Κυριακή, 21 Μαρτίου 2010

Χωρίς τίτλο

Κάπως έτσι...
βλέπω ένα πρόσωπο και μου αλλάζει όλη η διάθεση.

Και το πιο περίεργο; Δεν χρειάζεται να σε δω καν live- και μια οθόνη υπολογιστή μου αρκεί για να αλλάξει όλη μου η μέρα.

Κάπως έτσι...
ακούω μια φωνή και χαίρομαι μόνη μου.

Και κατ'ευθείαν μετατρέπομαι σε πλακατζού, σε απίστευτα χαρούμενη, σε άνθρωπο που χορεύει γύρω γύρω χτυπώντας παλαμάκια και τους μπερδεύει όλους.

Κάπως έτσι...
και εδώ και ένα χρόνο είμαι άλλος άνθρωπος.

Και τα βλέπω όλα θετικά. Και μετράω μέρες μέχρι τις 18 Μαΐου. Και κάνω πράγματα που δεν περίμενα ποτέ να κάνω, κι όμως χαίρομαι που τα κάνω.

Τι άλλο θα μπορούσα να θέλω;

Καλημέρα και περαστικά φάτσα :)


Σάββατο, 20 Μαρτίου 2010

116th and Broadway





Η κολλητή της μαμάς μου έχει να διηγείται πώς γνώρισε τον Kurt Vonnegut έξω από το κτήριο του ΟΗΕ. Έχει επίσης να διηγείται πώς άρχισε να μαλώνει μαζί του, καθώς ο εν λόγω κύριος της είπε ότι "one should only ever live in New York if they're a writer".
Μου αρέσει το γράψιμο, αλλά προφανώς δεν θεωρώ τον εαυτό μου συγγραφέα. Πάντως, καταλαβαίνω τι εννοούσε- πού αλλού μπορείς να βρεις όλες αυτές τις εικόνες μέσα σε κυριολεκτικά 3 τετράγωνα;

Το τραγούδι σοκολάτα

Μπορώ να το ακούω ξανά και ξανά και ξανά και ξανά....
σαν να τρώω την μία σοκολάτα μετά την άλλη ένα πράγμα.

Ο τέλειος συνοδός για τα υπαρξιακά μας με την ΜΜ1 και τις ατελείωτες ώρες που πέρασα στην βιβλιοθήκη με τον κύριο Derrida.
Το ένα πράγμα που ξέρουμε για τους εαυτούς μας ΜΜ είναι ότι τουλάχιστον μας αρέσουν κάτι τέτοια τραγούδια. Και πώς να μην μας αρέσουν- αφού είναι χάρμα, μούρλια, όμορφα, ταξιδιάρικα και ονειροπόλα.

"New favorite genre of music= contemporary communist music" σύμφωνα με σένα.

Ω ναι.

Μ'αεροπλάνα και βαπόρια

Με φάγανε τα λεωφορεία τις τελευταίες μέρες. Columbia- Port Authority, Port Authority-Woodbury Commons, Woodbury Commons-Port Authority, Port Authority- Columbia, Columbia-Port Authority, Port Authority-Ridgewood, Ridgewood-Port Authority, Port Authority Columbia, Columbia- Grand Central. Σε λιγότερο από 48 ώρες. Πόσες φορές έγραψα "Port Authority" σε μια πρόταση; Ειλικρινά βαριέμαι να μετρήσω. Τέλος πάντων το θέμα είναι άλλο. Ότι αυτές τις δύο μέρες κατάφερα να γίνω η βασίλισσα του Port Authority το οποίο μίσησα, καθώς και των λεωφορείων του. Και κατάφερα να ζήσω μπόλικες από εκείνες τις στιγμές που είχα να ζήσω από το καλοκαίρι με τα αιώνια ΚΤΕΛ (Χαλκιδικής) του, που τους λείπει πάντα το κλιματιστικό όταν το χρειάζεσαι, τα καθίσματα των οποίων είναι μονίμως ντυμένα με εκείνο το απαίσιο βελούδο που κάνει τα πόδια να ιδρώνουν και να κολλάνε πάνω του, αφού -φυσικά- φοράς σορτσάκι, που κουνάνε και χοροπηδάνε τόσο πολύ που με πιάνει ναυτία. Που λέτε χόρτασα μπόλικες από εκείνες τις λεωφορειο-στιγμές. Η τσάντα που βάζω πάνω στα γόνατα γιατί αν την αφήσω στην διπλανή θέση είναι αγένεια γι'αυτόν-ην που ίσως θέλει να κάτσει, ο πόλεμος για την δίπλα στο παράθυρο θέση για να μπορώ να βλέπω έξω, ο λαιμός που παθαίνει αγκύλωση γιατί για 2 ώρες κοιτάω έξω από το παράθυρο, τα κλέφτικα βλέμματα που ρίχνω που και που στους διπλανούς, οι περίεργοι τύποι και τύπισσες που πιάνω να με κοιτάνε και όταν με βλέπουν που τους βλέπω δεν κοιτάνε αλλού. Ναι, όλα αυτά τα χόρτασα (και πάλι).
Όμως κουράστηκα. Όταν επιτέλους μπόρεσα να βάλω τις πιτζάμες μου και να κάτσω σαν άνθρωπος (;) στην καρέκλα μου ήταν πια 10 το βράδι. Δύο μέρες μετά την τελευταία φορά που το είχα κάνει.
Βρήκα λοιπόν την εξήγηση. Γιατί νιώθω ότι πρέπει να δώσω μια εξήγηση σε σας τους δύο τουλάχιστον που ξέρω ότι σίγουρα θα το διαβάσετε αυτό. Εξηγεί το λόγο που νομίζες Αγελαδίτσα ότι πέθανα, αφού το συγκεκριμένο μπλογκ δεν έδινε σημεία ζωής. Η εξήγηση είναι απλά ότι κουράστηκα. "Τι χαλαρή που φαίνεσαι" είπε προχτές ο μπαμπάκας μου από το σκάιπ και με σόκαρε. Φαντάσου, δηλαδή. Για να το είπε, για να ένιωσε την ανάγκη να το επισημάνει πάει να πει ότι η συνηθισμένη μου κατάσταση είναι άλλη, είναι το στρες, η κούραση, η ένταση. Τρόμαξα όταν το σκέφτηκα: τρέχω από δω, τρέχω από κει, και εντέλει δεν προλαβαίνω να κάνω αυτά που μου αρέσουν, όπως είναι το να γράφω αυτές τις λέξεις. Γιατί; Γιατί όταν επιτέλους βρίσκω χρόνο το μόνο που έχω διάθεση να κάνω είναι να κοιμηθώ ή να κάψω λίγα εγκεφαλικά κύτταρα με ALIAS (καινούργια συνήθεια αυτή).
Δεν θα το ξανακάνω. Δεν είναι μόνο το βρίσιμο του Σπάιρους, είναι και το βρίσιμο που έσουρα μόνη μου στον εαυτό μου. Γιατί αυτό που σιχαίνομαι πάνω απ όλα, αυτό που δεν αντέχω, αυτό για το οποίο νιώθω τόση απέχθεια όση χρειάζεται για να είμαι εδώ που είμαι είναι η τεμπελιά.
Φαύλος κύκλος. Γιατί η απέχθειά μου για την κυρία τεμπελιά με κάνει να μην θέλω να κάτσω άπρακτη, με κάνει να πάρω τα λεωφορεία και να τρέχω από δω και από κει. Με κάνει να παίρνω τα τρένα και να τρέχω στο Πρίνστον και κυρίως στο Γέηλ. Με κάνει να παίρνω τα αεροπλάνα και να φεύγω από το ωραίο άνετο σπιτάκι μου με τον γουργουριστό γάτο πάνω στο ροζ πάπλωμά μου και να έρχομαι στην πόλη της οποίας τα πεζοδρόμια έχουν το ίδιο αποτέλεσμα με δέκα φλιτζανάκια του εσπρέσο, στην πόλη όπου τα αμάξια τρέχουν στους δρόμους και οι άνθρωποι συνεχίζουν να τρέχουν στα υπόγεια περάσματα κάτω από τους δρόμους.
Εντέλει δεν ξέρω αν κάνω καλά. Δεν ξέρω αν κουράζω τον εαυτό μου υπερβολικά σε μια περίοδο που θα έπρεπε να είναι όλο ηρεμία ύπνος και πάρτι. Δεν ξέρω τι νόημα έχει το οτιδήποτε κάνω. Δεν ξέρω ποιός είναι ο σκοπός και δεν ξέρω που θα τελειώσει το έργο. Ο Διονύσης Καψάλης πιστεύει ότι η ζωή δεν μπορεί ποτέ να έχει ένα σκοπό, ότι είναι μια αλυσίδα από ασύνδετα γεγονότα, και ότι ο μόνος λόγος που προσπαθούμε να ενώσουμε όλα αυτά τα γεγονότα είναι ότι προσπαθούμε να κάνουμε τις ζωές μας να πλησιάσουν, όσο μπορούν, το ιδανικό- την τέχνη. Η ζωή όμως δεν είναι τέχνη, άρα δεν θα έχει ποτέ ένα συγκεκριμένο σκοπό. Επομένως, λέω εγώ, γιατί να κάνω ότι κάνω, και γιατί να παλεύω να δώσω νόημα σε κάτι το οποίο εξ'ορισμού, δεν έχει ένα μοναδικό, συγκεκριμένο νόημα;
Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η αναζήτηση με σπρώχνει μονίμως στα μέσα μεταφοράς (τα αεροπλάνα και τα βαπόρια που λέγαμε). Και με έχει αιωνίως στο τρέξιμο. Δεν θα σταματήσω ποτέ να είμαι έτσι, δεν θα σταματήσω ποτέ να είμαι κουρασμένη° το λεγόμενο "χαλλλλαρά" για μένα θα είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας. Κάπου εδώ έρχεται λοιπόν το "συγγνώμη" μου σε αυτούς που εξ αιτίας μου δεν μπορούν ούτε κι αυτοί να ηρεμήσουν, που ενδέχεται να περνούσαν λίγο καλύτερα αν ήμουν λίγο πιο νορμάλ άνθρωπος και καθόμουν ήσυχη. Σε αυτούς που το ένιωσαν όταν έφυγα. Σε αυτούς που το νιώθουν ακόμα, που (θέλω να πιστεύω) νιώθουν την απουσία μου όπως νιώθω κι εγώ τη δική τους. Σε εσάς τους δύο που με διαβάζετε με περισσότερη επιμέλεια από τους άλλους γιατί σας ενδιαφέρει το τι κάνω και τι σκέφτομαι. Συγγνώμη που είμαι μονίμως στα αεροπλάνα και στα βαπόρια.
Μαζί με τον Σαββόπουλο και τους αγαπημένους υπαρξιστές της ΜΜ1 (εγώ είμαι η 2) μου ήρθε και κάτι άλλο - η κυρία Βάνα και η παράσταση της Α λυκείου. Γιατί τότε ήταν που είχα την πρώτη μου επαφή με το εξής:

[...] Ωραίος, ανάλαφρος
ο ίλιγγος τούτος, - πρόσεξε, θα πέσεις.
Μην κοιτάς εμένα,
εμένα η θέση μου είναι το ταλάντεμα ο εξαίσιος ίλιγγος.

(Γιάννης Ρίτσος, Η σονάτα του σεληνόφωτος)

Η θέση μου κι εμένα είναι το ταλάντεμα. Αλλά, θα μου πεις, και ποιανού δεν είναι;
Σκοπός ξε-σκοπός, εγώ πάντως δεν μπορώ να είμαι όλο ύπνο και πάρτι, παραείμαι φιλόδοξη. Αν δεν ήμουν, δεν θα ήμουν εγώ. Και αποφάσισα ότι όταν μεγαλώσω θα γίνω ένας δεύτερος Adorno.