Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2009

Salad Bar


Super market= Σούπερ αγορά. Επειδή περιέχει τα πάντα, από άποψη όχι μόνο προϊόντων αλλά και πελατών.
Εξεταστική, και μάλιστα το χειρότερο είδος εξεταστικής: midterms. Εξετάσεις που δεν ξέρουν ούτε οι ίδιες τι είναι: πρόχειρα επαναληπτικά διαγωνίσματα με σκοπό την ανακεφαλαίωση ή επίσημη γεύση τελικών εξετάσεων με σημαντική επιρροή στο βαθμό μας; Και φυσικά, το αιώνιο άγχος της φοιτήτριας που το έχει στο αίμα της να είναι σπασικλάκι. Που η τελειομανία της ώρες- ώρες καταντά σπαστική, που τα παίρνει στο κρανίο άν δεν ξέρει κάτι, που δεν αποδέχεται την ήττα. Το αιώνιό μου άγχος.
Βιβλία ανοιχτά γύρω μου, Τα μεγαλύτερα προβλήματα στην ιστορία της Αυτοκρατορικής Ρωσίας, Ιστορία της Ρωσίας (παραδέχομαι πραγματικά τον κύριο που αποτόλμησε να την χωρέσει όλη σε 665 σελίδες -ναι το έψαξα), Βιολογική ψυχολογία, Τα άπαντα του Heiner Muller, Μήδεια, Λυσιστράτη. Θα νικήσω. Θα καταφέρω να μην πνιγώ στην απειλητική θάλασσα των σελίδων τους, θα καταφέρω να κολυμπήσω μέχρι τις 5 Νοεμβρίου στις 5:25. Δηλαδή μέχρι αύριο.
Κύριος αντίπαλός μου την παρούσα στιγμή η ιστορία της Αυτοκρατορικής Ρωσίας. Χαμένη ολημερίς στο πιο βαρετό άρθρο του αιώνα (κοιμήθηκα 3 φορές ενώ έσερνα τα μάτια μου κατά μήκος των 80 σελίδων του), απελπιστικά αγχωμένη και έχοντας πλήρη συνείδηση πλέον της απειροελάχιστης γνώσης μου προσπαθώ να καταλάβω πώς λειτουργεί επιτέλους αυτό το Αμερικάνικο σύστημα, τι πρέπει να ξέρω για τις εξετάσεις, πόσο απέξω τέλος πάντων είναι αρκετό. Λέξεις, λέξεις, λέξεις. Γράμματα κολυμπάνε μπροστά στα μάτια, διαγράμματα και προτάσεις στολισμένες με το πορτοκαλί υπογραμμιστικό μου επισημαίνουν τον εαυτό τους. Το κεφάλι καζάνι, το άγχος στο φουλ, και το στομάχι άδειο.
Αυθεντική μου κοκκινομάλλα, ας μην μπορέσεις ποτέ να διαβάσεις αυτές τις γραμμές, σε παραδέχομαι, είσαι ιδιοφυία. Ρίχνεις την ιδέα για την βολτίτσα μέχρι το supermarket με τις τέλειες σαλάτες ακριβώς τη στιγμή που νιώθω το στομάχι μου να γουργουρίζει. Παράλληλα, ο πονοκέφαλος γίνεται τόσο έντονος που η ανάγκη για διάλειμμα γίνεται επιτακτική. Μονάχα το μυρωδάτο καυσαέριο της Broadway μπορεί πλέον να μου καλμάρει τα νεύρα. Χασκογελώντας, γιατί έχουμε την ίδια ανάγκη να ξεσκάσουμε, και γιατί η συγκατοίκηση μας πάει, χοροπηδάμε κατεβαίνοντας τους 8 ορόφους μας, κι ας μας βαραίνουν τα κεφάλια μας, τα γεμάτα με τις καινούργιες γνώσεις που προσπαθούμε εδώ και τόση ώρα να χωρέσουμε εκεί μέσα.
Το Αμερικάνικο supermarket. Εμπειρία που πρέπει να τη ζήσεις για να την καταλάβεις, το όνειρο του καταναλωτή, του καλοφαγά, ο εφιάλτης του ανθρώπου του οποίου η προσοχή αποσπάται εύκολα. Αλλά τώρα θα μου πεις, η Νέα Υόρκη η ίδια είναι όλα αυτά. Μικρόκοσμος αυτής της απίστευτης πόλης λοιπόν το supermarket. Και εξηγώ: "χίλια χρώματα, φώτα και αρώματα", που τραγούδησαν και τα Ξύλινα Σπαθιά.
Τα φρούτα. Κόκκινο του αίματος, κίτρινο του φθινοπώρου, πράσινο του γρασιδιού, ηλιόλουστο πορτοκαλί, το φουξ του Πάτρικ του αστερία από τον Μπομπ Σφουγγαράκη (δεν κρατήθηκα). Καρπούζι, φράουλες, πεπόνι, μάνγκο, ανανάς, παπάγια, κι ας είναι Νοέμβριος. Μια τέτοια πόλη μπορεί να έχει ό,τι θέλει, γι'αυτήν τα σύνορα των εποχών και των ηπείρων είναι αμελητέα. Τα τυριά. Γαλλικό καμαμπέρ και μπρι (το αγαπημένο μου, δηλώνω ένοχη), ιταλική παρμεζάνα, μοτσαρέλα και ιταλικό ρικότα, χιλιάδες άλλες ποικιλίες τα ονόματα των οποίων δεν γνωρίζω καν, και φυσικά η αιώνια, η λευκή, η ακαταμάχητη ΦΕΤΑ! Αραδιασμένα όλα στα ράφια του ψυγείου, ακαταμάχητα μέσα στο πλαστικό τους περιτύλιγμα, μια ακόμη απόδειξη του πόσο μοναδική στο είδος της είναι η πόλη αυτή, πόσο γεμάτη, πόσο χρωματιστή, πόσο ιντερνάσιοναλ, πόσο γευστική. Τα γλυκά, ξινά, ξερά, φρουτώδη κρασιά με το ζαλιστικό άρωμα και το διάφανο και πλούσιο βυσσινί τους χρώμα, τα γλυκά, σοκολατένιες τούρτες, τάρτες φρούτων, σοκολάτες σε χρυσό περιτύλιγμα, ακόμα και οι κλασσικές σοκολάτες Κίντερ με το χαμογελαστό παιδάκι. Η μυρωδιά του φρέσκου αφράτου και μαλακού ψωμιού, το ψωμί σε φέτες, το ψωμάκι, το πολύσπορο, το ολικής αλέσεως.
Η αυθεντική μου κοκκινομάλλα κι εγώ έχουμε να φάμε αληθινό φαΐ εδώ και αρκετές μέρες. Οι πεινασμένες, πλάγιες ματιές που ρίχνουμε στα προϊόντα που μας περιτριγυρίζουν είναι απόλυτα δικαιολογημένες. Φουριόζες, τρέχουμε και οι δύο στο salad bar, γιατί όσο κι αν δεν το περίμενα όταν με έπρηζε η μαμάκα μου, τα φρέσκα λαχανικά μου έχουν λείψει.
Food for thought (τόσο εύστοχη αυτή η φράση) το salad bar. Περιμένοντας μου είναι αδύνατο να μην κρυφακούω τις παραγγελίες των άλλων. Το τι βάζουν οι άνθρωποι στις σαλάτες τους είναι απίστευτο. "Συχνά φοβάμαι μήπως οι άλλοι με σχολιάσουν βασισμένοι στα συστατικά της σαλάτας μου" λέει ο κ.Νότος. Και έχει τόσο δίκιο: από ανανά μέχρι φέτα με αβοκάντο, από ασιατική σάλτσα και παντζάρια μέχρι πικάντικο κοτόπουλο, καλαμπόκι, ντομάτα και κρουτόν (εγώ). Περιμένοντας στην ουρά, μου έρχεται μια σκέψη: τόσοι διαφορετικοί συνδυασμοί, τόσα συστατικά, τόσες γεύσεις, τόσοι άνθρωποι.
Ένα salad bar είναι η πόλη. Τόσες διαφορετικές σαλάτες, τόσοι διαφορετικά άτομα. Λίγο καλαμπόκι στη μία, πολύ στην άλλη, ξινή η μία, αλμυρή η άλλη. Τρελοί συνδυασμοί, τρελοί άνθρωποι. Εξωτικές, πικάντικες, πικρές γεύσεις, που ταιριάζουν σε κάποιον αλλά αηδιάζουν τον άλλο. Και τόσες, μα τόσες πιθανότητες.
Λατρεύω τους δρόμους αυτής της πόλης, τους γεμάτους ζωή κι ενέργεια, τους γεμάτους φρικιά, κουστουμάτους, μαμάδες, παιδάκια, ηλικιωμένους, ζητιάνους, γιατρούς με την γαλάζια μπλούζα ακόμη, τρελούς καθηγητές, ασιάτες, λευκούς, μαύρους, λατίνους, φοιτητές. Τόσο χρώμα, τόσες γεύσεις, τόση ζωή.
Κάτι τέτοιες ώρες μου έρχονται άνθρωποι σαν εσάς στο μυαλό. Άνθρωποι που είναι γεμάτοι τρέλα και κορδέλα για τη ζωή, που αγαπούν να βλέπουν διαφορετικούς ανθρώπους, που δίνουν χρώμα στη ζωή μου. Σας σκέφτομαι και τις δύο και το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι χρώματα, άπειρα, παντού. Τόσα χρώματα στο salad bar, τόσα χρώματα στην πόλη αυτή, τόσα χρώματα οι κάτοικοί της. Όσοι άνθρωποι και σαλάτες, καθώς ο καθένας φτιάχνει τη δική του, που στους άλλους φαίνεται περίεργη, αηδιαστική, ή νόστιμη, ανάλογα.

"χίλια χρώματα, φώτα και αρώματα"




4 σχόλια:

  1. xm...να πάρεις την αμερικανικη ιστορια του Τσιφόρου να διαβάσεις. =))
    σαλάτα,ε; εγώ με την νέα χρωματιστή μου φίλη βρήκαμε ένα μικρό μαγαζάκι με χειροποιητα σαντουιτς-πίτσες-γλυκα και σκέφτηκα όπως παίρναμε τα σάντουιτς πάνω κάτω τα ίδια.
    κοτόπουλο,πιπεριά φλωρινης,μελιτζάνα,καλαμπόκι,παρμεζάνα.μιαμ μιαμ!
    καλή επιτυχία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κατι παρομοιο σκεφτομουν τις προάλλες όταν η συνάδελφος στο γραφείο μου έφερε μια σαλάτα από τα έβερεστ. Τη δικιά μου την είχε κάνει διαφορετική από τη δική της και είχε 100% επιτυχία! (ή είμα πολύ προβλέψιμη, ή το παίζω safe στη σαλάτα, δεν ξέρω!)
    Βασικά ήθελα να σου πω καλή επιτυχία... Κάπως έτσι είναι και το δικό μου γραφείο αυτές τις μέρες(μπορεί και αυτούς τους μήνες). Τουλάχιστο, κάνεις κάτι που σου αρέσει!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. αχ αγάπη μου συγγνώμη,άργησα πολύ να το δω αυτό το ποστ :(

    αλλά είχα κι εγώ μίνι εξεταστική,έγραψα πρόοδο σε μαθηματικα και χημεία κ έκανα εργασία στην πληροφορική κι επειδή για όλα αυτά έχω 2 βδομάδες να πάω στατιστική πρέπει να κάτσω να τη διαβάσω τώρα.και μου τη θύμισαν και οι πιθανότητες που είπες :Ρ

    σ'αγαπώ τρελάααααααα!!

    33 και σήμερα? :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Lorel, ευχαριστώ πολύ. Θα το τσεκάρω- τα Χριστούγεννα δηλαδή γιατί εδώ λιγουλάκι δύσκολο να τη βρω, αν και Νέα Υόρκη είναι εδώ τα πάντα βρίσκονται. Ωραίο ακούγεται το σάντουιτς. Και φυσικά ποτέ δεν θα το σκεφτόμουν. :)

    Συννεφούλα, ευχαριστώ πολύ. Το ότι κάνω κάτι που μου αρέσει είναι αυτό που με παρηγορεί. Γι'αυτό άλλωστε και οι 100 σελίδες Λένιν που έχω να διαβάσω σήμερα μου φαίνονται παιχνιδάκι. Εγώ τους πειραματισμούς μου τους κάνω μόνο με σαλάτες- στις κρέπες είμαι απίστευτα προβλέψιμη ;)

    Τρελή μου!
    Ελπίζω να τα πήγες καλά. Σ'αγαπώ κι εγώ τρελά, τρελό μου χρωματάτσι :)
    34 και σήμερα δυστυχώς, διότι τελικά γυρνάω 24 (εξετάσεις ιστορίας στις 22 παρακαλώ πολύ :( )

    ΑπάντησηΔιαγραφή