Σάββατο, 20 Μαρτίου 2010

Μ'αεροπλάνα και βαπόρια

Με φάγανε τα λεωφορεία τις τελευταίες μέρες. Columbia- Port Authority, Port Authority-Woodbury Commons, Woodbury Commons-Port Authority, Port Authority- Columbia, Columbia-Port Authority, Port Authority-Ridgewood, Ridgewood-Port Authority, Port Authority Columbia, Columbia- Grand Central. Σε λιγότερο από 48 ώρες. Πόσες φορές έγραψα "Port Authority" σε μια πρόταση; Ειλικρινά βαριέμαι να μετρήσω. Τέλος πάντων το θέμα είναι άλλο. Ότι αυτές τις δύο μέρες κατάφερα να γίνω η βασίλισσα του Port Authority το οποίο μίσησα, καθώς και των λεωφορείων του. Και κατάφερα να ζήσω μπόλικες από εκείνες τις στιγμές που είχα να ζήσω από το καλοκαίρι με τα αιώνια ΚΤΕΛ (Χαλκιδικής) του, που τους λείπει πάντα το κλιματιστικό όταν το χρειάζεσαι, τα καθίσματα των οποίων είναι μονίμως ντυμένα με εκείνο το απαίσιο βελούδο που κάνει τα πόδια να ιδρώνουν και να κολλάνε πάνω του, αφού -φυσικά- φοράς σορτσάκι, που κουνάνε και χοροπηδάνε τόσο πολύ που με πιάνει ναυτία. Που λέτε χόρτασα μπόλικες από εκείνες τις λεωφορειο-στιγμές. Η τσάντα που βάζω πάνω στα γόνατα γιατί αν την αφήσω στην διπλανή θέση είναι αγένεια γι'αυτόν-ην που ίσως θέλει να κάτσει, ο πόλεμος για την δίπλα στο παράθυρο θέση για να μπορώ να βλέπω έξω, ο λαιμός που παθαίνει αγκύλωση γιατί για 2 ώρες κοιτάω έξω από το παράθυρο, τα κλέφτικα βλέμματα που ρίχνω που και που στους διπλανούς, οι περίεργοι τύποι και τύπισσες που πιάνω να με κοιτάνε και όταν με βλέπουν που τους βλέπω δεν κοιτάνε αλλού. Ναι, όλα αυτά τα χόρτασα (και πάλι).
Όμως κουράστηκα. Όταν επιτέλους μπόρεσα να βάλω τις πιτζάμες μου και να κάτσω σαν άνθρωπος (;) στην καρέκλα μου ήταν πια 10 το βράδι. Δύο μέρες μετά την τελευταία φορά που το είχα κάνει.
Βρήκα λοιπόν την εξήγηση. Γιατί νιώθω ότι πρέπει να δώσω μια εξήγηση σε σας τους δύο τουλάχιστον που ξέρω ότι σίγουρα θα το διαβάσετε αυτό. Εξηγεί το λόγο που νομίζες Αγελαδίτσα ότι πέθανα, αφού το συγκεκριμένο μπλογκ δεν έδινε σημεία ζωής. Η εξήγηση είναι απλά ότι κουράστηκα. "Τι χαλαρή που φαίνεσαι" είπε προχτές ο μπαμπάκας μου από το σκάιπ και με σόκαρε. Φαντάσου, δηλαδή. Για να το είπε, για να ένιωσε την ανάγκη να το επισημάνει πάει να πει ότι η συνηθισμένη μου κατάσταση είναι άλλη, είναι το στρες, η κούραση, η ένταση. Τρόμαξα όταν το σκέφτηκα: τρέχω από δω, τρέχω από κει, και εντέλει δεν προλαβαίνω να κάνω αυτά που μου αρέσουν, όπως είναι το να γράφω αυτές τις λέξεις. Γιατί; Γιατί όταν επιτέλους βρίσκω χρόνο το μόνο που έχω διάθεση να κάνω είναι να κοιμηθώ ή να κάψω λίγα εγκεφαλικά κύτταρα με ALIAS (καινούργια συνήθεια αυτή).
Δεν θα το ξανακάνω. Δεν είναι μόνο το βρίσιμο του Σπάιρους, είναι και το βρίσιμο που έσουρα μόνη μου στον εαυτό μου. Γιατί αυτό που σιχαίνομαι πάνω απ όλα, αυτό που δεν αντέχω, αυτό για το οποίο νιώθω τόση απέχθεια όση χρειάζεται για να είμαι εδώ που είμαι είναι η τεμπελιά.
Φαύλος κύκλος. Γιατί η απέχθειά μου για την κυρία τεμπελιά με κάνει να μην θέλω να κάτσω άπρακτη, με κάνει να πάρω τα λεωφορεία και να τρέχω από δω και από κει. Με κάνει να παίρνω τα τρένα και να τρέχω στο Πρίνστον και κυρίως στο Γέηλ. Με κάνει να παίρνω τα αεροπλάνα και να φεύγω από το ωραίο άνετο σπιτάκι μου με τον γουργουριστό γάτο πάνω στο ροζ πάπλωμά μου και να έρχομαι στην πόλη της οποίας τα πεζοδρόμια έχουν το ίδιο αποτέλεσμα με δέκα φλιτζανάκια του εσπρέσο, στην πόλη όπου τα αμάξια τρέχουν στους δρόμους και οι άνθρωποι συνεχίζουν να τρέχουν στα υπόγεια περάσματα κάτω από τους δρόμους.
Εντέλει δεν ξέρω αν κάνω καλά. Δεν ξέρω αν κουράζω τον εαυτό μου υπερβολικά σε μια περίοδο που θα έπρεπε να είναι όλο ηρεμία ύπνος και πάρτι. Δεν ξέρω τι νόημα έχει το οτιδήποτε κάνω. Δεν ξέρω ποιός είναι ο σκοπός και δεν ξέρω που θα τελειώσει το έργο. Ο Διονύσης Καψάλης πιστεύει ότι η ζωή δεν μπορεί ποτέ να έχει ένα σκοπό, ότι είναι μια αλυσίδα από ασύνδετα γεγονότα, και ότι ο μόνος λόγος που προσπαθούμε να ενώσουμε όλα αυτά τα γεγονότα είναι ότι προσπαθούμε να κάνουμε τις ζωές μας να πλησιάσουν, όσο μπορούν, το ιδανικό- την τέχνη. Η ζωή όμως δεν είναι τέχνη, άρα δεν θα έχει ποτέ ένα συγκεκριμένο σκοπό. Επομένως, λέω εγώ, γιατί να κάνω ότι κάνω, και γιατί να παλεύω να δώσω νόημα σε κάτι το οποίο εξ'ορισμού, δεν έχει ένα μοναδικό, συγκεκριμένο νόημα;
Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η αναζήτηση με σπρώχνει μονίμως στα μέσα μεταφοράς (τα αεροπλάνα και τα βαπόρια που λέγαμε). Και με έχει αιωνίως στο τρέξιμο. Δεν θα σταματήσω ποτέ να είμαι έτσι, δεν θα σταματήσω ποτέ να είμαι κουρασμένη° το λεγόμενο "χαλλλλαρά" για μένα θα είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας. Κάπου εδώ έρχεται λοιπόν το "συγγνώμη" μου σε αυτούς που εξ αιτίας μου δεν μπορούν ούτε κι αυτοί να ηρεμήσουν, που ενδέχεται να περνούσαν λίγο καλύτερα αν ήμουν λίγο πιο νορμάλ άνθρωπος και καθόμουν ήσυχη. Σε αυτούς που το ένιωσαν όταν έφυγα. Σε αυτούς που το νιώθουν ακόμα, που (θέλω να πιστεύω) νιώθουν την απουσία μου όπως νιώθω κι εγώ τη δική τους. Σε εσάς τους δύο που με διαβάζετε με περισσότερη επιμέλεια από τους άλλους γιατί σας ενδιαφέρει το τι κάνω και τι σκέφτομαι. Συγγνώμη που είμαι μονίμως στα αεροπλάνα και στα βαπόρια.
Μαζί με τον Σαββόπουλο και τους αγαπημένους υπαρξιστές της ΜΜ1 (εγώ είμαι η 2) μου ήρθε και κάτι άλλο - η κυρία Βάνα και η παράσταση της Α λυκείου. Γιατί τότε ήταν που είχα την πρώτη μου επαφή με το εξής:

[...] Ωραίος, ανάλαφρος
ο ίλιγγος τούτος, - πρόσεξε, θα πέσεις.
Μην κοιτάς εμένα,
εμένα η θέση μου είναι το ταλάντεμα ο εξαίσιος ίλιγγος.

(Γιάννης Ρίτσος, Η σονάτα του σεληνόφωτος)

Η θέση μου κι εμένα είναι το ταλάντεμα. Αλλά, θα μου πεις, και ποιανού δεν είναι;
Σκοπός ξε-σκοπός, εγώ πάντως δεν μπορώ να είμαι όλο ύπνο και πάρτι, παραείμαι φιλόδοξη. Αν δεν ήμουν, δεν θα ήμουν εγώ. Και αποφάσισα ότι όταν μεγαλώσω θα γίνω ένας δεύτερος Adorno.


5 σχόλια:

  1. etyxe na to diavasw k egw... egw apla elpizw na synexisei na exei zwh ayto to blog k ase to ALIAS eleos ..:P .. .
    genika dn mporw na kanw allo comment fovamai na mn katastrepsw ayto p egrapses .....
    ta aeroplana k ta vaporia g sena einai to 2o spiti s ....i 3o kalytera?? i 4o ???..k paei legontas....(idol)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ότι πεθαίνεις να βάζεις στόχους,ότι δεν αντέχεις και δε ζεις χωρίς αυτούς. Ότι δεν θα δεχόσουν ποτέ να θέσεις κάποιον στόχο εύκολα επιτεύξιμο. Ότι δε θα δεχόσουν να μην τα καταφέρεις. Η ικανοποίηση αυτής της...μανίας(?) είναι το νόημα και ο σκοπός σε ότι κάνεις.

    και ο λόγος που σε θαυμάζω και σε λατρεύω τόσο πολυ.

    που τις προάλλες σκεφτόμουν "η Μ. ξεσκίζεται στο διάβασμα και στο τρέξιμο,εγώ τι κάνω?" και ένιωθα άχρηστη και τεμπέλα.

    Και γαμώτο κάθε μέρα σκέφτομαι πως ο μόνος τρόπος να μη νιώθω πως κάνω κάτι λάθος είναι να τρέχω και να είμαι σαν εσένα,πάντα κουρασμένη αλλά πάντα με καλό λόγο.

    Μάλλον η ελλάδα δεν προσφέρεται για τέτοια,ή μάλλον αυτή είναι πάντα η εύκολη απάντηση..

    Πάντως σήμερα έμαθα πως πέρασα τη Χημεία οπότε όλα είναι λίγο λιγότερο σκοτεινά,απαισιόδοξα και ανώφελα(και τώρα μου ήρθε στο μυαλό το dark and twisty,αν δε θυμάσαι από που είναι θα σπεύσω να σου υπενθυμίσω :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πρώτ' απ' όλα χαίρομαι πολύ που ξαναέγραψες γιατί νόμιζα ότι είχε τελειώσει το μπλογκ αυτό για σένα και είχα απογοητευτεί..!
    Αυτά που θα γράψω μπορείς φυσικά να τα κατατάξεις όπου θέλεις, να τα διαγράψεις, να τα αγνοήσεις, όμως δεν μπορώ να μην τα πω.
    Αυτό που κάνεις είναι κάτι πάρα πολύ σημαντικό και φυσικά κυρίως γιατί το θες εσυ. Το να είσαι φιλόδοξη είναι κάτι πολύ ωραίο και απαραίτητο για να κινείται η ζωή σου προς τα εμπρός. Να έχεις υπόψη σου ότι οι φιλοδοξίες όμως δεν σταματούν στις καλές σπουδές ή σε μία φοβερή δουλειά. Το επισημαίνω γιατί βλέπω πως αγαπάς πολύ τους δύο ανθρώπους σου και όταν περιγράφεις έρωτα είσαι πολύ ερωτευμενάκι!! Επειδή όμως όλα είναι απαραίτητα για την ευτυχία μας δεν πρέπει να αναβάλλεις τη ζωή σου για να τη ζήσεις λίγο αργότερα. Οι σπουδές δεν έχουν τελειωμό, και αν είσαι και καλή και φιλόδοξη και στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου που είναι πραγματικά εκεί, ας μη γελιόμαστε, είναι πολύ πιθανό να παρασυρθείς και σε πράγματα που δεν θες. Αν τα θες, καλώς.. αρκεί να διατίθεσαι να στερηθείς και αυτά που χρειάζεται. Μετά το πρωτο πτυχίο έρχεται ένα μαστερ, μετά ένα διδακτορικό, ίσως και κανά άλλο, ερευνα, δουλειά, τρέξιμο τρέξιμο τρεξιμο..
    Να θυμάσαι βέβαια ότι οι σπουδές είναι πολύ ευκολότερες τωρα που είσαι τόσο μικρή και χωρίς άλλες υποχρεώσεις. Τις βάσεις τις θέτεις τώρα, όχι ότι δεν μπορείς και μετά απλά είναι τρομερά δύσκολο και με το δεκαπλάσιο κόπο.
    Φιλοδοξία είναι και μια σχέση ζωής, ένα στρουμπουλό μωρό, ταξίδια σε όλο τον κόσμο.
    Βρες τις δικές σου, και βασικά βρες τι σε κάνει ευτυχισμένη.
    Θα καταλήξω λέγοντας ότι είναι ζωτικής σημασίας να απενοχοποιήσεις τον εαυτό σου για αυτά που δεν θέλει να προσπαθήσει να καταφέρει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Idol μου καλό, 3ο; 4ο; Έχω χάσει κι εγώ το μέτρημα. Δεν ξέρω πλέον ποιό είναι το πρώτο και ποιό είναι το δεύτερο σπίτι μου- Θεσσαλονίκη ή ΝΥ; Το 3ο πάντως ίσως θα πρέπει να είναι οι άνθρωποι που μετράνε για μένα. Ή μάλλον, γράψε λάθος. Το πρώτο είστε εσείς, Θεσσαλονίκες, ΝΥ, και αεροπλάνα έπονται.

    Μπουμπούκα θύμισέ μου σε παρακαλώ το νταρκ εντ τουίστι, με μεγάλη μου ντροπή ομολογώ ότι την παρούσα στιγμή μου διαφεύγει. Σε λατρεύω κι εγώ μικρούλα, ευχαριστώ για την εμψύχωση. Κάποιες φορές σκέφτομαι ότι αυτός είναι ο σκοπός, είναι λίγο Καβαφική ιδέα, δεν βρίσκεις; Αλλά και πάλι... δεν ξέρω. Φοβάμαι μη μου την πει η ζωή τελικά και αποδειχτεί ότι είμαι ένας καραγκιόζης που κάνει άχρηστα πράγματα.

    Αγαπητή Jerry Jedelou, όχι, το μπλογκ δεν έχει τελειώσει για μένα, θα προσπαθήσω πολύ για να μην τελειώσει. Λοιπόν, αυτά που έγραψες με στοίχειωσαν, ειδικά επειδή είναι ακριβώς αυτά που υπάρχουν στο πίσω μέρος του μυαλού μου, αυτά που δεν παραδέχομαι στον εαυτό μου ότι σκέφτομαι και αναρωτιέμαι. Ναι, είμαι ερωτευμενάκι. Και πολύ μάλιστα. Και αυτό είναι που με φοβίζει-- ότι τα θέλω όλα. Και φοβάμαι ότι κάτι θα πρέπει να θυσιαστεί και δεν ξέρω τι και πώς και ποιός, και δεν ξέρω αν μπορώ να τα κάνω όλα, και δεν θέλω να θυσιάσω τίποτα. Μακάρι να μπορέσω να καταλήξω σε μία μοναδική φιλοδοξία. Το μόνο που ξέρω αυτή τη στιγμή είναι ότι οι άνθρωποι στη ζωή μου> καριέρα. Αλλά φιλοδοξία μου είναι και η γνώση. Και μπερδεύομαι. Γιατί είναι κι αυτό εντέλει ένα (ακόμη) από τα προβλήματά μου. Τα θέλω όλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δύσκολο πράγμα η ευτυχία. Δύσκολο να προσδιορίσεις το νόημά της. Να πεις στον απέναντι σου "είμαι ευτυχισμένος για αυτόν και αυτόν και αυτόν...το λόγο". Μπορείς απλά να το νιώσεις μέσα σου και κάποιες φορές να μην το δώσεις καν σημασία. "Καλά είμαι!", μπορεί να πεις και δέκα φορές την ίδια μέρα. "Είμαι ευτυχισμένος!", δεν το λέει κανείς. Ποτέ. Και όχι γιατί δεν είναι κανείς εννοείται. Απλά γιατί δεν το βλέπει κανείς. Το αφήνει και περνάει έτσι. Όταν έχει ότι χρειάζεται ψάχνει το κάτι παραπάνω, το περιττό κατά πάσα πιθανότητα. Και αυτό το ατελείωτο τρένο από "τί θέλω" και όχι "τί έχω" κάποτε κάτι θα μας το στερήσει. Γιατί είναι ζωή και όχι παραμμύθι. Και τότε..."Τί κάνεις?"..."Ας τα λέμε καλά...". Γι' αυτό πρέπει να καταλάβουμε ότι κάποια στιγμή με αυτά που έχουμε είμαστε ευτυχισμένοι, ολοκληρωμένοι.Είμαστε εμείς. Και ότι άλλο ας προκύψει, καλοδεχούμενο. Η φιλοδοξίες του καθενός δεν είναι καθορισμένες από κανέναν άλλον παρά μόνο από τον ίδιο. Απλά πρέπει να είναι η προσπάθειά του να γίνει ο "Δημήτρης", η "Μαρία", ο "Αποστόλης" ή η "Ελένη" που θέλει να είναι.Και αυτή η προσπάθεια σε όλη της τη διάρκεια φέρνει την ευτυχία. Οι θυσίες είναι για τους χαμένους μέσα στο τρένο. Δεν δέχομαι να θυσιάσω τίποτα από τον εαυτό μου, για τίποτα. Δεν θα σταματήσω ποτέ να είμαι εγώ, ή να προσπαθώ να γίνω. Πάντως ένα ξέρω μωρό μου, πως εσύ μου δίνεις το πιο δυνατό σπρώξιμο προς τον "Σπάιρους" που θέλω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή