Τετάρτη, 21 Ιουλίου 2010

Τα παιδία παίζει.

Ζούμε σε ένα Absurdistan. Το έχουμε ξαναπεί αυτό.

Knowledge.
Knowledge…KNOW…ledge?… NOW …ledge? NO? …ledge?

I know you.
I. Now you.
I, no you.
I. No. You.
I know you?

Κάνω κι εγώ τα μικρά δειλά παράλογα βήματά μου λοιπόν.

Δεκέμβρης 1903

Αγαπώ Μάλαμα. Αλλά η εκδοχή του Αλκίνοου μου άρεσε άπειρα περισότερο. Πιο κλασσικό, μελωδικότατο, με ολόκληρη ορχήστρα να συνοδεύει τον στίχο. Χάνεσαι στη μουσική και στη φωνή, όπως ο Καβάφης σε κάνει να χάνεσαι στην μουσικότητα και τον αισθησιασμό του στίχου του. Και βγάζει κάτι το τραγικό, κάτι σοφό και επομένως συνειδητοποιημένο και στοϊκό. Βγάζει έρωτα, μυστικοπάθεια, απώλεια, καταπίεση, όλα αυτά εν γνώσει του ατόμου που τα νιώθει. Υπάρχει κάτι πιο Καβαφικό;