Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

To clear my head

Ξέρεις τι αγαπώ πάνω απ'όλα;
Αγαπώ τον τρόπο που ο παγωμένος αναζωογονητικός αέρας μου δαγκώνει τα πνευμόνια, αφηνοντάς ένα αίσθημα καθαριότητας και έναν ελαφρό πόνο. Αγαπώ το έδαφος όταν είναι τόσο παγωμένο που η πέτρα σκληραίνει και τον ρυθμό που σφυροκοπά πάνω της το τακούνι μου. Αγαπώ τα ζεστά γάντια μου, το ασορτί μάλλινο κασκόλ μου και τα γούνινα αυτάκια που κρατάνε τα αυτιά μου ευτυχισμένα. Αγαπώ τα ακουστικά κάτω από τα αυτάκια αυτά, τις μελωδίες που μου κρατάνε συντροφιά όταν αυτό που πραγματικά χρειάζομαι είναι να περπατήσω χωρίς να ξέρω που πηγαίνω, χωρίς τους περιορισμούς που περιλαμβάνει ο όρος "τέλος". Αγαπώ την αίσθηση ελευθερίας που νιώθω όταν μπορώ απλώς να περπατήσω, να πάω όπου θέλω σε μια πόλη που κυριολεκτικά έχει τα πάντα, σε μια πόλη όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν σε μια δεδομένη στιγμή σε οποιοδήποτε μέρος. Αγαπώ το σκοτάδι που έρχεται γρήγορα για να ξεσκεπάσει τα φώτα, αγαπώ τον πάγο που διακρίνω στις λακούβες με τα λασπόνερα της χθεσινής βροχής. Τα αγαπώ όλα αυτά γιατί με απελευθερώνουν, γιατί ανήκουν σε στιγμές που μοιράζομαι αποκλειστικά με τον εαυτό μου, γιατί ταρακουνούν τις σκέψεις μου με νοήματα που μόνο εγώ μπορώ νσ δώσω. Γιατί με κάνουν να αγαπώ τη ζωή μου, να αγαπώ το γεγονός ότι τώρα βρίσκομαι εδώ. Γιατί με κάνουν να θυμάμαι ότι όσο κι αν αγχώνομαι σήμερα, το βράδι πριν τις τελικές μου εξετάσεις μπορεί να τα παρατήσω όλα και να πάω να παίξω χιονοπόλεμο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου