Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2009

Σπάρτη/ Αθήνα, 500 π.χ.


Τον 5ο αιώνα π.χ. όπως ίσως/μάλλον ξέρετε, οι δύο μεγάλες δυνάμεις στον Ελληνικό χώρο ήταν η
Σπάρτη και η Αθήνα. Η Αθήνα εκείνη την περίοδο βρισκόταν σε πολιτιστική άνθηση, με τέχνες, αρχιτεκτονική, φιλοσοφία σε πρώτο πλάνο. Αντίθετα, οι Σπαρτιάτες ζούσαν με ατσάλινη πειθαρχία, μια ζωή
απλή, σκληρή και στρατιωτική, σε αντιδιαστολή με την πολύχρωμη, συχνά ¨ανήθικη" για τα δικά τους δεδομένα Αθηναϊκή. Η Σπαρτιατική κοινωνία ήταν ιδιαίτερα κλειστή. Για
τους κατοίκους αυτής της πόλης- κράτους ήταν αυστηρά απαγορευμένο να ταξιδεύουν, όπως επίσης απαγορευμένο ήταν στους "ξένους" να επισκέπτονται τη Σπάρτη. Έτσι λοιπόν ζούσαν οι κάτοικοι της παράξενης αυτής πόλης, τελείως αποκομμένοι από τον άλλο, τον πολύχρωμο τρόπο ζωής, θεωρώντας αυτονόητο ότι ο δικός τους τρόπος ήταν καλύτερος αποκλειστικά και μόνο γιατί δεν είχαν ιδέα περί του τι έχαναν. Έζησαν χωρίς να ξέρουν, υποτιμώντας τους Αθηναίους μέσα στην άγνοιά τους, και δεν μπόρεσαν έτσι να αφήσουν πίσω τους τίποτα όμορφο όσο ο Παρθενώνας, τίποτα αριστοτεχνικά δουλεμένο όσο οι τραγωδίες του Αισχύλου, του Σοφοκλή ή του Ευριππίδη.

Το λέει και ο Περικλής στον "Επιτάφιο" του Θουκυδίδη:

'Διαφέρομεν δὲ καὶ ταῖς τῶν πολεμικῶν μελέταις τῶν ἐναντίων τοῖσδε. τήν τε γὰρ πόλιν κοινὴν παρέχομεν, καὶ οὐκ ἔστιν ὅτε ξενηλασίαις ἀπείργομέν τινα ἢ μαθήματος ἢ θεάματος, ὃ μὴ κρυφθὲν ἄν τις τῶν πολεμίων ἰδὼν ὠφεληθείη, πιστεύοντες οὐ ταῖς παρασκευαῖς τὸ πλέον καὶ ἀπάταις ἢ τῷ ἀφ' ἡμῶν αὐτῶν ἐς τὰ ἔργα εὐψύχῳ· καὶ ἐν ταῖς παιδείαις οἱ μὲν ἐπιπόνῳ ἀσκήσει εὐθὺς νέοι ὄντες τὸ ἀνδρεῖον μετέρχονται, ἡμεῖς δὲ ἀνειμένως διαιτώμενοι οὐδὲν ἧσσον ἐπὶ τοὺς ἰσοπαλεῖς κινδύνους χωροῦμεν. τεκμήριον δέ· οὔτε γὰρ Λακεδαιμόνιοι καθ' ἑαυτούς, μεθ' ἁπάντων δὲ ἐς τὴν γῆν ἡμῶν στρατεύουσι, τήν τε τῶν πέλας αὐτοὶ ἐπελθόντες οὐ χαλεπῶς ἐν τῇ ἀλλοτρίᾳ τοὺς περὶ τῶν οἰκείων ἀμυνομένους μαχόμενοι τὰ πλείω κρατοῦμεν. '


'Είμαστε διαφορετικοί από τους αντιπάλους μας και στην πολεμική εκπαίδευση στα εξής: Και την πόλη μας την έχουμε ανοιχτή σε όλους και σε καμιά περίπτωση κανένα δεν εμποδίζουμε, με απελάσεις ξένων, από του να δει ή να μάθει κάτι που, αν δεν το κρύβαμε και το έβλεπε κάποιος απ' τους εχθρούς, θα μπορούσε να ωφεληθεί, επειδή έχουμε πεποίθηση όχι περισσότερο στις προετοιμασίες και στα τεχνάσματα, όσο στην ευψυχία μας την ώρα της μάχης. και στο εκπαιδευτικό τους σύστημα, εκείνοι με εξαντλητική άσκηση από την παιδική τους ηλικία επιδιώκουν να γίνουν ανδρείοι. Αντίθετα εμείς, αν και ζούμε άνετα, προχωρούμε με όχι κατώτερο φρόνημα σε κινδύνους το ίδιο μεγάλους. Και να η απόδειξη : Ό ι Λακεδαιμόνιοι δεν εκστρατεύουν στη χώρα μας μόνο με τη δική τους δύναμη, αλλά με όλους τους συμμάχους τους, ενώ εμείς κάθε φορά που εισβάλλουμε στη χώρα των άλλων μόνοι μας, νικούμε χωρίς δυσκολία στη μάχη τις πιο πολλές φορές, στην ξένη χώρα, εκείνους που αμύνονται για τη σωτηρία της χώρας τους.'


Εδώ τελειώνουν τα όσα έχω να πω. Τα υπόλοιπα τα λέει ο Σπάιρους, σε αυτό το σχόλιο που μου άρεσε τόσο που θεώρησα ότι του αξίζει ένα δικό του post, και όχι να χάνεται κάτω από ένα ίσως κατώτερό του. Σπάιρους, τα είπες πολύ καλύτερα από ότι θα μπορούσα να έχω κάνει εγώ.

Τι σχέση έχουν οι Αθηναίοι και οι Σπαρτιάτες; Ο έχων νουν νοείτο!



Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που σε έχω πραγματικά ανάγκη... Που μου λείπεις τόσο που κολλάει το μυαλό, χάνεται η διάθεση και το μόνο που ψάχνω είναι ένας τρόπος να σε νιώσω. Να σε νιώσω ξανά κοντά μου...Ότι σε κοιτάω και σου μιλάω...ακόμα ψάχνω να βρω κάτι για υποκατάστατο...για να καταπολεμήσω τον εθισμό μου, που ποτέ δεν ήθελα και δεν θέλω να ξεπεράσω! Σοφοί James...Αλλά δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο...Μόνο εσύ είσαι εσύ! Τίποτα δεν έχει έστω και λίγο από σένα. 2 εδώ, 7 εκεί...αλλά πού όρεξη για ύπνος...? Η ίδια υπνηλία με αυτήν που έχω όταν ξαπλώνω πλάι σου. Το μόνο που με τραβάει στο κρεβάτι τώρα είναι το όνειρο που με περιμένει, που και εκεί είσαι πρωταγωνίστρια...
"Τι νόημα έχει όλο αυτό...?" Με ρώτησαν σήμερα...Τι να απαντήσω? Τι να πρωτοπώ? Αν δεν έχει νόημα να κυνηγάς την ευτυχία σου τι έχει νόημα? Αν δεν έχει νόημα να κάνεις αυτό που αισθάνεσαι ή να προσπαθείς γι'αυτό, τι έχει? Δεν απάντησα. Απλά χαμογέλασα... Δεν θα με καταλάβαινε... Δικαιολογημένο όμως το παίδι. Ούτε σε έχει δει ούτε με ξέρει και καλά...Με έκανε να νιώσω όμως το γνωστό συναίσθημα και να ξαναπώ από μέσα μου..."Τι κρίμα που δεν μπορείς να καταλάβεις...αλλά δεν πειράζει, θα βρεις και εσύ την Μυρσίνη σου!!" Είναι ο Σπαρτίατης και είμαι ο Αθηναίος...Με καταλαβαίνεις...
Αλλά νομίζω είπα αρκετά...Δεν είναι και δικό μου το blog... "Και για πες", "τραγικά", "έλεος".... Μου λείπεις. Σ'αγαπώ... πολύ... πιο πολύ...


Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2009

Βίοι Παράλληλοι

Οι καινούργιες μας ζωές Αγελάδα μου, έχουν την ίδια εφαπτομένη: αλλαγή. Σε όλους τους τομείς. Αλλαγή ψυχική και πνευματική, αλλαγή συναισθηματική, αλλαγή περιβάλλοντος, καταστάσεων, ασχολίας. Δεν πάει να βρισκόμαστε σε διαφορετικές πλευρές του Ατλαντικού, kατά βάθος ζούμε βίους παράλληλους.

Θυμάμαι τις τελευταίες μέρες στη γνώριμη, την αγαπημένη "μούσα του Βορρά". Την αδυναμία να πιστέψω ότι έφευγα. Την αίσθηση ότι αυτή η πόλη είχε ακόμη να μου δώσει πράγματα. Παράλληλα την αδυμονία για την άλλη που δεν μου είχε δώσει ακόμα τίποτα, που δεν ήξερα τους δρόμους της σαν την παλάμη του χεριού μου, που το γεωγραφικό κέντρο της -Midtown- μπορεί να είναι κάπου κοντά στους 40 δρόμους με 50 κάτι, αλλά που το να πεις ότι το κέντρο περιορίζεται εκεί είναι σχεδόν εγκληματικό.

Πριν μια-δυο βδομάδες έτυχε να περπατήσω για πρώτη φορά την Times Square σε μεταμεσονύκτια ώρα. Πώς να σε κάνω να την δεις... Εξωπραγματικό μέρος, σκηνικό από ταινία. Δεν είμαι σίγουρη αν στην τελική μου άρεσε, αλλά σίγουρα με σόκαρε και με άφησε άφωνη, εντυπωσιασμένη. Φως. Κίτρινο, λευκό, κόκκινο, μπλε, πράσινο, ροζ. Φως παντού. Τόσο πολύ που ο ουρανός από πάνω του είναι μονίμως πορτοκαλί, ο ουρανός του λυκόφωτος. Εκεί, είναι πάντα μέρα. Να γιατί η πόλη αυτή δεν κοιμάται ποτέ: γιατί εδώ δεν νυχτώνει ποτέ.

Πώς να μην την ερωτευτείς αυτή την πόλη; Η Νεοϋορκέζικη εξίσωση: κάθε βήμα= δέκα εσπρέσσο= δύο βιβλία. Κάθε μέρα μαθαίνεις απ'αυτήν, και κάθε μέρα σε γεμίζει ενέργεια και σου δίχνει κάτι που δεν έχεις ξαναδεί ποτέ. Όσα χρόνια κι αν περάσεις εδώ, δεν θα την δεις ποτέ όλη.

Θα σου έλεγα να περπατήσεις την πόλη σου, μα ξέρω ότι δεν χρειάζεται να σου το πω εγώ. Η δικιά μου είναι μεγαθήριο, η δικιά σου όμως είναι φιλική, έχω πάει. Και σου ταιριάζει γάντι. Λάθος, τα πάντα σου ταιριάζουν εσένα, όπου κι αν σε βάλουν θα μπορέσεις να κάνεις το άσπρο και το γκρι στο χρώμα που εσύ θέλεις, σε πορτοκαλί, ή μώβ, ή λαχανί. Θα μπορέσεις να κάνεις φίλους, να είσαι χαρούμενη.

Νομίζω ότι προσπαθώ να σου πω να μην φοβηθείς την αλλαγή. Καθόλου, ούτε για μια στιγμή να μην τη φοβηθείς. Ξέρω ότι τώρα ίσως να μην σε απασχολεί αλλά φρόντισε να μην σε απασχολήσει ούτε για ένα λεπτό. Το πριν βρίσκεται κάποια (ή και πολλά) χιλιόμετρα μακριά, και μας περιμένει, έτοιμο να επανενταχθεί στο καινούργιο μας τώρα. Αλλά το παρόν μας και το μέλλον μας πρέπει να το δημιουργήσουμε μόνες μας, χωρίς την βοήθεια του παρελθόντος μας. Και εμείς θα τα καταφέρουμε, γιατί έτσι είμαστε: δημιουργοί. Βίοι παράλληλοι κούκλα μου, και οι δύο μας το ίδιο κάνουμε: παίρνουμε ότι μας δίνεται και το αξιοποιούμε στο μέγιστο.

Για να αγαπήσεις μια πόλη, πρέπει να ταυτιστείς μαζί της, να δεις κάτι από τον εαυτό σου στους δρόμους της. Είναι 2:57 το πρωί, και ξενυχτάω. Στα παράθυρα που βλέπω από εδώ, ξεχωρίζω τουλάχιστον 30 αναμμένα. Η Νέα Υόρκη ξαγρυπνάει μαζί μου.

First we take Manhattan, then we take Volos

Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2009

All there's to love/Only love



Black Milk- Massive Attack

You're, Lord, my heater
I'm, Lord, your food
Love you for Good
Love you for the Mother

Eat me
In the space

With it, my heart

Love you for Good

Love you for the Mother


My odd floating

Early or not at all


It, most level
Star-kissed chapel
Love you for Good

Oh I love you for the Mother


All's there to love

Only love


*****************

Black Milk- Massive Attack


You're not my eater
I'm not your food
Love you for God
Love you for the Mother

Eat me
In the space
Within my heart
Love you for God
Love you for the Mother

Mother fountain
Or live or not at all

The most level
Sunken chapel
Love you for God
Love you for the Mother

All's there to love
Only love

Τα λόγια της Liz Fraser πάντα με μπέρδευαν και με τρέλαιναν, λόγω της αδυναμίας μου να εντοπίσω το μυστικό τους. Δεν της φτάνει απλά να γράφει παράξενους, περίπλοκους στίχους, αλλά τους τραγουδάει αέρινα, fluidly που λένε εδώ, αρνούμενη να αρθρώσει καθαρά τις λέξεις της. Το αποτέλεσμα φαίνεται παραπάνω: όχι μόνο πολλαπλές ερμηνείες των τραγουδιών, αλλά και πολλές διαφορετικές εκδοχές των στίχων, τόσο διαφορετικές η μία από την άλλη ώστε να αλλάζει τελείως το νόημα του τραγουδιού. Τώρα πρόσφατα το πήρα χαμπάρι: η κοπέλα είναι πανέξυπνη. Σε αναγκάζει να δώσεις την ερμηνεία μόνος/η σου. Η Liz γράφει, εσύ ακούς τα όσα σου λέει και καταλαβαίνεις το ειδικά προσαρμοσμένο σε σένα μήνυμα. Και τι με νοιάζει εμένα που οι Massive Attack σχετίζονται συχνά με ναρκωτικά; Εγώ ακούω το Black Milk, που από την πρώτη στιγμή λάτρεψα, και σκέφτομαι το δικό μου ναρκωτικό. Εσένα.

Από τις δύο εκδοχές που βρήκα στο internet, και σίγουρα υπάρχουν κι άλλες, προτιμώ την πρώτη. Κι αυτό γιατί η αγάπη που περιγράφεται εκεί είναι πιο ολοκληρωτική. Σου παραδίδομαι τόσο ολοκληρωτικά που γίνομαι η τροφή σου. Κι εσύ μου ζεσταίνεις ψυχή και σώμα.

Ότι κι αν σου πω, δεν είναι ποτέ αρκετό. Ότι κι αν κάνω, είναι λίγο. Γι' αυτό και τώρα, δεν θα πω τίποτα. Θα ακούσω μόνο τα όσα έχει να μου πει η Liz.

ΥΓ: Η μόνη στροφή που παραμένει ολόιδια;
"All there's to love
Only love"

τυχαίο;


Η μπαλαρίνα



...Degas...

Ξέρω μόνο δύο άτομα για τα οποία η λέξη αυτή σημαίνει τόσα πράγματα. Χρειάζεται να πώ ποιά είναι; Πιστεύω όχι. Έτσι και με τις σκέψεις μου καθώς την κοιτάζω. Δεν χρειάζεται να τις αναλύσω γιατί τις ξέρεις ήδη. Γιατί με ξέρεις ήδη. Καλύτερα απ'όλους.




Το μουσείο. ΤΟ μουσείο. Επιβλητικό εντυπωσιακό, μοναδικό. Δημιουργημένο με πρότυπο μια κουλτούρα που δεν υπάρχει πια, μια αρχιτεκτονική που μου είναι υπέροχα οικεία, που με γεμίζει ζεστασιά και με γυρίζει σπίτι. Ανεβαίνω τα σκαλιά γεμάτη ανυπομονησία, ξέροντας (;) τι με περιμένει. Το δωμάτιο στο οποίο πηγαίνω βρίσκεται στον πρώτο όροφο, κάπου στα αριστερά. Ο δρόμος είναι δύσκολος, είναι γεμάτος παγίδες για τα μάτια και την προσοχή μου. Matisse, Monet, Manet, Chagal. Van Gogh. Αυτός ο τελευταίος κύριος, όντας η αδυναμία μου, καταφέρνει να με πιάσει στο πολύχρωμο ιμπρεσσιονιστικό δίχτυ του για πολύ ώρα, ακινητοποιώντας με, κάνοντάς με να χάσω κάθε επιθυμία να ξεφύγω. Μέχρι που η ματιά μου ξεστρατίζει προς το απέναντι δωμάτιο.

Εκείνη στέκεται στο κέντρο. Ασκήσεις στο κέντρο. Το πόδι μπροστά, σε πεισματάρικη τέταρτη ποσισιόν. Τα χέρια της είναι αποφασιστικά πιασμένα πίσω από την πλάτη, σε μια αυταρχική άρνηση να τα βάλει στην prepartoire, στην πρώτη, τη δεύτερη, την τρίτη, ή οποιαδήποτε άλλη. Μια αληθινή σατέν πολύτιμη κορδέλα είναι δεμένη στην μπρούτζινη κοτσίδα της, το μόνο κομμάτι της που δεν είναι νευρικά τεντωμένο. Το τούλινο φορεμά της σε φθαρμένο ροζ είναι το κοστούμι που και οι δύο μας ονειρευόμασταν κάποτε, που αντικαταστάθηκε στις μέρες μας από το βαρετό μαύρο κορμάκι. Το κεφάλι είναι υψωμένο περήφανα, με μια σιγουριά, και αυτοπεποίθηση που μόνο οι μπαλαρίνες έχουν. Με μια χάρη που είναι για λίγες, τις λίγες που μικρές- μικρές ρίχνουν τον εαυτό τους στα βάσανα. Εσένα κι εμένα.

Την κοιτάζω πάνω από 15'. Ο ένας λόγος είναι ότι μου φαίνεται απίστευτο ότι επιτέλους την βλέπω, την αληθινή, την πρωτότυπη, αυτή που τα ίδια του τα χέρια σμίλεψαν. Ο άλλος λόγος είναι ότι μου θυμίζει εσένα, φυσικά, σε απίστευτο βαθμό. Η περηφάνια, το πείσμα της μπαλαρίνας. Τα έχεις αυτά, κι ας νομίζεις το αντίθετο. Η τσαχπινιά της μπαλαρίνας, που την έχεις κι αυτήν.

Ατελείωτες ώρες αφιερωμένες στο κέντρο, στις ασκήσεις, στα battements tendus και στις port-de-bras. Στο να θαυμάζουμε τον Degas. Στο να κουτσομπολεύουμε, να γελάμε, να πηγαίνουμε για παγωτό στον Μάκη, στο να είμαστε μαζί. Το πείσμα του τεντωμένου ποδιού, το πείσμα με το οποίο δεν χανόμαστε, όσο μακριά κι αν είμαστε, όσο μακριά κι αν πάω. Γιατί έχουμε υπερβολικά πολλά που δημιουργούν μαγνητικό πεδίο μεταξύ μας, που μας τραβάνε όλο και πιο κοντά. Γιατί δεν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που να με ξέρουν τόσο ολοκληρωτικά ώστε να συμπυκνώνουμε σε ένα βλέμμα μια ολόκληρη συζήτηση.

Μην αλλάξεις ποτέ. Έχεις το κοριτσίστικο πείσμα της, την τσαχπινιά της, την χάρη της, αλλά δεν είσαι μπρούτζινη, είσαι αληθινή, γεμάτη τρέλα, κορδέλα και αγάπη. Και είσαι και το boo μου, αν και φυσικά δεν χρειαζόταν να το πω, γιατί είχες καταλάβει ότι τόση ώρα μιλάω για σένα.





Στον τοίχο πίσω της κρέμεται ο πίνακας που είναι τυπωμένος πάνω στην τσάντα που σου είχα πάρει πριν δύο χρόνια.

'Ολα αυτά τα γράφω στο αγαπημένο σου τετράδιο, που οι δύο πρώτες του σελίδες είναι γεμάτες με τα γράμματά σου.

Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2009

Περί αγάπης


Πέμπτη βράδι, ώρα 1:30 (;). 'Ωρα πρωινή. Ώρα αμελητέα. Τουλάχιστον για τα 5 παιδιά που κάθονται στα σκαλιά της Low. Γι' αυτούς, η ώρα είναι κάτι το ασήμαντο, κάτι το αμελητέο, που υποτάσσεται στην ανθρώπινη ανάγκη για συζήτηση, για αναζήτηση, για γνωριμία, για ειλικρινή περιέργεια. Και αυτά τα σκαλιά της Low είναι το τέλειο μέρος. Γιατί... όταν βλέπεις αυτό, πώς να μην πάει κατευθείαν ο νους σου στις μεγάλες ιδέες;

Το πιο όμορφο πράγμα που λέει κάποιος εκείνη τη βραδιά δεν το λέω εγώ. Έτσι όπως πρέπει. Και σκέφτομαι ότι γι'αυτό είμαι εδώ, για να θαυμάζω τα προϊόντα της σκέψης των άλλων και όχι της δικής μου.

"You don't only use the word 'love' to refer to a person. You love your family, your friends, but you also love New York city, you love reading, dancing, writing, you love science, you love this campus. You love your life. You love all the things that make you who you are. And so, when you tell someone that you love them, when you say 'I love you', you are giving them all that. You are sharing your whole being with them."

Τι υπέροχη σκέψη, κύριε Χ μου (σε ονομάζω κύριο Χ γιατί μου αρέσουν τα μυστήρια και γιατί δεν είσαι ο τύπος που τον νοιάζει να αναδείξει το όνομά του). Τι όμορφο. Ναι, σκέφτομαι, είναι αλήθεια. Όταν αγαπάς, μοιράζεσαι τα πάντα με τον άλλο. Μοιράζεσαι όλα όσα είναι δικά σου, όλα όσα σε κάνουν αυτό που είσαι. Κι εγώ έτσι. Όλα θέλω να τα μοιραστώ μαζί σου, όλα. Όλα όσα με προσδιορίζουν, με κάνουν Μυρσίνη και όχι Μαρία ή Άννα ή Αθηνά. Γιατί όσο αναπόσπαστο κομμάτι μου είναι τα βιβλία, τόσο είσαι κι εσύ, Σπάιρους μου: δεν θα ήμουν ο ίδιος άνθρωπος χωρίς αυτά. Με κάνεις να είμαι ο εαυτός μου. Και σε ευχαριστώ γι αυτό.

Κι όμως. Όσο όμορφο κι αν ήταν αυτό που είπε ο κύριος Χ, κάτι δεν μου κολλάει με αυτό το ρημάδι το "I love you". Όταν σε βλέπω, όταν σε έχω μπροστά μου, δεν πιάνει μία μπροστά στο "Σ'αγαπώ". Και ξαφνικά, εκείνη τη στιγμή, έχοντας μετακινηθεί από τα σκαλιά της Low στα δροσερά γρασίδια της, νιώθω την ανάγκη να εξηγηθώ στους άλλους. Είναι ακριβώς αυτή η περιεκτικότητα του "I love you" που το κάνει να υστερεί μπροστά στο δικό μας "Σ'αγαπώ". Παραείναι πλατύ μωρό μου: καλύπτει υπερβολικά πολλά ενώ θα έπρεπε να περιορίζεται σε λίγα κι εκλεκτά. Έτσι λοιπόν καταφέρνει και ξεπουλιέται κατά μια έννοια. Πώς να νιώσω την πραγματική έννοια αυτού που σου λέω, όταν χρησιμοποιώ την ίδια λέξη για να αναφερθώ σε μια ταινία που είδα; Το "σ'αγαπώ" είναι σπάνιο, είναι μυστικιστικό, είναι περιζήτητο, είναι ιερό. Είναι για λίγους. Και σημαίνει τόσα πολλά.






Σ'αγαπώ


Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2009

917

Ο χρόνος... ένα χρυσό ποτάμι είναι κούκλα μου. Ένα χρυσό ποτάμι. Κάθε του κυβικό χιλιοστό πολύτιμο, ποθητό, ζηλευτό. Αδύνατον να το πιάσεις, αδύνατον να σταματήσεις τη ροή του. Αν είσαι τυχερός, ίσως μπορέσεις κάποτε να κολυμπήσεις μέσα του, εκτιμώντας τη ροή του, εκτιμώντας την κάθε του γωνιά, καταλαβαίνοντάς το. Προσωπικά, έχω σταθεί πολύ τυχερή. Νιώθω ότι το έχω κολυμπήσει με επιτυχία το ποτάμι μου. Χωρίς να πνιγώ. Χωρίς να βουλιάξω ιδιαίτερα. Τα έχω πάει καλά- όπως θα τα πάω καλά και στο υποχρεωτικό τεστ κολύμβησης του αγαπητού Columbia (ναι, είναι υποχρεωτικό για να αποφοιτήσεις). Έχω ζήσει τη ζωή μου ως τώρα χωρίς να βουλιάξω πέραν του φυσιολογικού. Και έχω την εξής εξαιρετική τύχη: να έχω κολυμπήσει σε μέρη όπου το νερό ήταν λίγο πιο καθαρό, λίγο πιο χρυσαφί από συνήθως. Να έχω ζήσει στιγμές που ξεχωρίζουν για το πόσο πολύτιμες είναι.
Έτσι κι εκείνη η τρελή στιγμή της Α' γυμνασίου:
-Χωριστείτε με αλφαβητική σειρά. Θα πάτε να πάρετε τα βιβλία σας. Ζ..Ι...Καζ...Καλ, Καλ, Κατ..
-Πώς σε λένε;
-...


Που να ήξερα η καημένη...Που να ήξερα η τρελή...

(917) λοιπόν το μπλογκ. Ο κωδικός της Νέας Υόρκης, της καινούργιας μου ζωής. Αγγλιστή, a reference to you. Επειδή εσύ το ήθελες πάντα να κάνω μπλογκ, επειδή για σένα το ξεκίνησα. Επειδή σ'αγαπάω τρελά. Επειδή μου λέιπεις. Επειδή το γράψιμο είναι ήταν και θα είναι η ωραιότερη, η πιο φίνα, δουλεμένη, ευγενική και όμορφη μορφή επικοινωνίας. Επειδή, επειδή, επειδή...
Η Charlotte πήγε σπίτι της λοιπόν. Ναι, υπό μία έννοια πήγε. Από την άλλη... σπίτι της είναι εκεί που είστε εσείς οι 5, που είστε οι πιο σημαντικοί άνθρωποι στη ζωή της και που είστε γι αυτό το λόγο αυτοί στους οποίους τα γράφει όλα αυτά, οι 5 ετικέτες του μπλογκ της. Το σπίτι της είστε εσείς οι 5.


Επιπλέω προς το παρόν αγελαδίτσα μου. Και νομίζω πως δεν θα πνιγώ, δεν είναι εξάλλου του στιλ μου. Αλλά και όταν πάω να βουλιάξω, είσαι από τους ανθρώπους που πάντα με κάνουν να συνειδητοποιήσω την πραγματική έννοια του χρυσαφιού που με περιβάλλει: είναι πολύτιμο και αγαπητό. Όχι εχθρός, αλλά πραγματικός φίλος, σαν και σένα.

Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2009

Ακούω την Αγάπη. Εσείς;


Αποφάσισα ότι δεν έχει σημασία αν τα διαβάζετε, εγώ θα τα ανεβάζω για σας. Είστε η οικογενειά μου, ο λόγος που τόσο δεν ήθελα να αφήσω την Ελλάδα. Ο μόνος λόγος.

Ξέρετε ποιοί είστε: Μπου, Ιτσόνι, Ιφιδάκια, Αγελάδα μου. Σπάιρους μου.
Ακούω την αγάπη σας λοιπόν. Ακόμη κι απο απόσταση. Εσείς ακούτε τη δική μου;