Δευτέρα, 10 Μαΐου 2010

Realization

Τελικές εξετάσεις. Μέρες μελέτης. Εργασίες. Μεταφράσεις. Ιστορίες για Μεσανατολικά ζητήματα, Καβαφικές ματαιοδοξίες, Δον Κιχώτες. Ιστορίες για αγρίους. Ιστορίες για μένα. Και μέσα σ'όλα αυτά, ένα σινεμά για το οποίο δεν έχω χρόνο. Μου είπανε ότι τα πράγματα που θα απολαύσω πιο πολύ στη ζωή μου θα είναι αυτά τα αυθόρμητα, για τα οποία δεν είχα χρόνο. Είχαν δίκιο. Σινεμά λοιπόν, και πιο πριν παγωτάκι στην πλατεία που είναι τόσο απέραντη ώστε ο χαρακτηρισμός "πλατεία" να μην της αρμόζει πιά. Στην πλατεία της οποίας τα φώτα δεν σβήνουν ποτέ. Στην πλατεία που συνήθως απεχθάνομαι, διότι έχω βαρεθεί πλέον το πολύ και ανούσιο φως. Γενικά έχω βαρεθεί τα ανούσια πράγματα, τα ανούσια μέρη, τους ανούσιους ανθρώπους, τις ανούσιες πράξεις (το καλύτερο των αγαπητών Αμερικάνων).
Κάτι τέτοιες μέρες πάντως, έχω απλώς ανάγκη να ακολουθήσω την αυθεντική κοκκινομάλλα συγκάτοικο και άλλους φίλους και γνωστούς χωρίς να σχολιάζω από μέσα μου, να πάω απλώς εκεί που με πάει η στιγμή. Να καταλήξω σε μια ταινία που δεν θα διάλεγα ποτέ από μόνη μου, να μπω σε ένα παγωτατζίδικο στο οποίο δεν θα έμπαινα ποτέ μόνη μου, να γνωρίσω κόσμο στον οποίο κανονικά δεν θα μιλούσα. Κάπως έτσι μπαίνω στην αίθουσα με ανεβασμένη λόγω αυθορμητισμού διάθεση, κι ας έχω τρεις εργασίες να με περιμένουν.
Ταινία λοιπόν. Ταινία και μία τερατώδης Coca-Cola, παρ'όλο που ζήτησα "small" (στην Αμερική είσαι, κοπέλα μου, τι ήθελες;). Δεν είμαι σίγουρη αν έχει νόημα να αναφέρω το όνομα της ταινίας. Όπως και να 'χει, τα φώτα σβήνουν, και η Αιθεροβάμων αγκαλιά με την τιτανομέγιστη Coca-Cola μεταφέρεται αλλού. Η ταινία ξεκινά.

Κάπου εδώ θα πρέπει να αναφέρω σε αυτούς που δεν με ξέρουν και τα διαβάζουν αυτά -ας υποθέσω για χάριν της ματαιοδοξίας μου ότι υπάρχουν- ότι πάσχω από το σύνδρομο της υπερκινητικής σκέψεως. Αυτό θα πει ότι ακόμα κι όταν δεν πρέπει, ακόμα κι όταν ξέρω ότι είναι ηλίθιο και ανούσιο, συνεχίζω να υπεραναλύω και να κριτικάρω τα πάντα που μου συμβαίνουν. Ταυτόχρονα, η φαντασία μου δημιουργεί σενάρια που ούτε σε ένα εκατομμύριο χρόνια δεν θα πραγματώνονταν και με πείθει ότι είναι απολύτως πιθανά και ρεαλιστικά.

Προσπαθώ να πατήσω το "off" και απλώς να κάτσω να δω την ταινία μου σαν άνθρωπος. Και το καταφέρνω, εν μέρει δηλαδή, γιατί κάπου εκεί στη μέση αρχίζουν και φυτρώνουν κάτι ζιζανιάκια σκέψεις, του στιλ "τι-κάνω-εγώ-εδώ-αυτή-η-ταινία-είναι-όλα-όσα-με-εκνευρίζουν-στην-Αμερική". Μέχρι το τέλος τα ζιζανιάκια έχουν φουντώσει και έχουν γίνει ζούγκλα του Αμαζονίου, και αποφασίζω ότι η ταινία για να δω την οποία ανέβαλλα πάλι το διάβασμα περί ιστορίας του Ισραήλ βάζει τρικλοποδιά στον εαυτό της με τον γνωστό τρόπο: προσπαθεί να κριτικάρει κάτι παίρνοντας τον εαυτό της υπερβολικά σοβαρά, και καταλήγει υποστηρίζοντας αυτό που υποτίθεται πως σχολιάζει.
Καταλήγω λοιπόν σε αυτό το συμπέρασμα, και για λίγο νιώθω ευχαριστημένη με τον εαυτό μου. Μπόρεσα βλέπεις να διαμορφώσω την δική μου άποψη- κάτι δεν είναι κι αυτό;
Τότε είναι που βιώνω το realization του τίτλου, ξαφνικό σαν αστραπή, όπως συμβαίνει καμιά φορά στα βιβλία. Η άποψη αυτή δεν είναι δική μου. Ή ίσως και να είναι, αλλά όπως και να 'χει έχω καταλήξει σε αυτήν ακολουθώντας ένα τρόπο σκέψης που δεν είναι δικός μου. Έναν τρόπο σκέψης που προέρχεται από σένα, από τον άνθρωπο που έχει επηρεάσει τη ζωή μου περισσότερο από κάθε άλλον.
Αυτά τα πράγματα δεν είναι σωστά. Μεγάλωσα, πήγα πανεπιστήμιο, τελείωσα το πρώτο έτος. Νόμιζα ότι θα ανεξαρτητοποιηθώ τελείως, και από άποψη σκέψεως. Ωστόσο, συνειδητοποιώ τώρα ότι ήμουν απλώς αφελής. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν συμβάλλει τόσο πολύ σε αυτό που είσαι που το να δημιουργήσεις έναν τρόπο σκέψης ανεξάρτητο από αυτούς θα σήμαινε ότι σταματάς πλέον να είσαι ο εαυτός σου. Το Χάρλεμ είναι Χάρλεμ διότι βρίσκεται στη Νέα Υόρκη. Αν ήταν οπουδήποτε αλλού, δεν θα ήταν πλέον αυτό που είναι· θα του έλειπε το Cotton Club, η πολυπολιτισμικότητα, η εγκληματικότητα, κάτι τέλος πάντων. Χάρλεμ ανεξαρτήτου Νέας Υόρκης διάφορο του Χάρλεμ. Εγώ ανεξάρτητα από σένα δεν θα ήμουν εγώ. Ίσως να ήμουν μαθηματικός, έχοντας μάθει να αγαπώ τους αριθμούς που εσύ μου έμαθες να φοβάμαι. Ίσως να απεχθανόμουν τους Ρώσους συγγραφείς που τώρα τόσο αγαπώ, ή να προτιμούσα τα σκυλιά από τις γάτες. Ίσως να μην είχα αυτό το μπλογκ, ίσως να μην έγραφα καν.
Συλλογισμός ολόιδιος με τον δικό σου, σου λέω. Μου έρχεται στο μυαλό ένα επεισόδιο από τα "Φιλαράκια", όπου η Ρέιτσελ καταλαβαίνει ότι έχει τις ίδιες αντιδράσεις με τον μπαμπά της, και λέει: "I spent so much time trying not to be my mother, I didn't see this coming!". Και βλέπω ότι κι εγώ σε κάποια θέματα είμαι ίδια εσύ. Και δεν νομίζω ότι με ενοχλεί, γιατί όπως και να το κάνουμε, δεν έχω γνωρίσει κανέναν που να μην έχει επηρεαστεί απίστευτα από τους γονείς του με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.
Συμβιβάζομαι. Είμαι ανεξάρτητη. Έχω τις ολόδικές μου σκέψεις. Αλλά είμαι εγώ, και σε έχω τοποθετήσει πάνω σε ένα βάθρο, και είμαι αδιαμφισβήτητα η κόρη σου, κάτι δικό σου. Είμαι πολύ μπαμπάκιας, πώς να το κάνουμε;

4 σχόλια:

  1. πόσο περήφανη μπορεί να είμαι για σενα?? :)

    υπέροχοοοοο είναι όλο αυτό που έγραψες..

    κι εγώ νομίζω πως ποτέ δε θα σταματήσω να σκέφτομαι σαν τη μαμά μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είναι γραφτό μας, ζουζούνα μου. Τουλάχιστον το έχουμε συνειδητοποιήσει και δεν προσπαθούμε σαν τους βλάκες να το σταματήσουμε.

    Τώρα είδα αυτό το τόσο παρόμοιο που έγραψες εντωμεταξύ.
    Great minds think alike?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. υπερκινητικη σκεψη!!!! (ΣΠΟΥΔΑΙΑ γραφεις....)
    εγω οποτε την συναντω μπροστα μου ή μεσα μου λεω με θαυμασμο: βρε καλως την αχαλινωτη!!
    βεβαια την αναγνωριζω πλεον μετα απο τα επικινδυνα παιχνιδια της και τωρα την εχω αποδεχθει σαν την πρωτη επιλαχουσα στην σειρα της καλλιτεχνικης μου φυσης
    ΜΗΝ ΦΟΒΑΣΑΙ ΚΑΛΗ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ...ΜΑΘΕ ΝΑ ΖΕΙΣ ΜΑΖΙ ΤΗΣ...γιατι το 'χεις! το 'χεις το χαρισμα:-)οσο για την πλατεια με τα φωτα θα συμφωνησω αν και μαρεσε που κοιμωμουνα παρεα με εκεινο το πορτοκαλι φως του δρομου!!
    υγ. οι Αμερικανοι.....Μεγαλη ιστορια ''κορη μου'', ειναι ακομα μπερδεμενοι στο μεταξυ ''αυτοχθονα'' κι ''εταιροχθονα''. προσεξε τα extra large τους ειναι κακεκτυπα νομιζω:-))....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Do you love Coke or Pepsi?
    ANSWER THE POLL and you could receive a prepaid VISA gift card!

    ΑπάντησηΔιαγραφή