Τρίτη, 28 Δεκεμβρίου 2010

Why should I know better by now if I'm old enough not to?

Σχόλιο youtube που αγάπησα: "this song is odd that's why I can't stop listening to it".
Όντως. Από τη φωνή της μέχρι τα λόγια, είναι πολύ odd η κοπέλα. Αλλά μάλλον εκεί είναι η γοητεία της και το ενδιαφέρον της...
Αγελαδίτσα, μου θύμισε εσένα... ίσως γιατί ήσουν εδώ χτες/σήμερα και μου είχες λείψει τόσο πολύ και είχα ξεχάσει τι υπέροχα odd που είσαι κι εσύ και ότι είμαι κι εγώ άλλο τόσο odd (το υπέροχα εδώ είναι αμφιλεγόμενο) και αυτός είναι ένας από τους λόγους που σε αγαπάω τόσο. Επίσης μου φάνηκε πάρα πολύ πιθανό να σου αρέσει το τραγούδι, σου πάει. Ειδικά αυτός ο στίχος που έβαλα για τίτλο. Τα λάθη για μας τους μικρούς είναι, και σκεφτόμουν διάφορα που συζητούσαμε χτες και έκανε μπαμ το πράγμα. Τουλάχιστον μπορούμε τώρα να τα βλέπουμε και να γελάμε!


Δευτέρα, 27 Δεκεμβρίου 2010

Brecht, The Burning of the Books

When the Regime commanded that books with harmful knowledge
Should be publicly burned and on all sides
Oxen were forced to drag cartloads of books
To the bonfires, a banished
Writer, one of the best, scanning the list of the Burned, was shocked to find that his
Books had been passed over. He rushed to his desk
On wings of wrath, and wrote a letter to those in power,
Burn me! he wrote with flying pen, burn me! Haven’t my books
Always reported the truth? And here you are
Treating me like a liar! I command you!
Burn me!


Η πιο καλή πατρίδα είναι η καρδιά

...έτσι απλά είμαι σπίτι. Απλά τρόπος του λέγειν δηλαδή― χρειάστηκε να χάσω σχεδόν μια πτήση, να πετάξω το διαβατήριό μου σε έναν Ιταλό, να κοντέψω να χαστουκίσω έναν συνταξιδιώτη, να χάσω τις βαλίτσες μου και να περιμένω μισή ώρα για να μου την πούνε στα απολεσθέντα του αεροδρομίου Μακεδονίας. Αλλά τι με νοιάζει, είμαι σπίτι. Σπίτι και το δέντρο λαμποκοπάει, και ο γάτος έχει γίνει πιο χνουδωτός και αφράτος γιατί μου τον τάιζαν καλά, και η μαμά είναι όμορφη με τις καινούργιες της ανταύγειες, κι ο μπαμπάς είναι καλά επιτέλους, και το σπίτι μυρίζει γαλοπούλα. Σπίτι όπου το κρύο σημαίνει 5 βαθμοί κελσίου και όχι μείον 15, όπου πήγα στο "έτση" επιτέλους, όπου το έντεχνο είναι ακόμα μέσα στην καπνίλα, όπου κάποιοι μου μεγάλωσαν και παίζουν μπεγλέρι, ενώ ψάχνονται σχετικά με την ποιότητα του ναργιλέ και είναι και επιλεκτικοί, ενώ μου παραπονιούνται για τα φανάρια που αργούν να ανάψουν. Σπίτι όπου μπορώ επιτέλους να χαλλλλλλλλλλλλαρώσω με την ησυχία μου, σε λέω. Είδα τον Θερμαϊκό και άνοιξε το μάτι μου. Η Ναυαρίνου είναι χρωματιστή, φασαριόζα, μια πλατεία όχι γυαλισμένη όπως η Τσιμισκή, αλλά ελαφρώς χρησιμοποιημένη, gently worn που λένε και οι Αμερικάνοι, γεμάτη αναμνήσεις από διάφορες γενιές. Το έντεχνο στόλισε για Χριστούγεννα. Στόλισα κι εγώ γιατί είδα εσένα. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο οι δρόμοι είναι γεμάτοι σκουπίδια, αλλά εγώ δεν τα κοιτάω γεμάτη παράπονα όπως έκανε ο μπαμπάς μου αλλά σκέφτομαι "δεν βαριέσαι", γιατί κοιτάω τους δρόμους που τόσο μου έλειψαν και ξεχνάω να δω τα σκουπίδια. Κασσάνδρου πίσω από την "Αίγλη", Λεωφόρος Νίκης το ηλιοβασίλεμα, Εγνατία κατά Κρυστάλλη μεριά, Άνω Πόλη και κάστρα. Και κάτι συνθήματα που δεν θα έβλεπες με τίποτα στην Αμερική, γραμμένα με μαύρο μαρκαδόρο στους τοίχους: "Πόλη που καίγεται λουλούδι που ανθίζει". Μπορεί αυτός ο τόπος να είναι λίγο χάος μερικές φορές, αλλά είναι το σπίτι μου, τι να κάνουμε. Και τον αγαπώ. Η χειμερινή στολή του είναι ωραία, συνεπάγεται αυτήν την χαρακτηριστική ομίχλη και πολλά πεσμένα κίτρινα φύλλα σε εκείνο τον ανηφορικό δρόμο που βγάζει στην εκκλησία. Μάθε μου να παίζω κι εγώ μπεγλέρι να νιώσω ότι δεν είμαι πια παιδάκι. Κι ας είμαι. Γι αυτό χαίρομαι τόσο.

Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2010

Loneliness

Τα ξαναθυμήθηκα και τα παραθέτω. Όλα γράφτηκαν για την Ν.Κ. και την έκθεση της. Τότε, πριν 2 χρόνια σχεδόν (πότε πέρασαν κιόλας;).

We all live glass lives. Diaphanous, isolated. Glass are our windows, our walls, our floors. Glass are our houses and glass are our clothes. Cold, unforgiving, hard glass, making it impossible to hide, yet impossible to connect at the same time. I have tried to move beyond the glass, have tried and broken my nose on its deceptive transparency. You must accept that you will be seen. You must accept in and decide to look right back at the world- back at those who have mocked you, scorned you, ignored you. Look back at them, rejoice at not being part of them. Still, there might come a cold winter day when the glass seems unbearable, when your desire to break past its iciness, to feel the warmth of another body close to yours is greater than ever. And so you break the obvious glass, crash it and move in closer to the warmth of the other person. You do this only to find that the warmth is never complete, for the glass never goes. Be it 10 centimeters or a thin film, it never goes; never, never, never. Broken, like the glass you thought you had escaped, you move back to your diaphanous cell, never to come out again; for you seem to have the extraordinary ability of melting sand into glass, of creating that most loathsome of substances out of thin air. No, I am not part of them; and I never will be.

Final, continued

My gentle reader, I perceive
How patiently you've waited,
And I'm afraid that you expect
Some tale will be related.

Oh reader, had you in your mind
Such stories as silent thought can bring—
Oh gentle reader, you would find
A tale in every thing.
--William Wordsworth

104 γραμμές περιγράφοντας τον ετοιμοθάνατο Simon Lee, τους πρησμένους αστραγάλους του, τα δάκρυα στα βλέφαρά του όταν το ποιητικό υποκείμενο κόβει με την πρώτη προσπάθεια την ρίζα που ο καημένος γέρος παλεύει να διαλύσει για ώρες, η απελπιστική φτώχεια του πρωταγωνιστή και της γυναίκας του. Παρατραβηγμένο; Μελό; Για κάποιους κριτικούς της εποχής, ναι. Αλλά η ποίηση υπάρχει παντού, ακόμα και στα πιο καθημερινά, φαινομενικά μπανάλ πράγματα. Αυτό που έχει σημασία είναι να την βρεις, είναι το πόσο προσεκτικά κοιτάζεις και το πόσο θέλεις να ψάξεις. Τα πάντα κρύβουν πίσω τους μια ιστορία, όλος ο κόσμος έχει κάτι το ενδιαφέρον να σου πει. Απλά πρέπει να ακούσεις. Ποιός είπε ότι ποίηση είναι μόνο όμορφοι νέοι που ναυαγούν σε κάποιο ελληνικό νησί; Ή μαγεμένοι πρίγκηπες που κρύβονται στην ντουλάπα μιας πανέμορφης πριγκίπισσας, ρισκάροντας τη ζωή τους; Ποίηση είναι οι πρησμένοι αστράγαλοι ενός άρρωστου γέρου, τα σκασμένα χείλια των ναυτικών που πεθαίνουν από τη δίψα, η επιμονή του μικρού κοριτσιού ότι τα αδέρφια της δεν έχουν πεθάνει, ότι "We are seven".
Άλλωστε, "one thought fills immensity".

Final

"If the fool persisted in his folly, he would become wise"
--William Blake

Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

Αχ ζωή μάγισσα, να σε μάθω άργησα

Τα τραγούδια παίρνουν κάτι απ' την ψυχή μας
και το μεταφέρουν στο στερέωμα
όπου αναβοσβήνει σαν θλιμμένο πάλσαρ
και το δρόμο δείχνει, για τους ναυαγούς.


Θέλω να φυσάει ζέφυρος και να μην έχω καμιά έγνοια και κανένα άγχος. Να κάθομαι σε μια παραλία, να έχω τις χούφτες γεμάτες άμμο, και να την αφήνω να κυλάει ανάμεσα στα δάχτυλά μου. Να ξαπλώνω κάτω από μια ομπρέλα σε μια παραλία τόσο όμορφη και αμόλυντη που ο δρόμος σταματά πριν φτάσεις, που για να κάνει στροφή το Ματίζ να φύγει πρέπει να μπεις στην αυλή κάποιου. Να περιπλανιέμαι σε στενά νησιώτικα σοκάκια ένα καλοκαιρινό απόγευμα, να βλέπω θάλασσα ή μπουκαμβίλιες όπου γυρίζω το κεφάλι, να κλέβουμε τριαντάφυλλα από τις γλάστρες-δοχεία φέτας κάποιας νησιώτισσας γιαγιάς με μαύρο μαντήλι. Και ξαφνικά να είναι νύχτα και να ξαπλώνω σε μια άλλη παραλία, γεμάτη πέτρες, στο μικρό λιμανάκι. Να έχω το κεφάλι μου στον ώμο σου και να κοιτάω τα φώτα. Να υπάρχω χωρίς άγχος και τρέξιμο. Απλά.

Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Passion

Rosa.
Οι στιγμές που νιώθω την ιστορία να ζωντανεύει.

To clear my head

Ξέρεις τι αγαπώ πάνω απ'όλα;
Αγαπώ τον τρόπο που ο παγωμένος αναζωογονητικός αέρας μου δαγκώνει τα πνευμόνια, αφηνοντάς ένα αίσθημα καθαριότητας και έναν ελαφρό πόνο. Αγαπώ το έδαφος όταν είναι τόσο παγωμένο που η πέτρα σκληραίνει και τον ρυθμό που σφυροκοπά πάνω της το τακούνι μου. Αγαπώ τα ζεστά γάντια μου, το ασορτί μάλλινο κασκόλ μου και τα γούνινα αυτάκια που κρατάνε τα αυτιά μου ευτυχισμένα. Αγαπώ τα ακουστικά κάτω από τα αυτάκια αυτά, τις μελωδίες που μου κρατάνε συντροφιά όταν αυτό που πραγματικά χρειάζομαι είναι να περπατήσω χωρίς να ξέρω που πηγαίνω, χωρίς τους περιορισμούς που περιλαμβάνει ο όρος "τέλος". Αγαπώ την αίσθηση ελευθερίας που νιώθω όταν μπορώ απλώς να περπατήσω, να πάω όπου θέλω σε μια πόλη που κυριολεκτικά έχει τα πάντα, σε μια πόλη όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν σε μια δεδομένη στιγμή σε οποιοδήποτε μέρος. Αγαπώ το σκοτάδι που έρχεται γρήγορα για να ξεσκεπάσει τα φώτα, αγαπώ τον πάγο που διακρίνω στις λακούβες με τα λασπόνερα της χθεσινής βροχής. Τα αγαπώ όλα αυτά γιατί με απελευθερώνουν, γιατί ανήκουν σε στιγμές που μοιράζομαι αποκλειστικά με τον εαυτό μου, γιατί ταρακουνούν τις σκέψεις μου με νοήματα που μόνο εγώ μπορώ νσ δώσω. Γιατί με κάνουν να αγαπώ τη ζωή μου, να αγαπώ το γεγονός ότι τώρα βρίσκομαι εδώ. Γιατί με κάνουν να θυμάμαι ότι όσο κι αν αγχώνομαι σήμερα, το βράδι πριν τις τελικές μου εξετάσεις μπορεί να τα παρατήσω όλα και να πάω να παίξω χιονοπόλεμο.