Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

Rain, rain, go away

Η μαγική εκείνη στιγμή που είσαι τόσο βρεγμένη και για τόση πολλή ώρα, που σταματάς να το νιώθεις. Η αίσθηση της ψιχάλας στο πρόσωπο υποχωρεί· αντί γι'αυτήν νιώθεις ένα ελαφρό αεράκι. Δεν σε νοιάζει για τα ρούχα σου, για τα μαλλιά σου, για το που έχεις να πας ή για το τι θα νομίσουν οι γύρω σου. Δεν έχεις να κάνεις τίποτα πέρα από το να λαχανιάσεις ανεβαίνοντας ανηφόρες με κλίση 45 μοίρες, να κοιτάξεις τη θάλασσα που ξεδιπλώνεται πίσω από την κατηφόρα που αποτελείται από δέντρα και συνεχόμενες στροφές, να μυρίσεις τα κινέζικα μπαχαρικά που κρύβονται πίσω από τις φούξια βιτρίνες με χρυσά γράμματα και μικρά φαναράκια στην Τσάινατάουν, περικυκλωμένη από μια παντελώς μυστήρια γλώσσα. Τζίντζερ, αποξηραμένα μανιτάρια και γαρίδες όλα στο ίδιο καφάσι· δίπλα τα μαργαριταράκια του ταπιόκα, και παραδίπλα ένας διπλωμένος χάρτινος δράκος, από αυτούς που σκεπάζουν τρεις ανθρώπους. Τα μαλλιά σου στάζουν αλλά εσύ περπατάς και γελάς, κάνεις αστεία για την ομπρέλα που ξέχασες και σταματάς να χαϊδέψεις μια φουντωτή γάτα πίσω από μια σκαλιστή σιδερένια πόρτα κήπου. Δεν έχεις να κάνεις τίποτα πέρα από το να δεις, να ακούσεις, να νιώσεις, να μυρίσεις, να γευτείς.  Στο εστιατόριο σκύβεις πάνω από τον κατάλογο και στάζεις πάνω του, πηγαίνεις στο μπάνιο και χρησιμοποιείς το στεγνωτήρι των χεριών για πιστολάκι. Δεν σε νοιάζει, γιατί είσαι ήδη μούσκεμα όποτε πόσο πιο ρεζίλι να γίνεις, γιατί περπάτησες 12 ώρες στη βροχή οπότε οι ντροπές σου ξεπλύθηκαν για τα καλά πριν ώρες. Είσαι η μοναδική γυναίκα εκεί μέσα, αλλά τι σε νοιάζει; Είσαι στο Σαν Φρανσίσκο, αγαπητή! Και βρέχει, αν δεν το κατάλαβες.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου