Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

Αχ ζωή μάγισσα, να σε μάθω άργησα

Τα τραγούδια παίρνουν κάτι απ' την ψυχή μας
και το μεταφέρουν στο στερέωμα
όπου αναβοσβήνει σαν θλιμμένο πάλσαρ
και το δρόμο δείχνει, για τους ναυαγούς.


Θέλω να φυσάει ζέφυρος και να μην έχω καμιά έγνοια και κανένα άγχος. Να κάθομαι σε μια παραλία, να έχω τις χούφτες γεμάτες άμμο, και να την αφήνω να κυλάει ανάμεσα στα δάχτυλά μου. Να ξαπλώνω κάτω από μια ομπρέλα σε μια παραλία τόσο όμορφη και αμόλυντη που ο δρόμος σταματά πριν φτάσεις, που για να κάνει στροφή το Ματίζ να φύγει πρέπει να μπεις στην αυλή κάποιου. Να περιπλανιέμαι σε στενά νησιώτικα σοκάκια ένα καλοκαιρινό απόγευμα, να βλέπω θάλασσα ή μπουκαμβίλιες όπου γυρίζω το κεφάλι, να κλέβουμε τριαντάφυλλα από τις γλάστρες-δοχεία φέτας κάποιας νησιώτισσας γιαγιάς με μαύρο μαντήλι. Και ξαφνικά να είναι νύχτα και να ξαπλώνω σε μια άλλη παραλία, γεμάτη πέτρες, στο μικρό λιμανάκι. Να έχω το κεφάλι μου στον ώμο σου και να κοιτάω τα φώτα. Να υπάρχω χωρίς άγχος και τρέξιμο. Απλά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου