Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2009

Βίοι Παράλληλοι

Οι καινούργιες μας ζωές Αγελάδα μου, έχουν την ίδια εφαπτομένη: αλλαγή. Σε όλους τους τομείς. Αλλαγή ψυχική και πνευματική, αλλαγή συναισθηματική, αλλαγή περιβάλλοντος, καταστάσεων, ασχολίας. Δεν πάει να βρισκόμαστε σε διαφορετικές πλευρές του Ατλαντικού, kατά βάθος ζούμε βίους παράλληλους.

Θυμάμαι τις τελευταίες μέρες στη γνώριμη, την αγαπημένη "μούσα του Βορρά". Την αδυναμία να πιστέψω ότι έφευγα. Την αίσθηση ότι αυτή η πόλη είχε ακόμη να μου δώσει πράγματα. Παράλληλα την αδυμονία για την άλλη που δεν μου είχε δώσει ακόμα τίποτα, που δεν ήξερα τους δρόμους της σαν την παλάμη του χεριού μου, που το γεωγραφικό κέντρο της -Midtown- μπορεί να είναι κάπου κοντά στους 40 δρόμους με 50 κάτι, αλλά που το να πεις ότι το κέντρο περιορίζεται εκεί είναι σχεδόν εγκληματικό.

Πριν μια-δυο βδομάδες έτυχε να περπατήσω για πρώτη φορά την Times Square σε μεταμεσονύκτια ώρα. Πώς να σε κάνω να την δεις... Εξωπραγματικό μέρος, σκηνικό από ταινία. Δεν είμαι σίγουρη αν στην τελική μου άρεσε, αλλά σίγουρα με σόκαρε και με άφησε άφωνη, εντυπωσιασμένη. Φως. Κίτρινο, λευκό, κόκκινο, μπλε, πράσινο, ροζ. Φως παντού. Τόσο πολύ που ο ουρανός από πάνω του είναι μονίμως πορτοκαλί, ο ουρανός του λυκόφωτος. Εκεί, είναι πάντα μέρα. Να γιατί η πόλη αυτή δεν κοιμάται ποτέ: γιατί εδώ δεν νυχτώνει ποτέ.

Πώς να μην την ερωτευτείς αυτή την πόλη; Η Νεοϋορκέζικη εξίσωση: κάθε βήμα= δέκα εσπρέσσο= δύο βιβλία. Κάθε μέρα μαθαίνεις απ'αυτήν, και κάθε μέρα σε γεμίζει ενέργεια και σου δίχνει κάτι που δεν έχεις ξαναδεί ποτέ. Όσα χρόνια κι αν περάσεις εδώ, δεν θα την δεις ποτέ όλη.

Θα σου έλεγα να περπατήσεις την πόλη σου, μα ξέρω ότι δεν χρειάζεται να σου το πω εγώ. Η δικιά μου είναι μεγαθήριο, η δικιά σου όμως είναι φιλική, έχω πάει. Και σου ταιριάζει γάντι. Λάθος, τα πάντα σου ταιριάζουν εσένα, όπου κι αν σε βάλουν θα μπορέσεις να κάνεις το άσπρο και το γκρι στο χρώμα που εσύ θέλεις, σε πορτοκαλί, ή μώβ, ή λαχανί. Θα μπορέσεις να κάνεις φίλους, να είσαι χαρούμενη.

Νομίζω ότι προσπαθώ να σου πω να μην φοβηθείς την αλλαγή. Καθόλου, ούτε για μια στιγμή να μην τη φοβηθείς. Ξέρω ότι τώρα ίσως να μην σε απασχολεί αλλά φρόντισε να μην σε απασχολήσει ούτε για ένα λεπτό. Το πριν βρίσκεται κάποια (ή και πολλά) χιλιόμετρα μακριά, και μας περιμένει, έτοιμο να επανενταχθεί στο καινούργιο μας τώρα. Αλλά το παρόν μας και το μέλλον μας πρέπει να το δημιουργήσουμε μόνες μας, χωρίς την βοήθεια του παρελθόντος μας. Και εμείς θα τα καταφέρουμε, γιατί έτσι είμαστε: δημιουργοί. Βίοι παράλληλοι κούκλα μου, και οι δύο μας το ίδιο κάνουμε: παίρνουμε ότι μας δίνεται και το αξιοποιούμε στο μέγιστο.

Για να αγαπήσεις μια πόλη, πρέπει να ταυτιστείς μαζί της, να δεις κάτι από τον εαυτό σου στους δρόμους της. Είναι 2:57 το πρωί, και ξενυχτάω. Στα παράθυρα που βλέπω από εδώ, ξεχωρίζω τουλάχιστον 30 αναμμένα. Η Νέα Υόρκη ξαγρυπνάει μαζί μου.

First we take Manhattan, then we take Volos

1 σχόλιο:

  1. ώρες ώρες πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται ότι η θεσσαλονίκη μου έδωσε ό,τι είχε να μου δώσει.Σκέφτομαι συχνά πως πνίγομαι εδώ πέρα,πως την έχω περπατήσει όλη και τίποτα πια δε θα μου κάνει εντύπωση.έχω πάει παντού και τίποτα πια δε θα μου φανεί καινούριο.Την έχω πιει στο ποτήρι και δε θα με μεθύσει ξανά.Το ξέρω πως κατά πάσα πιθανότητα κάνω λάθος αλλά εγώ γι αυτό χάρηκα όταν μου είπαν πως πέρασα στο Βόλο:

    οι τάσεις φυγής μου ρε.Κι απ τα μέρη,κι απ τους ανθρώπους και από όλα που με κρατάνε ακίνητη.και μονόχρωμη.γιατί το είπες:το άσπρο και το γκρι στο χρώμα που θέλω.

    και τελευταία το χρώμα αυτό είναι το μπλε.για να ταιριάζει με το κόκκινο κραγιόν:)

    μου ήρθε τραγουδάκι τώρα:
    you never noticed how much i loved you
    oh please don't take my sunshine away

    good morning sunshine :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή