Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2009

Those summer nights


Ταξίδι. Αυτό είναι αυτό το τραγούδι. Ταξίδι στην Κούβα, ταξίδι στο καλοκαίρι, ταξίδι στις ήρεμες διαδρομές της τρομπέτας, τους πλακόστρωτους δρόμους της κιθάρας. Ταξίδι στις αναμνήσεις. Ταξίδι σε άλλες εποχές, σε ζεστά βράδια, ταξίδι σε ένα κλαμπ κάπου στην Κούβα, και αν είσαι τυχερός στην είσοδο μιας πολυκατοικίας στην Ελλάδα, Ιούλιο μήνα. Δεν ευθύνομαι εγώ για τα όσα έρχονται στο μυαλό μου- αυτοί οι νοσταλγικοί ρυθμοί το κάνουν επίτηδες και το ξέρεις. Δεν φταίω εγώ που τα πάντα μου θυμίζουν εσένα- εσύ φταις που είσαι όπως είσαι, και το ξέρεις.

Ιούλιος μήνας λοιπόν. Ώρα... τι ώρα άραγε; Δεν έχω ιδέα, να σου πω την αλήθεια. Ποιός δίνει σημασία στην ώρα όταν περνάει ωραία; Ποιός δεν προσποιείται ότι ο χρόνος μένει στάσιμος, ότι οι δείκτες του ρολογιού δεν κινούνται, ότι το όμορφο παρόν θα επιμείνει μέχρι οι ίδιοι να το διώξουμε; Πάντως, η μέρα έχει αλλάξει. Εδώ και τρεις - τέσσερις ώρες. Η γειτονιά κοιμάται, με τα παράθυρά της ανοιχτά, αφήνοντας τη ζέστη να βγει και τα όνειρα να μπουν. Ο αέρας δεν φυσάει, πεισματάρικα αρνούμενος να ανακουφίσει όσους η ζέστη δεν αφήνει να κοιμηθούν. Από την άλλη υπάρχουν εκείνοι που δεν κοιμούνται, εκείνοι που απολαμβάνουν τις μαγικές καλοκαιρινές νύχτες της Θεσσαλονίκης περισσότερο από τα ξερά, καυτά πρωινά της. Αυτοί που γυρίζουν από ένα μαγαζί δίπλα στη θάλασσα, από ένα καράβι που παίζει ρέγκε, από μια μπυραρία που σου φέρνει λουκανικάκια να φας, από ποιός ξέρει που. Αυτοί που ζούνε τις νύχτες που είναι μαζί στο έπακρο και χρησιμοποιούν τον ύπνο τα πρωινά που δεν είναι μαζί ως την καλύτερη τεχνική για να περάσουν τη μέρα. Αυτοί οι δύο που απόψε συνέχεια γελάνε, που εδώ που τα λέμε συνέχεια γελάνε. Αυτοί που όλο το καλοκαίρι καίγονται και λιώνουν, όχι λόγω της υψηλής θερμοκρασίας, αλλά λόγω της τρέλας που τους δέρνει όταν είναι μαζί.

Υπάρχει καλύτερο soundtrack από το Chan Chan για τις πρώτες πρωινές ώρες μιας τόσο ζεστής μέρας του Ιουλίου; Υπάρχουν καλύτεροι άνθρωποι για να το χορέψουν από αυτούς τους δύο, που δεν τους νοιάζει αν τους κοιτάνε οι άλλοι, που ζούνε τις στιγμές τους στο έπακρο ακόμα κι όταν κάθονται, σκασμένοι από το φαγητό, σε έναν καναπέ;

Όχι, δεν υπάρχουν. Αυτό το ζευγαράκι βλέπεις έχει τον αυθορμητισμό στο αίμα του. Αυτό το ζευγαράκι ούτε σύνορα δεν γνωρίζει, ούτε προγράμματα, ούτε περιορισμούς. Η τύχη τους έχει κλείσει το μάτι από την πρώτη στιγμή, τους έχει ειρωνευτεί και τους έχει μεθύσει με απρόσμενα αποτελέσματα. Αυτοί οι δύο γνωρίστηκαν επειδή έκαναν αυτό που τους βγήκε, επειδή δεν κάθισαν να σκεφτούν, επειδή έζησαν τη στιγμή όπως ήθελαν.

Γελάνε και οι δύο. Η κουρτίνα των απέναντι συνεχίζει να μην κουνιέται με τον αέρα. Το τσιμέντο αντανακλά τη ζέστη της μέρας. Τα όνειρα, ελαφρά κι αέρινα περιφέρονται στον καλοκαιρινό αέρα, που μυρίζει νυχτολούλουδο και δροσιά από ποτισμένες γλάστρες (τα φυτά πρέπει να ποτίζονται μετά τη δύση του ηλίου). Κάποια προσγειώνονται στα κλειστά βλέφαρα των απέναντι, ενώ κάποια τρυπώνουν στο νούμερο 15 και τυλίγουν αυτούς τους δύο ξύπνιους.Το κινητό αναπαύεται με την οθόνη του προς τα κάτω, έτσι ώστε η ώρα να παραμένει ένα αδιευκρίνιστο μυστικό, έτσι ώστε να μην χρειαστεί να χωρίσουν για απόψε. Και οι σαράντα εκκλησιές κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου.

Το τραγούδι παίζει στο κινητό σου. Ακουμπισμένος στο πεζουλάκι μπροστά από το παράθυρο με τα κάγκελα γελάς, με κοιτάς, και αρχίζεις να χορεύεις. Αναπόφευκτα, σκάω κι εγώ ένα τεράστιο χαμόγελο. Το χέρι σου πάει γύρω από τη μέση μου, το δικό μου στον ώμο σου. Δεν μας νοιάζει τίποτα παρά μόνο η στιγμή. Chan chan. Έτσι απλά και όμορφα χορεύουμε εμείς.

3 σχόλια:

  1. Πάρα πολύ όμορφο αγάπη μου! Πάρα μα πάρα πολύ... και οι αναμνήσεις πραγματικά άπειρες! Τόσα μικρά πράγματα, τόσες μικρές λεπτομέριες, που κάνουν όμως την τεράστια διαφορά. Το καθετί σε μας είναι διαφορετικό.Εγώ τουλάχιστον έτσι νιώθω. Και 1000 βράδια να περάσουμε σε αυτήν την πυλωτή το κάθένα θα είναι διαφορετικό! Πάντως αυτό που ίσως δεν ήθελες να συμβεί συνέβει μωράκι μου...αλλά είναι γιατί μία επιθυμία έχω...να ζω όλες αυτές τις αξέχαστες στιγμές μαζί σου για πάντα... Σ'αγαπώ και θα σ'αγαπω πιο πολύ από την ζωή μου και να θυμάσαι πως ένα σταματιμένο ρολόι είμαστε, ακριβώς σαν αυτό δίπλα μου (6:22)! 'Η αν προτιμάς ένα ηλεκτρονικό που αναβοσβήνει για να το ρυθμίσεις, σαν αυτό πίσω μου (13:49)! Διάλεξε...Εγώ θα σε περιμένω εδώ! Στην πολυθρονίτσα μας!

    Σ'αγαπώ γου μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. αχ γλυκά μου παιδιά..20 και σήμερα :)

    πόσες εικόνες παίζει να δημιουργεί αυτό το ποστ..και τι τέλειο τραγουδάκι..

    εδώ είναι 18:18,ώρα για ευχές σαν να λέμε,περιμένω να ζεσταθεί το σπίτι για να κάνω μπανάκι κι ύστερα να βρω ρούχα να ταιριάζουν με το κόκκινο κραγιόν και την χαζοχαρούμενη καρφίτσα μου για να βγω έξω.

    σ'αγαπώ...ως τον ουρανό :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. http://www.youtube.com/watch?v=qawWwWAs5aM

    για σένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή