Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2011

Amsterdam Avenue, 3 π.μ.

Να καθόμαστε στο παράθυρό σου, με τα πόδια στη σκάλα πυρκαγιάς και τα μπουφάν στους ώμους μας γιατί έβγαλε κρύο. Να βλέπουμε την πόλη να βουίζει από γύρω μας, και τον πορτοκαλί ουρανό που δεν σκοτεινιάζει ποτέ. Να καπνίζεις, να μου δίνεις ασυναίσθητα τον αναπτήρα, να γελάω, "η δύναμη της συνήθειας". Να ακούμε τις φωνές των από κάτω, που το ξενυχτάνε στο πεζοδρόμιο έξω από το μπαρ παρέα ο ένας με τον άλλο αντί για μέσα, με υπόκρουση τα γέλια τους αντί για τη μουσική. Να μιλάμε για ώρες, να διαβάζουμε η μια στην άλλη αποσπάσματα από τα βιβλία μας, που μοιάζουν μεταξύ τους.Να μου χαρίζεις ένα βιβλίο που βρήκες σε κάποιο παλαιωπολείο της Κωνσταντινούπολης― "Πυρετός του Αηδονιού: Οι Ρώσοι λογοτέχνες και η επανάσταση". Μέσα έχεις γράψει με στυλό την αφιερωσή και το όνομά σου, όπως και ο προηγούμενος ιδιοκτήτης του βιβλίου.  Να σκοτώνουμε κατσαρίδες με Βιακάλ σπρέι για το μπάνιο και τους New York Times, τσιρίζοντας και τέλος γελώντας με τους εαυτούς μας. Να μου δείχνεις τον καινούργιο σου καναπέ― να σου αναλύω πώς θα μαζέψω τα λεφτά της δουλειάς για να αγοράσω πολυθρόνα για το σπίτι που θα νοικιάσω του χρόνου. Να μιλάμε για καθηγητές, για αιτήσεις και για τα σχέδιά μας για το μέλλον.

Δεν μπορώ να αποφασίσω. Είμαστε παιδιά που προσπαθούν να γίνουν ενήλικες ή ενήλικες που δεν έχουν ακόμα συνειδητοποιήσει πλήρως ότι μεγάλωσαν;

Το όνειρο δεν έχει ηλικία. 

3 σχόλια:

  1. ειστε πιτσιρικακια και ολα ειναι μπροστα σας..
    η πιο μεγαλη ωρα ειναι τωρα..
    τωρα μπορείτε απλά να τα κανετε ΟΛΑ..
    now is the time

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. !!!ολο τον καιρο παλευουμε να ξανασυναντησουμε την παιδικοτητα που εχουμε απορριψει. Κι αν διερωτασαι γιατι θα σου πω οτι καθε που αλλαζεις κατι χανεις και κατι κερδιζεις. Κι οταν νομιζεις οτι μενεις στασιμος παλι αλλαζει ο κοσμος γυρω. Αλλα εσυ Κοριτσι μην φοβασαι γιατι η συμπτωση εχει την ουσια.../Απο το Άγραφο Βιβλιο φιλί

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @Jerry Jedelou: Ναι, το νιώθω κι εγώ, αλλά μετά σκέφτομαι οτι είμαι ακριβώς αυτό, ένα αλαζονικό πιτσιρίκι! Αλλά είναι τόσο όμορφη αυτή η αίσθηση, όταν κάνεις κάποια αλλαγή και λες κοίτα να δεις, όλα γίνονται!
    @Κυρία Βάνα μου: Τι ωραία που τα λέτε. Νομίζω πώς συμφωνώ― παιχνίδι ανάμεσα στο κέρδος και την απώλεια η ζωή, και το κυνήγι της παιδικότητας, τουλάχιστον για εκείνους που ονειρεύονται. Φιλί κι από μένα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή