Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011

19

Είναι ακόμα μεσημέρι, κι όμως αυτή η μέρα κατάφερε ήδη να είναι τόσο γεμάτη με όμορφα πράγματα. Από το αγαπημένο μου πρωινό ξύπνημα μέχρι το δίωρο που πέρασα με τον γάτο μου, τον Σαββόπουλο κι ένα βιβλίο με εκθέσεις του ειδώλου Benjamin, μου ήταν δύσκολο να διαλέξω μια συγκεκριμένη στιγμή για να εξηγήσω την επιστροφή της θετικής μου διάθεσης.

Κι όμως, ξέρω ακριβώς πότε εισέβαλλε στο μυαλό μου η σκέψη που το λεηλατεί όλη μέρα· ήταν εκείνη η στιγμή που κοίταξα την γωνία που δημιουργούσε η πλαϊνή μεριά του Λευκού Πύργου, το μαρμάρινο πεζούλι και το πεύκο στα δεξιά. Φόντο ήταν η θάλασσα που μου αλλάζει σκέψεις και διάθεση, η θάλασσα που έχω τόσο ανάγκη, η θάλασσα που λείπει από την άλλη, την πιο πολυπολιτισμική πόλη, η οποία διαθέτει μόνο δύο ποτάμια (εντάξει, διαθέτει και θάλασσα αλλά πού καιρός να τρέχω σε καθημερινή βάση μέχρι Μπρούκλιν και Στάτεν Άιλαντ;).

Αλλά ας πάρω τα πράγματα από την αρχή. Είχα ένα ραντεβού στο λιμάνι, για να συζητήσω μια πρόταση που μου έγινε. Ήτοι, βγαίνοντας από το κτίριο της συνάντησης, καθώς έβγαζα τα ακουστικά από την τσάντα μου, βρέθηκα αντιμέτωπη με την κίνηση στη γωνία Δραγούμη με Νίκης και την απεραντοσύνη της θάλασσας. Προφανώς διάλεξα τη δεύτερη. Σκόπευα να περπατήσω την παραλία και να πάω μέχρι τη στάση του Ο.Α.Σ.Θ, για να γυρίσω σπίτι με το λεωφορείο. Αλλά δεν μου βγήκε.  Αυτά που είχα ακούσει προ ολίγου ήταν ενδιαφέροντα, απρόσμενα, αναπάντεχα θετικά και —ή τουλάχιστον έτσι μου φαίνονται εμένα— ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να μου συμβεί αυτή τη στιγμή. Με λίγα λόγια, ήμουν μες στην καλή χαρά. Μόνο που δεν άρχισα να χοροπηδάω από τα κέφια και την ενέργεια (κι ας είχα κοιμηθεί 5 ώρες κούτσα-κούτσα). 

Κάποιοι πίνουν ή καπνίζουν για να εκτονώσουν την υπερέντασή τους, ενώ άλλοι βγαίνουν έξω, σε κάποιο μαγαζί/καφέ/μπαρ. Εγώ περπατάω. Εκείνη την ώρα λοιπόν παραείχα ενέργεια· ήθελα να τραγουδήσω, να χορέψω, να τους πάρω όλους τηλέφωνο για να τους πω τι καλό πράγμα που μου έτυχε. Η Λεωφόρος Νίκης απλωνόταν μπροστά μου σε όλο της το μεγαλείο: ένα κολλάζ από χρώματα και υλικά στα αριστερά, το απέραντο γαλάζιο- γκρι της θάλασσας στα δεξιά, και το μολυβί πεζοδρόμιο στη μέση, διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο χάος της πόλης και την γαλήνη ενός πελάγους που δεν φαίνεται να έχει τέλος. Αγνόησα Δραγούμη και Τσιμισκή και συνέχισα απτόητη το δρόμο μου, για να ξεδώσω πλάι στο νερό, που κάπως καταφέρνει να τους ηρεμεί όλους. Το βήμα μου ήταν πηδηχτό και γρήγορο, είχα ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο και σιγομουρμούριζα "I'm only happy when it rains" ενώ το βλέμμα μου, στραμμένο προς το Αιγαίο, αναζητούσε τον ορίζοντα. Προσπαθούσα να επεξεργαστώ όλα αυτά τα ωραία που είχα ακούσει, και όπως το συνηθίζω έπλεκα ιστορίες και φανταστικά σενάρια σχετικά με το πώς θα εξελίσσονταν τα πράγματα. Αξίζει να πω ότι ενώ τα σενάρια αυτά αποτελούν συνήθως διέξοδο για το στρες, τις ανησυχίες και τον παραλογισμό μου, στην προκειμένη περίπτωση ήταν ολωσδιόλου χαρούμενα. 

Είχα πλέον φτάσει στον Λευκό Πύργο, εκεί όπου κανονικά θα έπρεπε να στρίψω και να κατευθυνθώ προς την στάση. Άκουγα όμως αυτό, που αγαπώ τόσο μα τόσο πολύ, και παραήμουν χαρούμενη. Δεν μου έκανε καρδιά να πάρω το λεωφορείο. 

"Είμαι μόνο 19 χρονών" σκέφτηκα. "Μπορώ να κάνω ό,τι θέλω. Πάω και με τα πόδια σπίτι. Δεν πηγαίνω και καθόλου σπίτι αν θέλω— απλά βάζω να παίζει ξανά και ξανά το ίδιο τραγούδι, ενώ εγώ πηγαίνω κάπου." Τι σημασία έχει το που; 
"Είμαι μόνο 19. Μπορώ να αλλάξω επαγγελματικό προσανατολισμό ξανά και ξανά, μπορώ απλώς να διαλέξω κάτι που με ενδιαφέρει και να το ακολουθήσω. Μπορώ να αφιερώσω ένα καλοκαίρι εκεί όπου θέλω. Μπορώ να ασχοληθώ με 5 διαφορετικά πράγματα ταυτόχρονα, απλώς και μόνο επειδή μου φαίνονται ενδιαφέροντα και επειδή έχω την ενέργεια και το πάθος που χρειάζεται. Γιατί ειμαι 19 χρονών."

Στεκόμουν πίσω από τον Λευκό Πύργο και κοιτούσα τη θάλασσα. Το βλέμμα μου κορνίζωσε την εικόνα που περιέγραψα πριν: το γκρίζο του νερού πλαισιωμένο από ένα καταπράσινο πεύκο απο τη μια και έναν τοίχο 6 αιώνων από την άλλη. Δεν έχω και σπουδαίες γνώσεις τέχνης, αλλά αυτό που είδα εκείνη τη στιγμή μου φάνηκε απαράμιλλα όμορφο. Ευχήθηκα να είχα φέρει μαζί μου μια φωτογραφική. Τι το πρωτότυπο θα έβρισκες να φωτογραφίσεις στον Λευκό Πύργο  και τον Θερμαϊκό Κόλπο θα μου πεις, και θα έχεις και δίκιο. Κι όμως, η ομορφιά βρισκόταν στο ότι ποτέ δεν είχα ξαναδεί αυτό το θέμα από αυτήν την γωνία· ουσιαστικά δεν είχα ξαναδεί αυτήν την συγκεκριμένη εικόνα. Είμαι 19 χρονών μόνο και η σκέψη αυτή με ξετρέλανε. 

Συνήθως αντιμετωπίζω την ηλικία μου σαν ένα είδος αναπηρίας: είμαι μικρή ακόμα και υπάρχουν πολλά που δεν ξέρω, πολλά που θα ήθελα να είχα ήδη ανακαλύψει ώστε να καταλαβαίνω καλύτερα τι μου γίνεται. Επιπλέον, υπάρχουν τόσα πολλά που δεν μου επιτρέπεται ακόμα να κάνω— είτε κυριολεκτικά είτε λόγω της περιορισμένης μου οικονομικής  ανεξαρτησίας. Εκείνη τη στιγμή όμως κατάφερα να δω την ηλικία μου από μια καινούργια οπτική γωνία. Είμαι μικρή ακόμα, γι'αυτό και έχω την ικανότητα να ακολουθήσω αυτά που με ενθουσιάζουν. Γι'αυτό αγαπώ τη γλυκιά ρουτίνα αλλά και την γλυκιά περιπέτεια. Γι'αυτό και δεν χρειάζεται να είμαι απολύτως κατασταλαγμένη. Είμαι μόνο 19 και έχω όλη τη ζωή και όλο τον κόσμο μπροστά μου. Έχω τόσα ενδιαφέροντα πράγματα να κάνω, τόσες συγκινήσεις να ζήσω, και τόσα λάθη να κάνω. Οι επιλογές μου φάνηκαν απέραντες, σαν τη θάλασσα. 

Συνέχισα το δρόμο μου. Ξεκούμπωσα το παλτό μου. Αγόρασα ένα νεράκι και το ήπια αστραπιαία. Είμαι γεμάτη ενέργεια. Έτοιμη.

2 σχόλια:

  1. χε...χαίρομαι που είμαι στην ετικέτα γιατί αυτό το κείμενο ήταν ό,τι είχα ανάγκη να διαβάσω.Γιατί είμαι μια ανάσα πριν την εξεταστική και το μόνο που έχω διαβάσει είναι το εισαγωγικό κεφάλαιο των μαθηματικών -τουτέστιν,13 σελίδες ακουλουθώμενες από 40 ασκήσεις.και αναρωτιέμαι συνέχει αν μ'αρέσει η σχολή.και μ'αρέσει η σχολή.Αλλά αυτη τη στιγμή το μόνο κίνητρο που έχω για να διαβάσω είναι να μη χρωστάω πολλά στο τέλος του τρίτου έτους έτσι ώστε να πάω άνετα εράσμους στην ισπανία και να κανω ένα μικρό όνειρο πραγματικότητα.ξέρεις ποιο είναι το όνειρό μου αυτό τον καιρό?

    Να είμαι σερβιτόρα στη γρανάδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το όνειρό σου μου ακούγεται όμορφο, άπειρα όμορφο. Εγώ πάλι ονειρεύομαι βόλτες σε κάποιο βρεγμένο, ομιχλώδες Λονδίνο (τον δικό μου ερασμιακό προορισμό) και καλοκαιρινά απογεύματα στο Βερολίνο (κάνουμε οικονομίες μπας και πάμε τον Ιούλιο).
    Είσαι στις ετικέτες γιατί αυτές οι σκέψεις μου θύμισαν τόσο πολύ εσένα... θετικές, τρελιάρικες.
    Θυμάσαι τότε που είχαμε πάει σινεμά και μια κοπέλα γύρω στα 25 μας έλεγε να κάνουμε τρέλες τώρα που είμαστε μικρές; (αν δεν θυμόσουν πριν, σου το θυμίζω εγώ τώρα)
    19 χρονών είμαστε, ότι θέλουμε κάνουμε. Βάφουμε τα μαλλιά μας κόκκινα, φοράμε λεοπαρ, ξενιτευόμαστε και κάνουμε νέα σπίτια και νέους φίλους, καθόμαστε ως τις 5 διαβάζοντας ή πίνοντας. Ζούμε, βρε παιδί μου. 'Οπως το είπες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή