Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2009

New York/Haven

Αναρωτιέμαι γιατί τα τραίνα ήταν πάντα το αγαπημένο μου μεταφορικό μέσο. Έχω τάσεις φυγής, θα μου πεις. Και θα έχεις δίκιο εν μέρει. Αλλά όμως σε αυτή την περίπτωση γιατί δεν μου αρέσουν τα πλοία, γιατί δεν μου αρέσουν τα αεροπλάνα; Σίγουρα, τα γεμάτα κόσμο, κίνηση, ενέργεια και πολιτισμό αεροδρόμια είναι από τις εμπειρίες που πρέπει να ζήσεις για να καταλάβεις, αλλά το ντούκου- ντούκου της ρόδας πάνω στις ράγες του τραίνου, το ελαφρύ ταλάντεμα απ' άκρη σ'άκρη έχει μια μουσική, μια ποίηση που δεν έχω καταφέρει να βρω σε κανένα άλλο μεταφορικό μέσο.Επιπλέον, οι σταθμοί τραίνων είναι από τους πιο ενδιαφέροντες ενδιάμεσους σταθμούς για έναν ταξιδιώτη, και αυτό διότι περιέχουν κάθε λογής κόσμο, από τους τουρίστες με την ψηφιακή που κατακλύζουν τα φέρρυ μποτ μέχρι τους γκλαμουράτους μπίζνεσμεν με τα λάπτοπ και τις γραβάτες που συνήθως συναντάς σε αεροδρόμια και τις εκνευρισμένες προλετάριες μαμάδες με τα μωρά που ουρλιάζουν. Και φυσικά, την κουρασμένη αλλά ανυπόμονη Ελληνίδα φοιτήτρια με το macbook στον μωβ σάκο, το γαλάζιο φούτερ και τη διάθεση για Σαββόπουλο, γέλιο και κουτσομπολιό με έναν από τους αγαπημένους της ανθρώπους.
Έχοντας εκφράσει τη λατρεία μου για τα τραίνα θα πρέπει να πω ότι οι σταθμοί οι ίδιοι σπάνια είναι αξιόλογοι εάν αφαιρέσεις από μέσα τους τα μιλιούνια ανθρώπων, η παρατήρηση των οποίων είναι το χόμπι μου. Ο Νέος Σιδηροδρομικός Σταθμός της αγαπημένης Θεσσαλονίκης δεν αποτελεί εξαίρεση ούτε φυσικά και ο κατώτερός του, μικρότερος και ασχημότερος Σταθμός Λαρίσης. Τίποτα το αξιόλογο, μονάχα ένας σταθμός, που βρίσκεται σε απόλυτη συμφωνία με το Αμερικανικό ιδεώδες της χρηστικότητας, που μας διδάσκει ότι κάτι πρέπει πρώτα να είναι χρήσιμο και μετά όμορφο. Γι' αυτό και το Grand Central Station αποτελεί τόσο μεγάλη έκπληξη. Επιβλητικό και όμορφο, αρχιτεκτονικά ενδιαφέρον και εξαίρετο δείγμα της art nouveau που όλοι λατρεύουμε, το μέρος δεν είναι ένας απλός σταθμός. Είναι μουσείο, είναι έργο τέχνης, είναι σταθμός όχι μονάχα τραίνων αλλά και ιστορίας. Και να σκεφτείς ότι ήθελαν να το κατεδαφίσουν κιόλας.
Στην αποβάθρα δεκαοχτώ αυτού του αριστουργηματικού σταθμού λοιπόν, η φοιτητριούλα της προηγούμενης παραγράφου διασχίζει την σταθμευμένη αμαξοστοιχία. Το βήμα της δισταχτικό και ταυτόχρονα γρήγορο, η ματιά της πετάγεται από θέση σε θέση, μήπως και καμιά από αυτές είναι ελεύθερη. Οι ώμοι της γέρνουν κάτω από το βάρος των δύο τσαντών που κουβαλά, οι οποίες είναι παραφορτωμένες με πράγματα που μάλλον δεν θα χρειαστεί. Αλλά δεν βαριέσαι. Αυτή υποσχέθηκε ότι θα φορέσει το γαλάζιο φούτερ στο αντίπαλο πανεπιστήμιο, και να μην τη λένε ..... αν δεν το κάνει. Η θέση βρίσκεται, και είναι ανησυχητικά στενή, στριμωγμένη ανάμεσα σε δύο αγνώστους. Η φοιτητριούλα όμως παίρνει χαρούμενη τη θέση της. Ταξιδεύει εντελώς μόνη, και ο προορισμός υπόσχεται πολλά.


Το τζάμι είναι γεμάτο με τα δάκρυα της βροχής της "Νέας Αγγλίας". Το σκηνικό που ξετυλίγεται γύρω της καθώς το τραίνο πλησιάζει τον προορισμό του είναι ολοένα και περισσότερο σαν και αυτό που της είχε περιγράψει πριν τέσσερα χρόνια ένα άλλο κορίτσι. Πριν τέσσερα χρόνια, όταν οι δύο φίλες μόλις είχαν ξαναβρεί η μία την άλλη έπειτα από ένα διάστημα τριών χρόνων, και είχαν περάσει ένα ολόκληρο βράδι συζητώντας για τα κοινά τους όνειρα.
Ποιός να το φανταζόταν! Τα τέσσερα χρόνια πέρασαν, τα όνειρα πραγματοποιήθηκαν. Εκείνη η συνάντηση ήταν καθοριστική, οι φίλες δεν ξαναχάθηκαν. Το σημαντικότερο: ούτε θα ξαναχαθούν, ακόμα και όταν πρόκειται για αυτήν την απρόσωπη και κλειστή χώρα. Γιατί;
Γιατί κάποιοι άνθρωποι απλά δεν χάνονται, τι να κάνουμε. Γιατί οι δύο φίλες μοιάζουν υπερβολικά η μία στην άλλη. Μοιάζουν τόσο υπερβολικά, που κατάφεραν να παίξουν στο θέατρο δύο διαφορετικές εκδοχές του ίδιου ανθρώπου. Και να βγουν δεύτερες σε έναν Πανελλήνιο διαγωνισμό. Γιατί υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που αξίζουν και που θα είναι για πάντα ο ένας στη ζωή του άλλου, άσχετα αν το φανερώνουν σπάνια. Γιατί το συναίσθημα που η γνωστή φοιτητριούλα νιώθει όταν βγαίνει από το τραίνο και βλέπει την φίλη της να την περιμένει, το συναίσθημα καθώς αγκαλιάζονται και αρχίζουν να γελάνε, είναι σαν να γύρισε σπίτι της, κι ας βρίσκονται και οι δύο χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τα σπίτια τους. Γιατί όταν το βράδι βγαίνουν έξω και ουρλιάζουν "Η Αμερική είναι άθλια" στα Ελληνικά μπροστά σε τουλάχιστον 300 Αμερικάνους το υστερικό γέλιο τους ακούγεται μέχρι το Stamford, Connecticut. Γιατί αργότερα μπορούν να δημιουργήσουν το δικό τους πάρτυ με Minute Maid Lemonade, Αγγελάκα και Σαββόπουλο. Γιατί όσο καιρό κι αν κάνω να σε δω δεν θα σταματήσω ποτέ να έχω άπειρα να σου πω. Και εσύ δεν θα σταματήσεις ποτέ να είσαι φίλη μου.
Γιατί... we always find something, eh Didi, to give us the impression we exist?

5 σχόλια:

  1. μια ματιά σαν βροχή...
    νομίζω πως τα τρένα σου δίνουν το χρόνο σου.
    οι εικόνες τρέχουν στο παράθυρο,ο επαναλαμβανόμενος ήχος πάνω στις ράγες σε νανουρίζει.οι πιο ωραίες ιδέες. =)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Νομίζω οτι δεν εχω διαβάσει κατι πιο περιγραφικό...... ειναι μαγικό....
    Νομίζω πως όλες οι εικόνες που περνάνε απο τα μάτια σου συνδυάζονται με ολες τις εικόνες που έχεις ήδη στο μυαλό σου....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κι εμένα τα τρένα είναι το αγαπημένο μου μέσο νομίζω οτι σου δίνουνε χρόνο να διατάξεις τις σκέψεις σου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Να'στε καλά :)
    Λόρελ συμφωνώ απόλυτα με το νανούρισμα. Τα τρένα είναι ηρεμία, χαλαρώνουν μυαλό και μάτι, διότι οι εικόνες περνούν από μπροστά σου γρήγορα, ώστε να κρατούν το ενδιαφέρον αλλά όχι τόσο γρήγορα ώστε να ζαλίζουν.
    Κόκκινα σύννεφα, συμφωνώ και με σένα. Ούτως ή άλλως, τα τρένα έχουν κάτι το παλιομοδίτικο, κάτι το ρομαντικό, κάτι το βγαλμένο από μυθιστόρημα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή