Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2011

La folle dans la nuit

Περίεργο βράδι απόψε. Περίεργο κι ακάλεστο, παράξενη κι ανεξήγητη θλίψη μετά από μια χρωματιστή μέρα. Κι όμως. Οι λέξεις του βιβλίου που άνοιξα δεν ήταν λαχταριστές όπως συνήθως, και η ηρεμία μου έμοιαζε με προμήνυμα καταιγίδας. Το μυαλό μου έκοβε βόλτες, οι σφυγμοί ανέβαιναν χωρίς να ξέρω γιατί.

Κάπου, κάτι θα συμβαίνει. Αλλά που και γιατί; Δεν έχω ιδέα. Ούτε ξέρω που είσαι, τι κάνεις, αν φοβάμαι κάτι που αυτή τη στιγμή αντιμετωπίζεις. Νιώθω αδύναμη― γιατί είναι βράδι, γιατί είμαι εδώ, γιατί η πόλη αυτή είναι αχανής. Είμαι μόνη, και είμαι μικρή, δέσμια της φαντασίας μου, των ίσκιων που δημιουργώ και ζωντανεύω. Καθισμένη δίπλα στο παράθυρο με τον καφέ να κρυώνει δίπλα μου, παλεύω να δώσω ζωή στο αγόρι με τα μακριά μαύρα μαλλιά που ταξιδεύει με τον υπόγειο και σκέφτεται να αρχίσει το κάπνισμα, να τον διαφοροποιήσω από το πραγματικό αγόρι που τον ενέπνευσε. Μα, φυσικά, αν εκείνος ζωντανέψει, αν φοβηθεί, αν στριφογυρίσει νευρικά τους αντίχειρές του, θα μπορέσω να τον φορτώσω με το τσουβάλι ανησυχίες που κουβαλώ στον ώμο. Εκείνος θα ξέρει τι να κάνει― θα αρχίσει το κάπνισμα επιτέλους, θα μιλήσει στην άγνωστη που κάθεται απέναντι, ή θα αναρωτηθεί γιατί ακριβώς ανησυχεί για έναν άνθρωπο που είναι χιλιάδες μίλια μακριά. "Δεν τον ξέρω αυτόν", θα σκεφτεί. Και θα ξεχάσει ότι κάποτε εισέβαλλες στο μυαλό του.

Ξαπλώνω, σβήνω το φως, προσπαθώ να ηρεμήσω, να ελευθερώσω τα φαντάσματα. Η απόλυτη ησυχία δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο― ρώτα τον Cage αν δεν με πιστεύεις. Αιώνια σφυρίγματα: το αίμα που κυλά στις φλέβες μου και το νευρικό μου σύστημα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου