Σάββατο, 5 Μαρτίου 2011

Νέο κύμα άνοιξης

Δεν τα υποφέρω τα τραγούδια μου,
και προπαντός όταν μου μοιάζουν,
όλα εκείνα π' αγαπώ,
είν' αλλωνών κι αλλιώς φαντάζουν.

[...]

Οι εμπνεύσεις μου είναι γλωσσοδέτες,
νιώθω συχνά σαν τους τριγύρω σκηνοθέτες,
που οδηγήσαν μια γενιά
στα πιο βαθιά χαζουμουρητά.
Κι όλο βουλιάζω στο νανούρισμα
κάποιας αόρατης μαράκας
κι όλοι μου οι φίλοι απορούν,
τι κάνει ετούτος, ο μαλάκας.

[...]

Μα μπαίνει η άνοιξη στην πόλη,
κι απ' τ' ανοιχτό λεωφορείο μου φαίνεστε όλοι
τόσο γλυκούτσικοι κι αχνοί,
στη θερινή σας τη στολή.
Κι οι μπάντες παίζουν το τραγούδι σας
που τα κενά μας συμπληρώνει
κι ο ουρανός που αιμορραγεί,
στα πεύκα εκεί μας αθωώνει.
Θα 'ταν τρελό να προσπαθώ,
αυτόν τον άνεμο να εκφράσω
με τα φαναράκια του μου αρκεί να γειτονέψω
βγάζω τα τραπεζάκια μου έξω.

-Σαββόπουλος, οφ κόρς. Έτσι είδα κι εγώ την άνοιξη να μπαίνει, και ξαφνικά, τσουπ! Να η όρεξη και η έμπνευση να γράψω. Αυτά που μου φαίνονταν κουρασμένα γίνονται φρέσκα, και μου 'ρχονται 10 ποστ στο κεφάλι. Δεν μπορώ να γράψω τίποτα που να εκφράζει έστω και στο ελάχιστο την χαρά που βλέπω γύρω μου, μπορώ όμως να προσπαθήσω να εκφράσω την φρεσκάδα που έχει εισβάλει ξαφνικά στην πόλη, τα καλύμματα που ξετυλίχταν και το χιόνι που έλιωσε, ξεσπεπάζοντας τα γρασίδια. Τα χρώματα που βλέπω γύρω μου, είτε στο ροζ παντελόνι του τύπου που καπνίζει έξω από τη βιβλιοθήκη είτε στους τοίχους του αγαπημένου μου μπαρ. Α ρε Νιόνιο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου