Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2009

Η μπαλαρίνα



...Degas...

Ξέρω μόνο δύο άτομα για τα οποία η λέξη αυτή σημαίνει τόσα πράγματα. Χρειάζεται να πώ ποιά είναι; Πιστεύω όχι. Έτσι και με τις σκέψεις μου καθώς την κοιτάζω. Δεν χρειάζεται να τις αναλύσω γιατί τις ξέρεις ήδη. Γιατί με ξέρεις ήδη. Καλύτερα απ'όλους.




Το μουσείο. ΤΟ μουσείο. Επιβλητικό εντυπωσιακό, μοναδικό. Δημιουργημένο με πρότυπο μια κουλτούρα που δεν υπάρχει πια, μια αρχιτεκτονική που μου είναι υπέροχα οικεία, που με γεμίζει ζεστασιά και με γυρίζει σπίτι. Ανεβαίνω τα σκαλιά γεμάτη ανυπομονησία, ξέροντας (;) τι με περιμένει. Το δωμάτιο στο οποίο πηγαίνω βρίσκεται στον πρώτο όροφο, κάπου στα αριστερά. Ο δρόμος είναι δύσκολος, είναι γεμάτος παγίδες για τα μάτια και την προσοχή μου. Matisse, Monet, Manet, Chagal. Van Gogh. Αυτός ο τελευταίος κύριος, όντας η αδυναμία μου, καταφέρνει να με πιάσει στο πολύχρωμο ιμπρεσσιονιστικό δίχτυ του για πολύ ώρα, ακινητοποιώντας με, κάνοντάς με να χάσω κάθε επιθυμία να ξεφύγω. Μέχρι που η ματιά μου ξεστρατίζει προς το απέναντι δωμάτιο.

Εκείνη στέκεται στο κέντρο. Ασκήσεις στο κέντρο. Το πόδι μπροστά, σε πεισματάρικη τέταρτη ποσισιόν. Τα χέρια της είναι αποφασιστικά πιασμένα πίσω από την πλάτη, σε μια αυταρχική άρνηση να τα βάλει στην prepartoire, στην πρώτη, τη δεύτερη, την τρίτη, ή οποιαδήποτε άλλη. Μια αληθινή σατέν πολύτιμη κορδέλα είναι δεμένη στην μπρούτζινη κοτσίδα της, το μόνο κομμάτι της που δεν είναι νευρικά τεντωμένο. Το τούλινο φορεμά της σε φθαρμένο ροζ είναι το κοστούμι που και οι δύο μας ονειρευόμασταν κάποτε, που αντικαταστάθηκε στις μέρες μας από το βαρετό μαύρο κορμάκι. Το κεφάλι είναι υψωμένο περήφανα, με μια σιγουριά, και αυτοπεποίθηση που μόνο οι μπαλαρίνες έχουν. Με μια χάρη που είναι για λίγες, τις λίγες που μικρές- μικρές ρίχνουν τον εαυτό τους στα βάσανα. Εσένα κι εμένα.

Την κοιτάζω πάνω από 15'. Ο ένας λόγος είναι ότι μου φαίνεται απίστευτο ότι επιτέλους την βλέπω, την αληθινή, την πρωτότυπη, αυτή που τα ίδια του τα χέρια σμίλεψαν. Ο άλλος λόγος είναι ότι μου θυμίζει εσένα, φυσικά, σε απίστευτο βαθμό. Η περηφάνια, το πείσμα της μπαλαρίνας. Τα έχεις αυτά, κι ας νομίζεις το αντίθετο. Η τσαχπινιά της μπαλαρίνας, που την έχεις κι αυτήν.

Ατελείωτες ώρες αφιερωμένες στο κέντρο, στις ασκήσεις, στα battements tendus και στις port-de-bras. Στο να θαυμάζουμε τον Degas. Στο να κουτσομπολεύουμε, να γελάμε, να πηγαίνουμε για παγωτό στον Μάκη, στο να είμαστε μαζί. Το πείσμα του τεντωμένου ποδιού, το πείσμα με το οποίο δεν χανόμαστε, όσο μακριά κι αν είμαστε, όσο μακριά κι αν πάω. Γιατί έχουμε υπερβολικά πολλά που δημιουργούν μαγνητικό πεδίο μεταξύ μας, που μας τραβάνε όλο και πιο κοντά. Γιατί δεν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που να με ξέρουν τόσο ολοκληρωτικά ώστε να συμπυκνώνουμε σε ένα βλέμμα μια ολόκληρη συζήτηση.

Μην αλλάξεις ποτέ. Έχεις το κοριτσίστικο πείσμα της, την τσαχπινιά της, την χάρη της, αλλά δεν είσαι μπρούτζινη, είσαι αληθινή, γεμάτη τρέλα, κορδέλα και αγάπη. Και είσαι και το boo μου, αν και φυσικά δεν χρειαζόταν να το πω, γιατί είχες καταλάβει ότι τόση ώρα μιλάω για σένα.





Στον τοίχο πίσω της κρέμεται ο πίνακας που είναι τυπωμένος πάνω στην τσάντα που σου είχα πάρει πριν δύο χρόνια.

'Ολα αυτά τα γράφω στο αγαπημένο σου τετράδιο, που οι δύο πρώτες του σελίδες είναι γεμάτες με τα γράμματά σου.

5 σχόλια:

  1. Kai koita twra na deis, pou mia agnwsth kopela, diavazei to idiotypo "gramma" pou stelneis sth filh sou kai einai sa na diavazei grammata dika ths...

    Giati otan hrtha persi sto Parisi kai phga prwth fora sto Musée d'Orsay ezhsa akrivws to idio: prwta tous pinakes tou Van Gogh na me travane, na me apoprosanatolizoun kai otan katafera na apomakrynthw, ta vhmata mou me odhghsan me sigouria s'auto pou perimena xronia: s'ekeinon ton ekplhktiko pinaka tou Degas, ton agaphmeno mou isws, L'attente, me th skymmenh mpalarina. Kai eixa gonatisei mprosta ths kai eklaiga. Kai mazi gelousa. Ki oi anthrwpoi gyrw mou evlepan ena koritsi na gela mesa apo ta dakrya tou kai sigoura m'epairnan gia trelh...

    Alla autoi den hkseran oti mesa se liga lepta eixa diatreksei th zwh mou olh. To prwto mathima (pou to thymamai sa xthes), tis askhseis, to peisma na stripsw stis pointes, to atimo, adynamo en-dehors, ta kefalia stis pirouettes, ola. Ola. Kai mesa s'ola eixa ki egw na thymamai ena koritsaki pou htan dipla mou ta perissotera xronia sthn taksh. Ki otan den htan sthn taksh, e htan kapou ekei gyrw sth zwh mou. Akoma ki an twra eimaste makria, giati me phre prwta emena to Parisi kai twra (koita symptwsh) thn phre ki ekeinh h NY.

    Ouf, m'epiase h polylogia, alla me ksafniase prwinatika na vrw kati toso "diko mou" se ena agnwsto keimeno...

    Kalws se vrhka kai epishmws (ta exw diavasei kai ta ypoloipa sou, den mporousa na mhn kanw click sto prwto sth seira link ths Stefanias, katalavaineis, apla den eixa sxoliasei...)

    :)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. boo mouuuuuuu....
    giati na eisai toso uperoxi??? kai giati na grafeis toso ma toso teleia kai sugkinitika??? kai emena mou leipoun ta pagwta ston maki kai oi ateleiwtes wres pou ksodeuame milwntas sto tilefwno, mexri na piastei to xeri mas kai na ponesei to auti mas.. MOU LEIPEIS ESU RE BOOFO ( eides pou ta sunduasa??? xixixixi)....
    to ksereis oti eimai gemati agapi mono gia ligous kai esu anikeis se autous tous elaxistous edw kai aiwnes....
    Kai akoma kai an den eimaste konta, auti i aperioristi agapi taksideuei xiliometra mono gia to boo mou..., pou elpizw na einai kala kai na me skeftetai oso to skeftomai kai egw...
    se latreuw...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. αμάν πια δεν είχα πολλές μέρες να κλάψω,γράφετε κι αυτά που γράφετε,πολύ θέλει ο άνθρωπος?

    ρε...κοτέξ μου άι λαβ γιου.

    και Ζ., μην ξεχνιόμαστε επειδή βλεπόμαστε κάθε μέρα..σε λατρεύω ρε πλασματάκι μου(σας θυμίζει κάτι η λέξη πλασματάκι??ε λολ.)και δε θέλω να χαθούμε τώρα που φεύγω λίιιιγο μακριά..

    ξέρετε τι σκεφτόμουν αυτές τις μέρες?πως όλοι φεύγουμε κι ο καθένας πάει αλλού κι είμαστε σαν μια ακτίνα φωτός*ξεκινήσαμε όλοι απ το ίδιο σημειο και μετά...διασκεδασμός.και διασκέδαση :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. dancing gal, kalos se vrika ki ego :) Hairomai poli pou vrikes kati diko sou se auto, alloste nomizo autos einai ki enas apo tous logous gia tous opoious grafoume. Elpizo to koritsaki auto na meinei panta konta sou, giati oi alithinoi filoi einai pragmatika spanioi, kai einai to pio polytimo pragma pou mporeis na eheis.

    Esy pali boo mou den eisai gemati agapi gia ligous. Eisai gemati agapi gia olous, kai eisai apo tous kaliterous anthropous pou xero. Kai einai ki autos enas apo tous hiliades logous gia tous opoious se agapao... Kai o Degas mou thymizei panta esena... ma panta. Se latreuo...

    Stefoni, Ai lav giou tou. Kai xereis ti? Exaplonoume tin trela mas se ooolo ton kosmo. Xereis ti teleio pou einai auto? Se latreuo <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. to grapsimo einai to pio polytimo oplo s re idol.......na to thymasai panta ayto....k na thymasai oti otan theleis kati poly ola ginontai.....esy perna mas esena mesa s ayto to blog oso pio syxna mporeis...

    ΑπάντησηΔιαγραφή