Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

Midterm

Η κύρια ασχολία μου αυτή τη στιγμή είναι ο Hugo, ο Balzac, ο Flaubert, ο Dickens, η Austen. Και μου φαίνεται πώς το γαλλικό μοντέλο μου ταιριάζει πιο πολύ. Τραγωδία και όχι παραμύθι. Αντί-happy end. Και ένας Dickens που εγκαταλείπει τον κεντρικό του ήρωα μόλις αυτός αποκτά την ευτυχία για να ασχοληθεί με τους άλλους, τους καταραμένους, τους καταδικασμένους σε θάνατο Nancy, Sikes, Fagin. Ένας Dickens που δεν ενδιαφέρεται για την ευτυχία, που την βρίσκει βαρετή.
Τρομακτικό τουλάχιστον. Δεν ξέρω ακόμα πώς να αντιδράσω, φοβάμαι και αδυνατώ να πιστέψω ότι η ευτυχία είναι τόσο βαρετή, ότι η ευτυχία εξ ορισμού δεν έχει λογοτεχνικό ενδιαφέρον. Αλλά το γαλλικό μοντέλο με τραβάει. Άλλωστε, τον Hugo είδα να κάθεται πάνω σε ολόκληρο το Παρίσι, το οποίο κρέμεται από την πένα του. Τον Hugo και όχι την Austen. Τυχερέ Victor. Μια ολόκληρη πόλη στην πένα σου, στο έλεος σου. Την διαμορφώνεις, την διορθώνεις, την ορίζεις, κι όλα αυτά με το χαρτί και το μελάνι σου, με την δύναμη της τραγωδίας σου. Μιας τραγωδίας που κάνει τον αναγνώστη να γυρνά της σελίδες χωρίς να κοιτάζει την ώρα, που αρπάζει την ψυχή και την σφίγγει, κρατώντας την φυλακισμένη, όπως οι δικαστές την Λα Εσμεράλντα. Φυλακισμένοι της τραγωδίας και όχι του παραμυθιού.

1 σχόλιο:

  1. το ''happy end'' κοριτσακι ειναι η συγχρονη συνταγη του δυτικου κοσμου, που την πηρε απο το χολλυγουντ που την πηρε και την χωνεψε απο τον γνωστο Απο μηχανης θεο!! Ειναι η συνταγη ενος κοσμου που ποθει να ελπιζει στον γνωστο αυτον θεο.....και στο πεπρωμενο!
    Αλλιως ζησανε ο dickens και οι υπολοιποι που καταγραφεις...δεν ξερω αν την ζουσανε ως η πληξη της ευτυχιας...σαμπως βαρια σκεψη μου φαινεται!!!!ποιο πολυ μου μοιαζει με την ποιηση του καριωτακη.....ή ακομα καλυτερα την αρχαια τραγωδια!
    φιλί απο το απεναντι ημισφαιριο....

    ΑπάντησηΔιαγραφή