Δευτέρα, 27 Δεκεμβρίου 2010

Η πιο καλή πατρίδα είναι η καρδιά

...έτσι απλά είμαι σπίτι. Απλά τρόπος του λέγειν δηλαδή― χρειάστηκε να χάσω σχεδόν μια πτήση, να πετάξω το διαβατήριό μου σε έναν Ιταλό, να κοντέψω να χαστουκίσω έναν συνταξιδιώτη, να χάσω τις βαλίτσες μου και να περιμένω μισή ώρα για να μου την πούνε στα απολεσθέντα του αεροδρομίου Μακεδονίας. Αλλά τι με νοιάζει, είμαι σπίτι. Σπίτι και το δέντρο λαμποκοπάει, και ο γάτος έχει γίνει πιο χνουδωτός και αφράτος γιατί μου τον τάιζαν καλά, και η μαμά είναι όμορφη με τις καινούργιες της ανταύγειες, κι ο μπαμπάς είναι καλά επιτέλους, και το σπίτι μυρίζει γαλοπούλα. Σπίτι όπου το κρύο σημαίνει 5 βαθμοί κελσίου και όχι μείον 15, όπου πήγα στο "έτση" επιτέλους, όπου το έντεχνο είναι ακόμα μέσα στην καπνίλα, όπου κάποιοι μου μεγάλωσαν και παίζουν μπεγλέρι, ενώ ψάχνονται σχετικά με την ποιότητα του ναργιλέ και είναι και επιλεκτικοί, ενώ μου παραπονιούνται για τα φανάρια που αργούν να ανάψουν. Σπίτι όπου μπορώ επιτέλους να χαλλλλλλλλλλλλαρώσω με την ησυχία μου, σε λέω. Είδα τον Θερμαϊκό και άνοιξε το μάτι μου. Η Ναυαρίνου είναι χρωματιστή, φασαριόζα, μια πλατεία όχι γυαλισμένη όπως η Τσιμισκή, αλλά ελαφρώς χρησιμοποιημένη, gently worn που λένε και οι Αμερικάνοι, γεμάτη αναμνήσεις από διάφορες γενιές. Το έντεχνο στόλισε για Χριστούγεννα. Στόλισα κι εγώ γιατί είδα εσένα. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο οι δρόμοι είναι γεμάτοι σκουπίδια, αλλά εγώ δεν τα κοιτάω γεμάτη παράπονα όπως έκανε ο μπαμπάς μου αλλά σκέφτομαι "δεν βαριέσαι", γιατί κοιτάω τους δρόμους που τόσο μου έλειψαν και ξεχνάω να δω τα σκουπίδια. Κασσάνδρου πίσω από την "Αίγλη", Λεωφόρος Νίκης το ηλιοβασίλεμα, Εγνατία κατά Κρυστάλλη μεριά, Άνω Πόλη και κάστρα. Και κάτι συνθήματα που δεν θα έβλεπες με τίποτα στην Αμερική, γραμμένα με μαύρο μαρκαδόρο στους τοίχους: "Πόλη που καίγεται λουλούδι που ανθίζει". Μπορεί αυτός ο τόπος να είναι λίγο χάος μερικές φορές, αλλά είναι το σπίτι μου, τι να κάνουμε. Και τον αγαπώ. Η χειμερινή στολή του είναι ωραία, συνεπάγεται αυτήν την χαρακτηριστική ομίχλη και πολλά πεσμένα κίτρινα φύλλα σε εκείνο τον ανηφορικό δρόμο που βγάζει στην εκκλησία. Μάθε μου να παίζω κι εγώ μπεγλέρι να νιώσω ότι δεν είμαι πια παιδάκι. Κι ας είμαι. Γι αυτό χαίρομαι τόσο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου