Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2009

Περί αγάπης


Πέμπτη βράδι, ώρα 1:30 (;). 'Ωρα πρωινή. Ώρα αμελητέα. Τουλάχιστον για τα 5 παιδιά που κάθονται στα σκαλιά της Low. Γι' αυτούς, η ώρα είναι κάτι το ασήμαντο, κάτι το αμελητέο, που υποτάσσεται στην ανθρώπινη ανάγκη για συζήτηση, για αναζήτηση, για γνωριμία, για ειλικρινή περιέργεια. Και αυτά τα σκαλιά της Low είναι το τέλειο μέρος. Γιατί... όταν βλέπεις αυτό, πώς να μην πάει κατευθείαν ο νους σου στις μεγάλες ιδέες;

Το πιο όμορφο πράγμα που λέει κάποιος εκείνη τη βραδιά δεν το λέω εγώ. Έτσι όπως πρέπει. Και σκέφτομαι ότι γι'αυτό είμαι εδώ, για να θαυμάζω τα προϊόντα της σκέψης των άλλων και όχι της δικής μου.

"You don't only use the word 'love' to refer to a person. You love your family, your friends, but you also love New York city, you love reading, dancing, writing, you love science, you love this campus. You love your life. You love all the things that make you who you are. And so, when you tell someone that you love them, when you say 'I love you', you are giving them all that. You are sharing your whole being with them."

Τι υπέροχη σκέψη, κύριε Χ μου (σε ονομάζω κύριο Χ γιατί μου αρέσουν τα μυστήρια και γιατί δεν είσαι ο τύπος που τον νοιάζει να αναδείξει το όνομά του). Τι όμορφο. Ναι, σκέφτομαι, είναι αλήθεια. Όταν αγαπάς, μοιράζεσαι τα πάντα με τον άλλο. Μοιράζεσαι όλα όσα είναι δικά σου, όλα όσα σε κάνουν αυτό που είσαι. Κι εγώ έτσι. Όλα θέλω να τα μοιραστώ μαζί σου, όλα. Όλα όσα με προσδιορίζουν, με κάνουν Μυρσίνη και όχι Μαρία ή Άννα ή Αθηνά. Γιατί όσο αναπόσπαστο κομμάτι μου είναι τα βιβλία, τόσο είσαι κι εσύ, Σπάιρους μου: δεν θα ήμουν ο ίδιος άνθρωπος χωρίς αυτά. Με κάνεις να είμαι ο εαυτός μου. Και σε ευχαριστώ γι αυτό.

Κι όμως. Όσο όμορφο κι αν ήταν αυτό που είπε ο κύριος Χ, κάτι δεν μου κολλάει με αυτό το ρημάδι το "I love you". Όταν σε βλέπω, όταν σε έχω μπροστά μου, δεν πιάνει μία μπροστά στο "Σ'αγαπώ". Και ξαφνικά, εκείνη τη στιγμή, έχοντας μετακινηθεί από τα σκαλιά της Low στα δροσερά γρασίδια της, νιώθω την ανάγκη να εξηγηθώ στους άλλους. Είναι ακριβώς αυτή η περιεκτικότητα του "I love you" που το κάνει να υστερεί μπροστά στο δικό μας "Σ'αγαπώ". Παραείναι πλατύ μωρό μου: καλύπτει υπερβολικά πολλά ενώ θα έπρεπε να περιορίζεται σε λίγα κι εκλεκτά. Έτσι λοιπόν καταφέρνει και ξεπουλιέται κατά μια έννοια. Πώς να νιώσω την πραγματική έννοια αυτού που σου λέω, όταν χρησιμοποιώ την ίδια λέξη για να αναφερθώ σε μια ταινία που είδα; Το "σ'αγαπώ" είναι σπάνιο, είναι μυστικιστικό, είναι περιζήτητο, είναι ιερό. Είναι για λίγους. Και σημαίνει τόσα πολλά.






Σ'αγαπώ


4 σχόλια:

  1. Σ'αγαπώ κυρία Ψ μου...και δεν χρειάζεται τίποτα άλλο να πω... τα είπες όλα τόσο τέλεια...Σ'αγαπώ μέχρι τα σύνορα της αγάπης...κι αν μου πεις ότι δεν έχει σύνορα, ότι είναι ατελείωτη....θα 'χεις και δίκιο...

    Σ'αγαπώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μα πόσο πόσο δίκιο έχεις... Μα πόσο πόσο μέσα πέφτεις!
    Και πόσο όμορφα το εκφράζεις... Τέλειο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Να'σαι καλά... Ευχαριστώ. Όσο κι αν το εξήγησα, τα παιδιά δεν μπορούσαν να το καταλάβουν γιατί τέτοια δεν υπάρχει ανάλογη λέξη στα αγγλικά. Και μου φάνηκε πολύ κρίμα. Χαίρομαι λοιπόν που συμφωνείς μαζί μου και βλέπω ότι δεν είναι απλά δικιά μου ιδέα :)
    Πολλές Νεοϋορκέζικες καλημέρες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή