Δευτέρα, 3 Οκτωβρίου 2011

Βρέθηκα πάλι να κοιτάω το γκρίζο φθινοπωρινό απόγευμα από το παράθυρο, προσπαθώντας να βρω την απάντηση ανάμεσα στα σύννεφα. Πριν πέντε μέρες είχα στείλει την πρώτη αίτηση, πριν έξι μέρες είχα σκεφτεί να αρχίσω μια δεύτερη αίτηση.

Με τρομάζει η στασιμότητα. Γιατί να θέλω πάντα να φεύγω; Αγαπώ την περιπέτεια ή μήπως φοβάμαι την ρουτίνα;

4 σχόλια:

  1. ο,τι και να ειναι, ειναι ωραιο να αλλαζουμε σκηνικα γιατι παντα μαθαινουμε κατι καινουργιο:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αφού η ζωή σε θέλει να τρέχεις... και το κάνεις πλέον το ίδιο καλά τόσο εντός όσο και εκτός γυμναστηρίου (:Ρ).... ΤΡΕΧΑ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Thank you, thank you!
    Προσπαθώ, προσπαθώ :)
    Σύννεφο, κι εγώ έτσι λέω... και η μάθηση είναι το παν, σωστά; ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή