Μπορούν τα παραμύθια να είναι ευτυχισμένα χωρίς να είναι ψευδή και ενοχλητικά, δάσκαλε; Η καλή λογοτεχνία πρέπει να είναι και λυπημένη; Για να ευχαριστήσω τον ίδιο μου τον εαυτό θα πρέπει να τον κάνω δυστυχισμένο; Κι εγώ; Θα μπορέσω ποτέ να ησυχάσω;
Για ένα πράγμα είμαι ευγνώμων: για τους ανθρώπους που ξέρουν πότε να τινάζονται στον αέρα, σε έναν τρελό χορό που μου κλείνει το στόμα, που σταματά τις καχεκτικές σκέψεις και δίνει ζωή σε άγριες κι ανεξέλεγκτες χαρές.
0 τσιου:
Δημοσίευση σχολίου