Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου 2011

Χάπινες

Θυμάμαι μια φορά στο πρώτο μισό της Τρίτης Λυκείου/ ΙΒ2 που με είχαν ρωτήσει πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσα πραγματικά ευτυχισμένη. Να διευκρινήσω εδώ ότι η μισή χρονιά μου είχε πάει πολύ άσχημα ψυχολογικά: άγχος, καυγάδες, κούραση. Κι όμως, όταν μου έγινε η ερώτηση η απάντηση μου είχε έρθει πολύ εύκολα.
"Νιώθω ευτυχία κάθε φορά που οι βόλτες μου με φέρνουν έξω από το μουσείο αθλητισμού. Κοιτώντας ίσια προς το Νότο, βλέπεις θάλασσα και λιμάνι, ανοίγει το μάτι σου. Αγναντεύοντας τη θάλασσα κι ακούγοντας το κατάλληλο τραγούδι στα ακουστικά— τότε νιώθω ευτυχία."

Ο κύριος που μου είχε κάνει την ερώτηση απέρριψε την απάντησή μου. Ίσως τη βρήκε πολύ κλισέ, ίσως δεν μπορούσε να καταλάβει τι ακριβώς εννοούσα. Γιατί εγώ δεν προσπαθούσα να απλοποιήσω την ευτυχία, ούτε ήθελα να πω ότι η ζωή μου δεν περιέχει άγχη και στεναχώριες. Προσπαθούσα απλά να του εξηγήσω ότι μερικές φορές αρκεί ένα όμορφο θέαμα για να σε ταξιδέψει, για να σε κάνει να ξεχάσεις για λίγο τις καθημερινές σου έγνοιες, να σε αναγκάσει να συνειδητοποιήσεις πόσο ασήμαντα είναι όλα αυτά που νομίζεις ότι σε βασανίζουν και τι μικρό κομμάτι του ολόκληρου είσαι. Τι κι αν δεν έχεις βρει το νόημα της ζωής, τι κι αν δεν βγάζουν όλα νόημα· υπάρχουν μερικές στιγμές που απλώς τις ζεις.

Που λες τα γράφω τώρα όλα αυτά και νιώθω να με πλημμυρίζει ένα αίσθημα αυτογνωσίας (καλως τηνε κι ας άργησε). Εδώ κι ένα μήνα περίπου, από τότε που μπήκε η καινούργια χρονιά, προσπαθώ συνέχεια να γράψω ένα ποστ με τον απολογισμό του 2010. Έχω γίνει πολύ καλή αναγνώστρια μπλογκ τελευταίως, διαβάζοντας γνωστά και άγνωστα, παλιά και καινούργια, Αγγλικά και Ελληνικά, μελετώντας εξωνυχιστικά αυτούς που διαβάζουν εμένα, αλλά και όσους ανακάλυψα τυχαία πατώντας το ένα λινκ μετά το άλλο. Παρατήρησα λοιπόν ότι όλοι έγραφαν ποστ όπου έκαναν τον απολογισμό της χρονιάς που πέρασε και εξέφραζαν τις επιθυμίες τους για τη χρονιά που έρχεται. Η ιδέα μου φάνηκε απολύτως λογική και σε έναν βαθμό απαραίτητη· ήθελα να κάνω κι εγώ το ίδιο. Ξεκίνησα λοιπόν να γράφω το ποστ.

Λάθος. Ξεκινούσα να γράφω το ποστ μου, γιατί ο αόριστος υπονοεί ότι το τελείωσα κιόλας. Μου πήρε γύρω στις 5 απόπειρες, όλες με διαφορετικούς τίτλους, μέχρι να τα παρατήσω. Απλά δεν είχα τι να πω. Εκεί ήταν που με έπιασε πανικός: εγώ δεν έμαθα τίποτα για τον εαυτό μου ή έστω για τους γύρω μου; Εγώ δεν έχω στόχους; Ό,τι κι αν έγραφα μου φαινόταν κλεμμένο από άλλους και ανούσιο, ίσως γιατί με ξέρω και οι στόχοι που θέτω για τη νέα χρονιά εγκαταλείπονται συνήθως πριν τον Μάρτιο.

Λοιπόν, είναι 3 Φεβρουαρίου και μου φαίνεται ότι βρήκα επιτέλους τι ήθελα να πω, κάτι αποκλειστικά δικό μου. Σχεδόν όλα μου τα ποστ της περασμένης χρονιάς περιγράφουν ή έστω είναι εμπνευσμένα από συγκεκριμένες, τετελεσμένες στιγμές. Ίσως γιατί εγώ, όντας μικρούλα, μόνο εκεί έχω καταφέρει να βρω την ευτυχία. Στα λίγα εκείνα λεπτά που δεν σε νοιάζει τίποτα πέρα από αυτό που σου περιγράφουν μάτια, μύτη, στόμα, αυτιά και δέρμα. Που απλά αφήνεις τους νευρώνες σου να κάνουν τη δουλειά τους, ταξιδεύοντας όπου σε πάει η ίδια σου η φαντασία. Στιγμές.

Δεν βρίσκομαι στην Θεσσαλονίκη, αλλά ξέρω ότι αν ήμουν, η θέα αυτή θα με έκανε να ζήσω μια τέτοια στιγμή. Και σε ευχαριστώ που με το μέιλ σου με βοήθησες επιτέλους να βρω τις λέξεις για να περιγράψω αυτό που τόσο καιρό κρυβόταν κάπου μέσα στο μυαλό μου και δεν έλεγε να βγει. Καλώς σας βρήκαμε, στιγμές του 2011!

2 σχόλια:

  1. μπα,ουτε εμενα μου βγηκε κανενας απολογισμος.μια χρονια δεν τελειωνει κι αρχιζει 1 ιανουαριου
    αυτες οι στιγμες,πραγματικα,υπεροχες αυτες οι στιγμες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συμφωνώ απολύτως, άσε που ούτως ή άλλως συνηθίζω να πηγαίνω με το ακαδημαϊκό έτος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή