμένο ήταν στους "ξένους" να επισκέπτονται τη Σπάρτη. Έτσι λοιπόν ζούσαν οι κάτοικοι της παράξενης αυτής πόλης, τελείως αποκομμένοι από τον άλλο, τον πολύχρωμο τρόπο ζωής, θεωρώντας αυτονόητο ότι ο δικός τους τρόπος ήταν καλύτερος αποκλειστικά και μόνο γιατί δεν είχαν ιδέα περί του τι έχαναν. Έζησαν χωρίς να ξέρουν, υποτιμώντας τους Αθηναίους μέσα στην άγνοιά τους, και δεν μπόρεσαν έτσι να αφήσουν πίσω τους τίποτα όμορφο όσο ο Παρθενώνας, τίποτα αριστοτεχνικά δουλεμένο όσο οι τραγωδίες του Αισχύλου, του Σοφοκλή ή του Ευριππίδη.

Το λέει και ο Περικλής στον "Επιτάφιο" του Θουκυδίδη:

'Διαφέρομεν δὲ καὶ ταῖς τῶν πολεμικῶν μελέταις τῶν ἐναντίων τοῖσδε. τήν τε γὰρ πόλιν κοινὴν παρέχομεν, καὶ οὐκ ἔστιν ὅτε ξενηλασίαις ἀπείργομέν τινα ἢ μαθήματος ἢ θεάματος, ὃ μὴ κρυφθὲν ἄν τις τῶν πολεμίων ἰδὼν ὠφεληθείη, πιστεύοντες οὐ ταῖς παρασκευαῖς τὸ πλέον καὶ ἀπάταις ἢ τῷ ἀφ' ἡμῶν αὐτῶν ἐς τὰ ἔργα εὐψύχῳ· καὶ ἐν ταῖς παιδείαις οἱ μὲν ἐπιπόνῳ ἀσκήσει εὐθὺς νέοι ὄντες τὸ ἀνδρεῖον μετέρχονται, ἡμεῖς δὲ ἀνειμένως διαιτώμενοι οὐδὲν ἧσσον ἐπὶ τοὺς ἰσοπαλεῖς κινδύνους χωροῦμεν. τεκμήριον δέ· οὔτε γὰρ Λακεδαιμόνιοι καθ' ἑαυτούς, μεθ' ἁπάντων δὲ ἐς τὴν γῆν ἡμῶν στρατεύουσι, τήν τε τῶν πέλας αὐτοὶ ἐπελθόντες οὐ χαλεπῶς ἐν τῇ ἀλλοτρίᾳ τοὺς περὶ τῶν οἰκείων ἀμυνομένους μαχόμενοι τὰ πλείω κρατοῦμεν. '


'Είμαστε διαφορετικοί από τους αντιπάλους μας και στην πολεμική εκπαίδευση στα εξής: Και την πόλη μας την έχουμε ανοιχτή σε όλους και σε καμιά περίπτωση κανένα δεν εμποδίζουμε, με απελάσεις ξένων, από του να δει ή να μάθει κάτι που, αν δεν το κρύβαμε και το έβλεπε κάποιος απ' τους εχθρούς, θα μπορούσε να ωφεληθεί, επειδή έχουμε πεποίθηση όχι περισσότερο στις προετοιμασίες και στα τεχνάσματα, όσο στην ευψυχία μας την ώρα της μάχης. και στο εκπαιδευτικό τους σύστημα, εκείνοι με εξαντλητική άσκηση από την παιδική τους ηλικία επιδιώκουν να γίνουν ανδρείοι. Αντίθετα εμείς, αν και ζούμε άνετα, προχωρούμε με όχι κατώτερο φρόνημα σε κινδύνους το ίδιο μεγάλους. Και να η απόδειξη : Ό ι Λακεδαιμόνιοι δεν εκστρατεύουν στη χώρα μας μόνο με τη δική τους δύναμη, αλλά με όλους τους συμμάχους τους, ενώ εμείς κάθε φορά που εισβάλλουμε στη χώρα των άλλων μόνοι μας, νικούμε χωρίς δυσκολία στη μάχη τις πιο πολλές φορές, στην ξένη χώρα, εκείνους που αμύνονται για τη σωτηρία της χώρας τους.'


Εδώ τελειώνουν τα όσα έχω να πω. Τα υπόλοιπα τα λέει ο Σπάιρους, σε αυτό το σχόλιο που μου άρεσε τόσο που θεώρησα ότι του αξίζει ένα δικό του post, και όχι να χάνεται κάτω από ένα ίσως κατώτερό του. Σπάιρους, τα είπες πολύ καλύτερα από ότι θα μπορούσα να έχω κάνει εγώ.

Τι σχέση έχουν οι Αθηναίοι και οι Σπαρτιάτες; Ο έχων νουν νοείτο!



Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που σε έχω πραγματικά ανάγκη... Που μου λείπεις τόσο που κολλάει το μυαλό, χάνεται η διάθεση και το μόνο που ψάχνω είναι ένας τρόπος να σε νιώσω. Να σε νιώσω ξανά κοντά μου...Ότι σε κοιτάω και σου μιλάω...ακόμα ψάχνω να βρω κάτι για υποκατάστατο...για να καταπολεμήσω τον εθισμό μου, που ποτέ δεν ήθελα και δεν θέλω να ξεπεράσω! Σοφοί James...Αλλά δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο...Μόνο εσύ είσαι εσύ! Τίποτα δεν έχει έστω και λίγο από σένα. 2 εδώ, 7 εκεί...αλλά πού όρεξη για ύπνος...? Η ίδια υπνηλία με αυτήν που έχω όταν ξαπλώνω πλάι σου. Το μόνο που με τραβάει στο κρεβάτι τώρα είναι το όνειρο που με περιμένει, που και εκεί είσαι πρωταγωνίστρια...
"Τι νόημα έχει όλο αυτό...?" Με ρώτησαν σήμερα...Τι να απαντήσω? Τι να πρωτοπώ? Αν δεν έχει νόημα να κυνηγάς την ευτυχία σου τι έχει νόημα? Αν δεν έχει νόημα να κάνεις αυτό που αισθάνεσαι ή να προσπαθείς γι'αυτό, τι έχει? Δεν απάντησα. Απλά χαμογέλασα... Δεν θα με καταλάβαινε... Δικαιολογημένο όμως το παίδι. Ούτε σε έχει δει ούτε με ξέρει και καλά...Με έκανε να νιώσω όμως το γνωστό συναίσθημα και να ξαναπώ από μέσα μου..."Τι κρίμα που δεν μπορείς να καταλάβεις...αλλά δεν πειράζει, θα βρεις και εσύ την Μυρσίνη σου!!" Είναι ο Σπαρτίατης και είμαι ο Αθηναίος...Με καταλαβαίνεις...
Αλλά νομίζω είπα αρκετά...Δεν είναι και δικό μου το blog... "Και για πες", "τραγικά", "έλεος".... Μου λείπεις. Σ'αγαπώ... πολύ... πιο πολύ...


1 σχόλιο:

  1. Σε ευχαριστώ ψυχή μου! Σε ευχαριστώ βασικά που μπήκες στην ζωή μου και έφερες μαζί σου όλα αυτά τα τέλεια πράγματα! Θέλω να είσαι πάντα τόσο χαρούμενη όσο είσαι σε αυτήν την φώτο! Εμένα να ξέρεις με κάνεις ακόμα περισσότερο! Σ'αγαπώ πολύ! Φιλάκια άπειρα γου μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή