Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

Midterm

Η κύρια ασχολία μου αυτή τη στιγμή είναι ο Hugo, ο Balzac, ο Flaubert, ο Dickens, η Austen. Και μου φαίνεται πώς το γαλλικό μοντέλο μου ταιριάζει πιο πολύ. Τραγωδία και όχι παραμύθι. Αντί-happy end. Και ένας Dickens που εγκαταλείπει τον κεντρικό του ήρωα μόλις αυτός αποκτά την ευτυχία για να ασχοληθεί με τους άλλους, τους καταραμένους, τους καταδικασμένους σε θάνατο Nancy, Sikes, Fagin. Ένας Dickens που δεν ενδιαφέρεται για την ευτυχία, που την βρίσκει βαρετή.
Τρομακτικό τουλάχιστον. Δεν ξέρω ακόμα πώς να αντιδράσω, φοβάμαι και αδυνατώ να πιστέψω ότι η ευτυχία είναι τόσο βαρετή, ότι η ευτυχία εξ ορισμού δεν έχει λογοτεχνικό ενδιαφέρον. Αλλά το γαλλικό μοντέλο με τραβάει. Άλλωστε, τον Hugo είδα να κάθεται πάνω σε ολόκληρο το Παρίσι, το οποίο κρέμεται από την πένα του. Τον Hugo και όχι την Austen. Τυχερέ Victor. Μια ολόκληρη πόλη στην πένα σου, στο έλεος σου. Την διαμορφώνεις, την διορθώνεις, την ορίζεις, κι όλα αυτά με το χαρτί και το μελάνι σου, με την δύναμη της τραγωδίας σου. Μιας τραγωδίας που κάνει τον αναγνώστη να γυρνά της σελίδες χωρίς να κοιτάζει την ώρα, που αρπάζει την ψυχή και την σφίγγει, κρατώντας την φυλακισμένη, όπως οι δικαστές την Λα Εσμεράλντα. Φυλακισμένοι της τραγωδίας και όχι του παραμυθιού.

Πέμπτη, 21 Οκτωβρίου 2010

P-A-L-E-S-T-I-N-E

Κι αν γίνομαι κλισέ, δεν με νοιάζει μάτια μου. Όλη η μπλογκό-σφαιρα (κι όχι μόνο) λέγεται ότι ακούει Τιρσέν, αλλά μάλλον θα υπάρχει κάποιος λόγος γι αυτό, non? Το συγκεκριμένο τραγούδι πάντως εμένα με εμπνέει, γιατί μου βγάζει αυτή τη διαμαρτυρία, γιατί χτίζει σιγά-σιγά την αντίστασή του, γιατί δυναμώνει, μαζεύει ταχύτητα και ορμή για να ξεσπάσει στο τέλος. Γιατί είναι αργό, σταθερό, και γεμάτο πάθος, όπως η διαμαρτυρία και το παράπονο που εκφράζει ο τίτλος. Γιατί η μοναδική λέξη που επαναλαμβάνει θα μπορούσε να ακούγεται ξανά και ξανά σε πορεία.
Οικιστική δραστηριότητα στην Ανατολική Ιερουσαλήμ ακούω. Άραβες απειλούν να ζητήσουν αναγνώριση της Παλαιστίνης αν συνεχιστεί, Ισραηλινοί απαντούν ότι οι Άραβες παραείναι απειλητικοί και δεν συνεργάζονται. Ο ΟΗΕ και ο υπόλοιπος κόσμος κάνει την πάπια. Τρόπος του λέγειν δηλαδή, γιατί και το να κάνεις την πάπια επιλογή και τρόπος σκέψης είναι, από την στιγμή που ΕΝΑΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ ΛΑΟΣ δεν αναγνωρίζεται καν. Όλοι πρέπει να βρουν το δίκιο τους. Αλλά αρχίζω και πιστεύω ότι δεν γίνεται. Που θα βρισκόμαστε του χρόνου; Στους πόσους πολέμους επιτέλους θα τελειώσει όλο αυτό; Πόσο τοξικό μίσος ακόμα πρέπει να απελευθερωθεί στην -ήδη βεβαρημένη- ατμόσφαιρά μας; That's history in the making for you.

Τρίτη, 19 Οκτωβρίου 2010

Wordsworth love

Our destiny, our nature, and our home,
Is with infinitude, and only there—

Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010

Henri Matisse, Notre Dame

Παρούσα σε διάφορους τομείς της ζωής μου τώρα τελευταία, συνέχεια η ίδια εκκλησία, η ίδια σιλουέτα, το ίδιο καμπαναριό. Τι αλλάζει; Η πόλη γύρω της, οι δρόμοι, τα στενάκια, τα κτίρια. Ο χρόνος κυλάει, παρασέρνει, καθαρίζει, βουλώνει, αναταράσσει. Και η εκκλησία πάντα στητή, λες και τον προκαλεί. Η εκκλησία ως σημείο αναφοράς. Και ας κατρακυλάει ο χρόνος από γύρω της.

Τρίτη, 12 Οκτωβρίου 2010

Transfigured Night

Τετράδια Γαλλικών απλωμένα παντού γύρω μου, είναι πέντε η ώρα το πρωί αλλά εγώ συνεχίζω την προσπάθεια, ταυτόχρονα ακούω Pierre Schaeffer και προσπαθώ να μάθω στον εαυτό μου Musique Concrete αλλά το μυαλό κολλάει, υπερφορτώνει, η νύστα με τσακίζει και κάπου εκεί χρειάζομαι το διάλειμμα, ανοίγω το youtube και πέφτω πάνω στο trailer της συνέχειας εκείνης της ταινίας που είχαμε δει μαζί το βράδι πριν φύγω, το βλέπω, είναι τρομακτικό, άπειρα τρομακτικό ειδικά γιατί θυμάμαι πόσο φοβήθηκα με την πρώτη ταινία και ξαφνικά ο Pierre Schaeffer που για να σου δώσω να καταλάβεις έκανε ένα τραγούδι όλο σφυρίγματα τραίνων πατάει κάτι περίεργα τριξίματα και το βιντεάκι με τρόμαξε, τα γαλλικά δεν μπορώ να τα βγάλω, και το ψυγείο μου μουγκρίζει και ακούω όλους τους ήχους στη διαπασών γιατί φοβήθηκα πριν. Η νύχτα μεγάλη, μυστήρια, μαγική, εξωπραγματική, η νύχτα γεμάτη Ρομαντικούς και Γαλλικά που δεν θα κάνω, η νύχτα τα διογκώνει όλα, και το βιντεάκι με τρόμαξε, και είμαι μικρή ακόμα και θέλω να φοβηθούμε μαζί. Μου λείπεις.

Δευτέρα, 11 Οκτωβρίου 2010

What would Plato think?

Copyright στην σοκοφρέτα μου. Έτσι για να μπαίνουμε στο πνεύμα των ημερών.

Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2010

Επαναφορά

...στον εαυτό μου στην πρώτη λυκείου. Τότε που πρωτοανακάλυψα και άρχισα να ακούω πορωμένα Nightwish.
Λοιπόν, συγγνώμη για το γενικό πρήξιμο με τους Ρομαντικούς ποιητές, αλλά είναι ένα από τα μαθήματά μου, ο καθηγητής είναι καταπληκτικός και έχω πάθει την πλάκα μου με τον μυστηριώδη, σκοτεινό και ιδιοφυή S.T.Coleridge.
Back to Nightwish. Έχω διάφορους φίλους που τους μισούν παθιασμένα γιατί, λένε, η μουσική τους είναι απαίσια, όλοι τσιρίζουν, και γενικά είναι άθλιοι. Ε συγγνώμη, αλλά τώρα θα πάρω το αίμα μου πίσω. Γιατί συχνά οι μέταλ στίχοι τείνουν να είναι από τους πιό γεμάτους νόημα, οι μέταλ στιχουργοί από αυτούς που έχουν τα πιο πολλά να πούνε. Γιατί αυτό το τραγούδι είναι απλά η ερμηνεία του αρχηγού Τόμας των Nightwish ενός από τα πιό διάσημα ποιήματα όλων των εποχών, του "The Rime of the Ancient Mariner" του Coleridge. Γιατί εγώ δεν ακούω ούτε τσιρίδα ούτε δαιμονισμένα ντραμς. Γιατί μου σπάει τα νεύρα να έχουμε προκαταλήψεις μέχρι και στη μουσική. Γιατί ο Τόμας κατάλαβε μόνος του και ερμήνευσε υπέροχα αυτό ακριβώς που ο καθηγητής μου εξηγεί εδώ και μιάμιση βδομάδα, αυτό που σε συντιπτικό ποσοστό συνεχίζω να βρίσκω κρυπτικό και ακατανόητο. Γιατί ο καθένας μας αντιλαμβάνεται με διαφορετικό τρόπο τον αρχαίο ναυτικό, που λέει τόσα πολλά κι όμως επικοινωνεί τόσο λίγο. Γιατί ο καθένας μας ερμηνεύει τον ναυτικό ανάλογα με τις δικές του πράξεις, γιατί ο καθένας βλέπει σε αυτόν τον γέρο τον εαυτό του.