Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2011

Εγώ καρδούλα Νέα Υόρκη

Χτες και σήμερα έκλαψα. Μόνη μου, στο κρεββάτι μου. Κι όμως, ήταν δάκρυα διαφορετικά την κάθε φορά. Οργισμένα, ασταμάτητα την Τετάρτη, σαν αυτοκίνητο χωρίς φρένα, με χαμένο τον έλεγχο· ήρεμα, αποφασιστικά,  δάκρυα καυτά από το άγχος, ξέπλυναν την ψυχή μου την Πέμπτη.

Την Τετάρτη ήμουν ενήλικας. Ο εκτυπωτής πήρε φωτιά· τύπωσα φόρμες, πνίγηκα στα γραμματάκια, στα νούμερα που δεν σημαίνουν τίποτα ουσιαστικό, στις υποσημειώσεις, στη γραφειοκρατία. Στο τηλέφωνο μίλησα με μια Λίζα. Δεν την ένοιαζε ο πανικός στη φωνή μου― άφησε τη γραμμή να πέσει με αποφασιστική αδιαφορία, προχώρησε στην υπόθεση νο 3497, ξεχνώντας με εμένα, πατώντας το κουμπί της τυποποιημένης, απρόσωπης και ανειλικρινούς ευγένειας. "Thank you for calling CitiBank. We appreciate your business." Και δεν εκτίμησα την ενηλικίωση, όχι, καθόλου. Το κλάμα ήταν απλά το αναμενόμενο, το διάλειμμα και όχι η λύτρωση.

Σήμερα ήταν αλλιώς. Μπορεί να φταίει που είναι Πέμπτη― έβαλα ταινία στο ντιβιντί αντί για μολυβιές στο χαρτί μου. Μπορεί να φταίει που θέλω να πώ την ιστορία μου στο πανεπιστήμιο, ή που μια από τις πρώτες μητροπόλεις έρχεται όλο και πιο κοντά μου, που από Ιανουάριο θα ανακαλύπτω σοκάκια χωρίς αριθμούς, εκείνα του Ντόριαν, του Τζέκιλ, του Χόλμς, και του Χάιντ, ξεναγούς καινούργιων τεράτων. Μπορεί πάλι να φταίει η μελό ταινία που είδα χωρίς ντροπή. Εντάξει, οι δύο μελό ταινίες που είδα χωρίς ντροπή. Μπορεί πάλι να φταίει ο καιρός, ο τόσο απρόβλεπτος Νεοϋορκέζικος καιρός― το πρωί ζέστη, το μεσημέρι βροχή, το απόγευμα κρύο. Ίσως είναι το τσούρμο από κωπηλάτες που με γνώρισε στο ασανσέρ και με κάλεσε σε ένα πάρτι, ή η ανάμνηση του Ινδικού φαγητού με την Ρ, την Ν, τον Α και την Κ. Ίσως είναι όλα αυτά τα απρόβλεπτα που συνθέτουν την αγάπη μου για το μέρος αυτό, την πόλη όπου όλα μπορούν να συμβούν. Η ανακάλυψη ότι θα αφήσω την πόλη αυτή, την τόσο αγαπημένη, για μια άλλη, μακρινή και άγνωστη. Το γεγονός ότι η Νέα Υόρκη συνθέτει πλέον ένα μέρος της ταυτότητάς μου. Η συγκίνηση γιατί δεν είμαι παρά διάφορα κομματάκια ατελών ιστοριών― όπως η μελό ταινία του απογεύματος.

1 σχόλιο: