Τρίτη, 31 Αυγούστου 2010

"Ο πιο αναρχικός απ'τους αναρχικούς"

Ανακαλύπτοντας τον Άσιμο:

Γιουσουρούμ

Ήταν οι πόρτες μου δίχως μπαχτσέδες
και μεντεσέδες κρατάνε τη γη
γίναν οι φτέρνες μου σαν τροχαλίες
και στον κουβά τους αράζεις εσύ
αλλάζεις συχνά κάθε τόσο στολή
αλλάζεις οσμή, αλλάζεις σασί
και η ελπίδα μας έχει θαφτεί
σαν τον Ντορή μέσ' στο παχνί.

Πάγωσε η ψείρα μου και παραπαίουσα
μ' ένα τικ τακ μου ματώνει τ' αυτιά
όλα με πρόγραμμα όλα με σχέδιο
πρωτοκολλήσανε τον έρωτα
και θες να πετύχω με μια μπαταριά
χίλια φλουριά, χίλια φλουριά
για να σου χαρίσω μαντάτα καλά
να 'χεις αγάπη μου λεφτά.

Ποντικοφάρμακο για τους μεγάλους
και μουρουνόλαδο για τα παιδιά
κι έπλεξες σώβρακα για τους φαντάρους
και θυσιάστηκες πατριωτικά
σου στέλνω μήνυμα μ' ένα ταμ ταμ
να μαγειρεύεις με βιτάμ
κι ήσουνα γόησα κι έκανες μπαμ
κι εγώ σε ψάχνω στο χαμάμ.

Άδειο το βλέμμα σου, κούφιες οι ώρες μας
στα ενυδρεία σε χώσαν ζωή

συνηθισμένοι ο καθένας στο ρόλο του
κι η φαντασία μας έχει χαθεί

την ξεπουλήσαμε στο γιουσουρούμ
για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ
την ξεπουλήσαμε στο γιουσουρούμ
για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ.

Μία διαδήλωση δέκα μικρόφωνα
και τα μεγάφωνα στη διαπασών
χιλιάδες δίποδα με μαγνητόφωνα
κι έχουν λουστεί με την ίδια λοσιόν
ξεπουληθήκαμε στο γιουσουρούμ
για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ
κι ο εαυτούλης σας πέταξε βζούμ
ταρατατατζούμ, ταρατατατζούμ.

Ω εποχή μού θυμίζεις τον Καίσαρα
κι οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν
κι όσο γερνώ μπουσουλώ με τα τέσσερα
τα τροχοφόρα με προσπερνούν

φεύγω να πάω να βρω στο Μπανκόγκ
τον σύντροφό μου τον Κινκ-Κονκ
μές στο μυαλό μου βαράνε τα γκόγκ
μοιάζω με μπάλα του πινκ-πογκ


Μας εκτελούνε με σφαίρες ντούμ-ντούμ
σφαίρες ντούμ-ντούμ, σφαίρες ντούμ-ντούμ
κι εμείς ξεπουλιώμαστε στο γιουσουρούμ
ταρατατατζούμ για ένα κουστούμ.

Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010

Ταξίδι

No matter gay or grim
It's those tiny little sparks
Daily life that makes me
Forgot my sulky heart

It doesn't matter when
It may rain or it may shine
But you will always be here
Stored inside my mind



Έχω πολύ καιρό να σου αφιερώσω μια ετικέτα όλη δική σου.. και νιώθω ότι πρέπει. Πρώτον το αξίζεις, δεύτερον γιατί όσα γράφω για σένα μου φαίνονται πιο ειλικρινή, πιό απλά, πιο αληθινά, πιο... όμορφα. Αφορμή λοιπόν αυτό το τραγούδι, και συγκεκριμένα οι στίχοι που παρέθεσα πιο πάνω. Τους Royksopp τους ανακάλυψα τελευταία, και έχει κανά-δυό μέρες που έχω τα τρία τους άλμπουμ στο repeat.
Οι γονείς μου με ρώτησαν αν άκουγα αυτό το τζαζ συγκρότημα του '70 που τόσο τους αρέσει. Η απάντηση ήταν όχι, αλλά ο λόγος που με ρώτησαν είναι ίσως και η απάντηση στο γιατί κόλλησα με τους εν λόγω κυρίους. Η μουσική τους θεωρείται φυσικά electronic, downbeat και trip-hop. Αλλά είναι και τζαζ, είναι και λίγο σόουλ και κατα κάποιο τρόπο και κλασσική. Με ταξίδεψε. Όταν άκουσα το συγκεκριμένο τραγούδι πραγματικά ονειρεύτηκα. Απογειώθηκα και έφυγα από το ζεστό Θεσσαλονικιώτικο απόγευμα.
Αρχικά ένιωσα χαλαρή. Βρέθηκα σε εκείνο το νησί των Σποράδων που πλέον σημαίνει τόσα πολλά για μένα. Εκεί όπου έζησα έναν σεισμό, κληρονόμησα το μεγαλύτερο κάψιμο της ζωής μου, δοκίμασα αστακομακαρονάδα μετά κόπων και βασάνων, γέλασα ατελείωτα με αφορμή καπετάνιους παγκοσμίου φήμης, μπήκα συνοδηγός σε ένα Ματιζάκι, αγόρασα μια άχρηστη ομπρέλλα θαλάσσης, ήπια Tanqueray λεμονάδα και Μάι Τάι στη λάιβ εκδοχή του Έντεχνου του νησιού, και το σημαντικότερο, ερωτεύτηκα. Ξανά, περισσότερο. Ένα ταξίδι γεμάτο sparks.
Ύστερα σοβάρεψα. Ταξίδεψα στον εαυτό μου, στις σκέψεις μου, σε αυτά που ήξερα, που έμαθα, που κατέρριψα και που μαθαίνω. Σε στιγμές που προκαλούν sparks, σε σκέψεις που προκύπτουν από τα sparks αυτά. Επισκέφθηκα αυτόν που κατά κύριο λόγο μου προκαλεί τα sparks-- εσένα. Γιατί είναι αλήθεια- ό,τι κι αν μου συμβαίνει, αυτά τα μικρά σπιθάκια είναι που με επαναφέρνουν, που μου φτιάχνουν το κέφι. Στιγμές όπως αυτές που περιέγραφα πριν. Μικρές σε αξία για τους άλλους, ίσως και φαινομενικά ασήμαντες τη στιγμή που πραγματώνονται, αλλά με τεράστια σημασία για όσος ξέρουν πραγματικά το νόημά τους.
Μια πυλωτή. Μια ταράτσα. Ένα μπουκάλι κρασί. Suspiria. Ένα φουσκωτό σε μια παραλία. Παστουρμάς. Μελιτζανοσαλάτα. Ένα διπλό κρεββάτι κι ένα μονό στη Λεπτοκαρυά. Ένα βραδινό μπάνιο. Τάβλιτάβλιτάβλι. Η παρασκευή κρεπών. Η στιγμή που μου ανακοίνωσες ότι ξέχασες στο σπίτι τα εισητήρια του Μπομπ, πέντε λεπτά πριν ανεβούμε στο λεοφωρείο για Αθήνα. Τόσα άλλα που θυμάμαι και δεν έχω χώρο να γράψω, και αυτά που δεν θυμάμαι αλλά ωστόσο μου θερμαίνουν την καρδιά. Όλα αυτά που δημιουργούν sparks μεταξύ μας, που μας κάνουν να ξεχνάμε ξυπνήματα στις 7, προπονήσεις και βουνά διαβασμάτων.
Ταξιδεύω σε νησιά και πόλεις, σε μένα και σένα. Ακούω για πολλοστή φορά το τραγούδι. Η ειρωνεία; Ξέρω ότι δεν θα σ'αρέσει. Εσύ ταξιδεύεις με άλλα (Παπακωνσταντίνου). Ίσως είναι καλύτερα έτσι. Δημιουργούνται σπίθες.

Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010

Synesthetic Magic


Van Gogh, "Starry Night"

Klimt, "Danaë"

Velazquez, "Las Meninas"

Matisse, "The Dance"

Vermeer, "The Astronomer"

Cezanne, "Les Grandes Baigneuses"

Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι μερικοί άνθρωποι είναι προικισμένοι όχι με σταθερό χέρι, εξαιρετικό αυτί, ιδιαίτερη αίσθηση της γραμματικής ή της μεταφοράς ή όμορφη φωνή, αλλά με απαράμιλλη όραση. Έχουν δηλαδή την ικανότητα να βλέπουν χρώμα εκεί που οι υπόλοιποι βλέπουν γκρίζο, έναν χορευτή με εξαιρετικά ενορχηστρωμένες κινήσεις εκεί που οι άλλοι βλέπουν έναν μάγειρα να ανακατεύει μακαρόνια, ταξίδι σε αυτό που οι άλλοι ονομάζουν καθημερινότητα. Ίσως ο καλλιτέχνης πρέπει, πάνω απ΄όλα, να πάσχει από το δικό του είδος συναισθησίας, την πάθηση εκείνη που προκαλεί το ανακάτωμα των αισθήσεων και μας κάνει να βλέπουμε χρώματα όταν ακούμε διαφορετικές νότες. Μαγεία.

?

Άνοιξα δύο tabs. Στο ένα τα requirements ενός 'history major' και στο άλλο αυτά του 'comparative literature and society'. "Πες μου τι να σπουδάσω", είπα. "Πες μου τι μου ταιριάζει". No answer. Και ο Φεβρουάριος του Sophomore year απειλητικά κοντά.
Ώρες-ώρες εύχομαι η ζωή μου να είχε έναν σιωπηλό παρατηρητή- συγγραφέα, να μου διαλέγει τα μονοπάτια μου. Να μπορεί να μου εγγυηθεί ότι δεν κάνω λάθος.
Από την άλλη, από τα λάθη μαθαίνει κανείς.
Άντε τώρα να αποφύγεις τον παραλογισμό.

Σάββατο, 21 Αυγούστου 2010

Summer has not gone yet




Άμμος
σαν χρυσόσκονη- απαλή, ιριδίζουσα, χρυσαφένια.
Κύματα
σαν τραγούδι- ακατάπαυστη μουρμούρα σε γαλάζιο μείζονα.
Άνθρωποι
που σηματοδοτούν τις μέρες μου
που δημιουργούν τις μέρες μου

Χρόνος
παράλληλος με ανθρώπους,
ανάλογος με ανθρώπους.
Τέσσερις μήνες
μια
στιγμή.

Χρόνος
σαν άμμος,
στροβιλιζόμενος στον άνεμο,
άλλοτε μικρός κόκκος,
άλλοτε παραλία ολάκερη.

Χρόνος σαν κύματα
ασταμάτητος,
άλλοτε οργισμένος
άλλοτε ήρεμος- σταθερός.

Τέσσερις μήνες
μια
παραλία.

Παρασκευή, 6 Αυγούστου 2010

Dear Bob, marry me?

"No reason to get excited", the thief he kindly spoke,
"There are many here among us who feel that life is but a joke
But you and I, we've been through that, and this is not our fate,
so let us not talk falsely now, the hour is getting late"


Δεν χρειάζεται καν σχόλιο. Τι έχω άλλωστε να προσθέσω σε μια τέτοια τραγουδάρα;