Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2011

Ελύτης, πάλι

Το τρελοβάπορο


Βαπόρι στολισμένο βγαίνει στα βουνά
κι αρχίζει τις μανούβρες "βίρα - μάινα".

Την άγκυρα φουντάρει στις κουκουναριές
φορτώνει φρέσκο αέρα κι απ' τις δυο μεριές.

Είναι από μαύρη πέτρα κι είναι απ' όνειρο
κι έχει λοστρόμο αθώο, ναύτη πονηρό.

Από τα βάθη φτάνει τους παλιούς καιρούς,
βάσανα ξεφορτώνει κι αναστεναγμούς.

Έλα Χριστέ και Κύριε, λέω κι απορώ,
τέτοιο τρελό βαπόρι τρελοβάπορο,

Χρόνους μας ταξιδεύει, δε βουλιάξαμε,
χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμε.

Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε,
μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε.

Κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα
παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα.



-Οδυσσέας Ελύτης, 1971



2 σχόλια:

  1. σ'ευχαριστώ για όσα κατά καιρούς μου γράφεις. με κάνουν πολύ χαρούμενη. ειδικά αυτό περί μεσόγειων τύπων που σίγουρα θα συναντήσω.

    ελπίζω να είσαι καλά και να περνάς όπως τα θέλεις.

    φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Να 'σαι καλά! Ευχαριστώ και ανταποδίδω για το θέμα των σχολίων.

    Να ξέρεις, στο Μανχάταν υπάρχει μια Μεσογειακή τύπισσα που θα χαιρόταν να βρεθείτε αν σε βγάλει ποτέ ο δρόμος σου.

    Τις καλησπέρες μου :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή