Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2011

739,56

Δύσκολες εβδομάδες. Τις πέρασα με καφέ, με υποχρεώσεις, χωρίς ύπνο, παρέα με τις σκιές του μυαλού μου που στη μοναξιά τους επιμηκύνονται, μακραίνουν, τεντώνονται, μεταμορφώνονται σε τέρατα. Χωρίς χρόνο να μεταφέρω τα νοητά μου τέρατα σε χαρτί ή έστω σε οθόνη, τα μεταμόρφωσα άθελά μου σε γίγαντες, άλλοτε με διακριτό περίγραμμα κι άλλοτε αόριστους, πανταχού παρόντες. Ξέμεινε μόνο μια μικρή ιδέα, άμορφη ακόμα, ακατέργαστη όχι γιατί δεν πρόλαβα να την περιποιηθώ, αλλά γιατί δεν κατέχω τις λέξεις για να την θρέψω.

Δύσκολες εβδομάδες. Εξελίξεις που δεν είμαι σε θέση να σχολιάσω, λόγω έλλειψης πείρας, λόγω ηλικίας, λόγω ευαισθησίας. Φόβοι που δεν καταλαγιάζουν, ανησυχίες που παραμονεύουν στο σκοτάδι της γωνίας, που σε αρπάζουν εκεί που δεν το περιμένεις, που ησυχάζουν προσωρινά και επιστρέφουν ακόμα αγριότερες, σαν σκυλί που του πέταξες πέτρα.  Συζητήσεις που δεν περιμέναμε να κάνουμε στα 20, υπολογισμοί που δεν θέλουμε να κάνουμε σε καμιά ηλικία. Τέρατα εσωτερικά κι εξωτερικά που αρνούνται να φύγουν, που σε κατασπαράζουν. Πράξεις συλλογικές· πράξεις ατομικές.

Πείτε μου κύριοι, εσείς που ξενυχτώ για να σας διαβάζω, εσείς οι νεκροί οικονομολόγοι και φιλόσοφοι. Πώς ξεφεύγει κανείς από τα τέρατα; Να ακολουθήσουμε τον εγωιστικό δρόμο της παντοτινής ξενιτιάς και της λησμονιάς ή να συγκεντρώσουμε τις σκέψεις μας ώστε να διορθώσουμε κάτι το οποίο ούτε δημιουργήσαμε ούτε ελέγχουμε; Μήπως αν βυθιστούμε στην απάθεια και προσποιηθούμε ότι δεν βλέπουμε τα τέρατα,  καταφέρουμε τουλάχιστον να διατηρήσουμε  σώας τας φρένας; Ή μήπως να συγκεντρώσουμε τις σκέψεις μας στην συλλογική μας (μαύρη) μοίρα, με την ελπίδα της αλλαγής;

Το ίντερνετ γέμισε χρωματιστές φωτογραφίες εκείνων που το ρίχνουν στη νυχτερινή ζωή, εκείνων που επιμένουν, που είναι ακόμα πιστοί  στο πλαστικό, δανεικό λάιφστάιλ που θρέψαμε με χρήματα άλλων. Ταυτόχρονα, άνθρωποι που αγαπώ τείνουν στο άλλο άκρο― η ενασχόληση με τα πολιτικά οδηγεί ολοένα και πιο βέβαια στην απελπισία, στο παράλογο. Μπορείς να ευτυχήσεις αγνοώντας; Πότε σταματά η σκέψη; Και ποιά τα όρια της συλλογικής δράσης;


Ας μου δώσει κάποιος την απάντηση.

3 σχόλια:

  1. Και εγώ ένα χρόνο πριν έκανα τις ίδιες ακριβώς σκέψεις. Ίσως δεν είναι τυχαία τα 20..Φέτος,θα μπορούσα να πω: Η συλλογική δράση είναι μονάχα μια έκφραση της ατομικής/μπορείς να ευτυχήσεις συμπάσχοντας/η σκέψη σταματά εκεί που αρχίζεις να νιώθεις.
    Κι ας έγινα πιο συμβιβασμένος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σ'ευχαριστώ για την απάντηση. Ενδιαφέρον αυτό που λες, πριν λίγες μέρες σκεφτόμουν κι εγώ ότι το συναίσθημα και η σκέψη δεν πάνε μαζί. Και ιδού το πρόβλημα: τι να προτιμήσω; Αυτά πέρι κρίσεως της 1/4 ηλικίας είναι αλήθεια τελικά!

    Με την ηλικία έρχεται ή ο συμβιβασμός, ή η απόλυτη αποξένωση με τον κόσμο. Έτσι μου φαίνεται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. το συναισθημα και η λογικη ειναι αδελφια διδυμα...μην απαταστε! Δεν θα σταματησεις ποτε να σκεφτεσαι αιθεροβαμων μου...και η ευτυχια ειναι θεμα πρωινου ξυπνηματος!!μην ξεχνας οτι τα τερατα το βραδυ μεγαλωνουν! Αν τοχεις καλο μου το χουι του ασυμβιβαστου θα το βγαλεις ακομα κ λιγο πριν τον θανατο...που θα του πεις αη παγενε παραδιπλα δεν ειμαι ετοιμος ακομα! οποτε αστα και μην φοβου... τα ερωτηματα σου ειναι φυσικα της ηλικιας! πρεπει να τα κανεις για να βρεις κ την δικη σου απαντηση...φιλι απο την καλη σου την κυρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή