Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 2010

Τι βρίσκει κανείς σε ένα τετράδιο

Έχω ένα τετράδιο πολύ ξεχωριστό, ένα από αυτά που έχουν πολλοί από μας, ένα καταφύγιο σκέψεων, ένα συνοθύλευμα εικόνων, ένα κολλάζ ιδεών, μια αποθήκη ξεχασμένων σκόρπιων σημειώσεων, ένα πρόχειρο όπου γράφονται οι λίστες του σούπερ μάρκετ. Σκληρό εξώφυλλο, που δένει. Πουά- μωβ, μπλε, φούξια, πράσινο, κόκκινο. Δώρο του μπου. "Δώρο" τρόπος του λέγειν δηλαδή. Μου το έδωσε η μπουμπού όταν έφυγα· οι δύο πρώτες σελίδες του είναι καλυμμένες από τα πλαγιαστά, καλλιγραφικά σχεδόν γράμματά της, εντυπωμένα στο χαρτί με σμαραγδένιο γυαλιστερό μελάνι. Κρυμμένες μέσα στο πολύτιμο αυτό βιβλιαράκι είναι και εκείνες οι δύο σελίδες που είναι σκισμένες από κάποιο τετράδιο με μαθηματικούς τύπους και εξισώσεις, που είναι γραμμένες από χέρι πιο απρόσεχτο, πιο βιαστικό, γένους αρσενικού.
Διάλεξα το τετραδιάκι αυτό για να κρύψω τις σκέψεις που μου χάρισαν τα δύο αυτά αγαπημένα πρόσωπα. Το διάλεξα επίσης για να καταχωνιάσω τις δικές μου, να τις αποθηκεύσω σε ένα μέρος που μόνο εγώ γνωρίζω, σε μια γλώσσα που μόνο εγώ γνωρίζω (εφ'όσον το τετράδιο ζει μόνιμα σε Αμερικάνικο έδαφος). Σκέψεις αφιερωμένες στους 6 αγαπημένους μου ανθρώπους.
Για να τελειώσω λοιπόν με την μακροσκελή παρέκβασή μου, σήμερα έκανα ανασκαφές στις περσινές μου ιδέες, δεδομένης της υγρασίας που με εμποδίζει να κοιμηθώ. Κατάφερα μάλιστα να ξεθάψω επιτυχώς ένα στιχάκι από κάποιο ποιήμα που δεν έγραψα (τα ποιηματά μου τείνουν να είναι ιδιαίτερα κακής ποιότητας- reader beware).

Πνιγμένες κουβέντες στα χείλη
σκισμένοι στίχοι στο χαρτί
Λέξεις άδειες νοήματος που το συναίσθημα έπνιξε
Πώς να σας δώσω ζωή;

1 σχόλιο:

  1. Δεν θα το άφηνα άδειο αυτό το post. Κλασικά πολύ όμορφο και καλογραμμένο... μπλα μπλα μπλα όπως πάντα... :P
    Αλλά δεν στέκομαι σε αυτά. Η ουσία είναι ότι και εμείς έχουμε τα δικά μας πράγματα από τα οποία ξεπηδάς, με χάρη... Από ένα εισητήριο του Ο.Α.Σ.Θ. διπλωμένο πάντα τυχαία-ίδια (μόνο εσύ το κάνεις αυτό), μέχρι μια πορτοκαλί στολή αγώνος, που της άλλαξες χαρακτήρα (μην πω τα φώτα).
    Ξεπηδάς από παντού λοιπόν, από "τραγικά" πολλές λέξεις, από στάσεις λεωφορείων, από σιδερένιες ομπρέλες, από από από... άπειρα παραδείγματα.
    Ελπίζω να ξες όμως ότι δίνοντας ζωή σε όλα αυτά δίνεις ζωή και σε μας. Ζεις με μας... Ο χρόνος κυλάει... αλλά μήπως όλα είναι ένα dejavu όσων γεγονότων κρατάμε τελικά?
    "Oneira gluka. Sagapo kai se skeftomai." λοιπόν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή