Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2009

Επισήμανση.

Είμαι κρυμμένη κάπου στην Butler, στο αγαπημένο μου πλέον μέρος για ατελείωτο λιώσιμο πάνω από σελίδες βιβλίων και τετραδίων. Το καινούργιο μου καταφύγιο, του οποίου την ακριβή τοποθεσία δεν θα αποκαλύψω, είναι ένα μπαλκονάκι στον ημιόροφο μιάς αίθουσας όπου όλα είναι φτιαγμένα από ξύλο, ξέρεις, εκείνο το σοβαρό, το παλιό, που μόνο σε πανεπιστήμια σαν και αυτό υπάρχει. Οι τόμοι γύρω μου, επίσης μόνο σε πανεπιστήμια σαν και αυτό υπάρχουν (Book Review Digest, 1905-1974). Οι άνθρωποι γύρω μου, επίσης.

Περιτριγυρίζομαι από βιβλία. Ατελείωτα, παλιά, όμορφα. Κάτω βιβλία, πάνω βιβλία, δίπλα βιβλία. Μόνο στις σκάλες λείπουν τα βιβλία. Εκείνες τις σκάλες, όπου μπορείς να δεις τον Dwight Eisenhower να σου κλείνει το μάτι (ήταν πρύτανής μας πριν γίνει πρόεδρος, βλέπεις. Και μέχρι να αποκτήσουμε και απόφοιτο πρόεδρο αυτό ήταν πολύ σημαντικό).

Εδώ επικρατεί πάντα ησυχία, ευλαβική σχεδόν, τέτοια που σε κάνει να σκέφτεσαι γιόγκι των οποίων η ατσάλινη συγκέντρωση δεν σπάει ποτέ. Που αν σπάσει βρίσκουν το θάνατο πάνω στο κρεββάτι τους από καρφιά. Το κλικ κλικ των πλήκτρων του λαπτοπ, το χριτς-χρατς των σελίδων που γυρίζουν. Η μυρωδιά του καφέ μου. Το περιστασιακό κλιπ κλοπ των τακουνιών κάποιας κοπέλας, αν και αυτό το τελευταίο είναι είδος προς εξαφάνιση, διότι τα τακούνια δεν περιλαμβάνονται στην ενδυμασία βιβλιοθήκης (φούτερ, φόρμα/τζιν, γυαλιά, παπούτσια που βγαίνουν εύκολα ή μπότες μέχρι το γόνατο). Λατρεύω αυτή την ατμόσφαιρα, μέσα στην οποία η γνώση γίνεται κάτι το ιερό, κάτι που όλοι προσκυνάμε και προσπαθούμε να ακουμπήσουμε στο ελάχιστο (κανείς ποτέ δεν έχει πλησιάσει περισσότερο).

Ναι, είμαι φυτό. Και μου αρέσει που είμαι εδώ. Και ξέρετε τι μου αρέσει περισσότερο; Μου αρέσει που είμαι εδώ από μόνη μου, που μπορώ να μείνω όσο θέλω, δουλεύοντας την εργασία που κατάφερα να κάνω ενδιαφέρουσα, που μέσα σε 25 στίχους Ιλιάδας βρήκα τόσα πολλά, που αυτό το λαπτοπ είναι δικό μου, που το κλικ κλικ των πλήκτρων μου δείχνει ότι είμαι παραγωγική, που η βιβλιοθήκη δεν κλείνει ποτέ, που δεν θα είμαι ποτέ μόνη εδώ μέσα γιατί ποτέ δεν αδειάζει, που ώρες- ώρες νοιώθω το μυαλό να επεκτείνεται. Γιατί ώρες- ώρες είσαι αντιμέτωπος μονάχα με τον εαυτό σου. One on one. Και το στοίχημα πρέπει να το κερδίσεις τελείως μόνος σου.

Όσο πιο πολύ προχωράω νιώθω τη λογοτεχνία να με τραβάει σαν μαγνήτης μακριά από την ιστορία. One on one η λογοτεχνία, εσύ και το κείμενο. Εσύ και οι λέξεις. Το βασίλειο των λέξεων, που η μουσική τους αντηχεί παντού μέσα στην Butler, όπως τα βήματα στο μαρμάρινο πάτωμα.

Είμαι εδώ γιατί το ήθελα. Είναι μία παρα είκοσι, αλλά θέλω και μένω εδώ, γιατί αυτή η εργασία ΘΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΑΠΟΨΕ (δεν έχω και πολλά περιθώρια). Πριν δύο εβδομάδες, έκατσα εδώ 4,5 ώρες. Και χάθηκα στις σελίδες ενός βιβλίου ψυχολογίας, και ούτε κατάλαβα ότι πέρασαν. Γιατί εδώ ο χρόνος σταματά, και μπορείς ή να τον κάνεις fast forward είτε rewind. Γιατί το αντικείμενο είναι η γνώση, και η γνώση έρχεται από τα βιβλία, και τα βιβλία μπορούν να κάνουν τα πάντα.



Και η βιβλιοθήκη δεν κλείνει ποτέ.






6 σχόλια:

  1. θα πρεπει να το πω.
    πότε δεν είχα διαβάσει κάτι που να με περιγράφει τόσο απόλυτα.
    ζηλεύω.κι ευχαριστώ. =)
    δεν έχει μια ιδιαίτερη μυρωδιά στις βιβλιοθήκες;ξύλο,πολυκαιρισμένες σελίδες,ενίοτε καφες..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χαίρομαι απίστευτα γι'αυτό που λες. Εγώ ευχαριστώ.
    Χαίρομαι επίσης που ξέρω ότι στην παράξενη βιβλιοθήκο-λατρεία δεν είμαι μόνη.

    Και αχ αυτή η μυρωδιά... όπως εξίσου υπέροχη είναι και αυτή των σελίδων ενός καινούργιου βιβλίου.. απο τις αγαπημένες μου και οι 2 τους :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. H apolyth sygentrosi k i apolyth iremia .....mesa apo xiliades eikones p s pernane sto myalo kathos vriskesai se mia tetoia vivliothiki k ena tetoio meros... gt apla dn kleinei pote ..gt apla dn adeiazei pote..gt apla einai kati monadiko!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καταρχάς ο κυριούλης αριστερά στην πρώτη φωτογραφία έχει laptop ίδιο με το laptopάκι μου.
    Κατά δεύτερον, περισσότερο απ'όλα ζήλεψα αυτό που δεν κλείνει ποτέ... Συνήθως την απόλυτη συγκέντρωση τη βρίσκω όχι σε μέρη με απόλυτη ησυχία αλλά σε μέρη με ελάχιστη φασαρία, αλλά επειδή αγαπώ τις βιβλιοθήκες έλυνα αυτό το πρόβλημα παίρνοντας μαζί μου τη μουσική μου. Αλλά μου έλειπαν πάντα δύο πράγματα τόσο εδώ στο Παρίσι όσο και στην Αθήνα: ότι δε μας άφηναν να πάρουμε τον καφέ μας μέσα και δεύτερον ότι έκλειναν στις 22h00. Οπότε ναι, από μια πλευρά ζηλεύω. Με την πολύ καλή έννοια :)))
    ps: Α-ΓΑ-ΠΩ ενδυμασία βιβλιοθήκης. Συνοδεύεται από γυαλιά αντί για φακούς επαφής :ppp

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Η αφήγηση αυτή μου θυμίζει την ηδονιστική έκφραση του Καβάφη, που σου φέρνει τα χρώματα μπροστά στα μάτια και τα αρώματα κάτω από τη μύτη. Είναι ωραίο να ζεις τόσο απόλυτα μία φάση ζωής, ένα πλήθος στιγμών που τη συνθέτουν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ανώνυμε, αν και δεν κατάλαβα ποιός είσαι, συμφωνώ απόλυτα. Η ηρεμία που νοιώθεις όταν το διάβασμα γίνεται τελείως προσωπικό ζήτημα, όταν ξέρεις ότι η γνώση βρίσκεται μπροστά σου και με λίγη προσπάθεια θα την αποκτήσεις.

    Dancing gal,τα γυαλιά είναι απαραίτητο αξεσουάρ. Συνήθως ισχύει το ίδιο με τον καφέ. Και έχω ερωτευτεί τη συγκεκριμένη βιβλιοθήκη γιατί έχει καφετέρια μέσα, και γιατί κανείς δεν ελέγχει. Οι Αμερικάνοι είναι νομοταγείς εκ φύσεως και ακόμα και με τον καφέ δίπλα τους, δεν προκαλούν ποτέ ατυχήματα.

    Jerry Jedelou, ίσως αυτό να ήταν το πιο ωραίο πράγμα που μου έχουν πει ποτέ για κάτι που έγραψα. Αυτή η συγκεκριμένη στιγμή ήταν μια από εκείνες, που τις βλέπεις όχι συνολικά, αλλά σε αποσπάσματα: ο ψίθυρος που ακούγεται από πίσω σου, το χρατς χρατς του μολυβιού, η Κινεζούλα που έχει γύρει το κεφάλι της πάνω στο βιβλίο και κοιμάται :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή