Σάββατο, 5 Μαρτίου 2011

Ένα απόγευμα, κάποτε, κάπου.

Δεν με αναγνωρίζω τελευταία. Χτες έκλαψα για πρώτη φορά εδώ και τουλάχιστον ενάμισι μήνα. Που πήγε ο κλαψιάρικος, παραπονιάρης, παιδιάστικος εαυτός μου; Που έκλαιγε στις ταινίες, στον οδοντίατρο, με τα ίδια του τα Σι-ντι;*

Το θέμα πάντως είναι ότι έκλαψα χθες. Και ότι επειδή ακριβώς σιχαίνομαι να μου λένε ότι δεν μπορώ να κάνω κάτι, δεν αντέχω όταν μου αποδεικνύεται περίτρανα. 

Συζητήσεις. Κουβέντα στην κουβέντα, και πολλά λόγια. Λέξεις, λέξεις, λέξεις, το μόνο που μπορούμε να μοιραστούμε, το μόνο που η κατάσταση επιτρέπει. Ο άνθρωπος που δεν ήταν εκεί αν και ήταν στις σκέψεις μου, στην καρδιά μου, στην οθόνη μου. Καυγάδες των οποίων το τέλος δεν είναι η αγκαλιά που τα διορθώνει όλα, απλά γιατί μεσολαβεί ένας ωκεανός. Ο επίλογος γράφεται όταν πηγαίνουμε για ύπνο· μόνο που εδώ είναι  12 και εκεί 7. Μόνο που εσύ βλέπεις έναν ήλιο που εδώ δεν έχει ξεμυτίσει. 

Η ζωή συμβαίνει γύρω μου. Η άνοιξη κάνει την εμφάνισή της για μια-δυό μέρες, έτσι για να ξεγελάσει τα ζευγάρια που βγάζουν γάντια και σκουφιά και κρατιούνται χεράκι-χεράκι, με τζιν μπουφάν, φορέματα και μπαλαρίνες. Κι εγώ, πίσω από το τζάμι με τον καφέ ανά χείρας και το τετράδιο μπροστά μου, τους βλέπω να μην με βλέπουν, διότι δεν τους ενδιαφέρει καθόλου ο γύρω κόσμος. Κοίτα να δεις, λέω. Έχει φτάσει να μου φαίνεται παράξενο να είναι ο ένας τόσο μεγάλο μέρος της καθημερινότητας του άλλου, να είναι η καθημερινότητα. Για μένα εσύ είσαι κάτι καινούργιο, κάτι ξεχωριστό, κάτι τόσο εκτός καθημερινότητας που ευχαριστώ Θεούς, Βούδες και Αλλάχ όταν σε βλέπω. Φτάνω να επιζητώ τη ρουτίνα μαζί σου, γιατί η ρουτίνα που σε περιέχει είναι κάτι τόσο ασυνήθιστο ώστε πλέον δεν μπορεί να ονομάζεται έτσι. Από τη μία είμαι τυχερή· οι στιγμές που ζούμε μαζί είναι περιορισμένες, με αποτέλεσμα όχι μόνο να θυμάμαι την πλειοψηφεία τους, αλλά και να τις ζω στο έπακρο, ως κάτι που διαλέγω και όχι ως αυτό που είναι η λογική συνέχεια αυτού που έκανα πριν.

Όσο κι αν ξέρω πως κατά βάθος είμαστε τυχεροί και μόνο που καταφέρνουμε και παίρνουμε χαρά από μια οθόνη, είναι στιγμές που νιώθω ότι δεν θα μάθεις ποτέ πώς είναι η καθημερινότητά μου όταν τρέχω από δω κι από κει με έναν γαλλικό που πιτσιλίζει το χέρι μου και δεν μπορώ να τον κλείσω καλά γιατί κρατάω πέντε βιβλία, όταν καθόμαστε όλοι στο σαλόνι και τρώμε τη ζύμη από τα γλυκά του ζαχαροπλάστη μιλώντας για τις πιό ντροπιαστικές μας στιγμές, όταν η ηλιαχτίδα κι εγώ καθόμαστε στο περβάζι της κοιτώντας το ποτάμι μετά από το λουκούλειο γεύμα μας. Με πληγώνει αυτό, γιατί ένα κομμάτι μου παραμένει εξ ορισμού σκοτεινό για σένα, γιατί απλά η ρουτίνα που δεν σε περιέχει είναι κατώτερη αυτής που διορθώνεις με την παρουσία σου και μόνο. 

Πληγώνομαι με την ίδια μου την αδυναμία να αλλάξω την κατάσταση. Πληγώνομαι που ό,τι κι αν κάνω, κάποια πράγματα είναι εκτός της δικαιοδοσίας μου· έχω συνηθίσει να δρω γι αυτά που θέλω, να λαμβάνω μια επιτυχία ή αποτυχία για την οποία έχω προσπαθήσει. Με πονάει που "δεν μπορείς να το βλέπεις σαν πρόβλημα, διότι δεν υπάρχει λύση". 

Μετά σκέφτομαι, μπαίνει η άνοιξη, που περιέχει τον Απρίλιο. Στον 50ό δρόμο και 6η λεωφόρο γωνία βρίσκεται η Μανόλια με τα διάσημα κεκάκια της, και κάποια μέρα στο μέλλον ίσως μας βρεί να τα τρώμε καθισμένοι στα πεζούλια του Rockefeller Plaza, με ζακέτα μόνο γιατί θα κάνει ζέστη. Προς το παρόν δεν υπάρχει λύση, υπάρχουν όμως στιγμές. Μπορεί να μην είναι ρουτίνα, είναι όμως μαζί σου, και είναι γιορτή.

*Τώρα που το σκέφτομαι, ας είμαι ειλικρινής. Έκλαψα στο Black Swan, και ούτε ξέρω γιατί― δεν με συγκίνησε και τόσο.

5 σχόλια:

  1. Εκείνο το απόγευμα, εκεί, τότε, θα είναι η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Που θα ξέρω ότι πλέον όλα για όσα φοβόσουν και φοβόμουν είναι αποθηκευμένα σε mails και video-κλήσεις. Που δεν θα πρέπει να ξανακάνω login σε ένα πρόγραμμα που σιχαίνομαι αλλά και λατρεύω...
    Εμείς κοιτάμε εκεί, όχι μόνο εδώ.
    "Στιγμές" ζούμε τώρα, όπως πολύ σωστά είπες...
    Τέτοιες που κάποιοι τις ακούνε και ανατριχιάζουν, αηδιάζουν. Αλλά δεν ξέρουν. Για την ακρίβεια δεν μπορούν καν να φανταστούν! Εμείς όμως ζούμε από αυτές. Αυτό για μένα δείχνει κάτι. Πολύ πιο δυνατό από οποια-οδήποτε απόσταση-δυσκολία-αδιέξοδο.
    Κράτησα στα χέρια μου ότι πιο πολύτιμο έχω φανταστεί και δεν θα επιτρέψω να μην το σφίξω κάποτε για πάντα στην αγκαλιά μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. άει σιχτίρ πρωί πρωί,τώρα θα κλάψω εγώ για πρώτη φορα σε 1μιση μήνα :')

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. κι εμενα μεγάλη γυναίκα δεν ντρέπεστε να με κάνετε να κλαίω;
    σας εύχομαι το καλύτερο ρε..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αχ να είστε καλά... Πάλι καλά που υπάρχουν και κάποιοι που δεν μας θεωρούν τελείως τρελούς :)

    Εσύ επώνυμε ανώνυμέ μου κάτι ξέρεις. Μου λείπεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή