Πέμπτη, 17 Φεβρουαρίου 2011

Freedom is always and exclusively freedom for the one who thinks differently
-Rosa Luxemburg

Παρασκευή, 11 Φεβρουαρίου 2011

!!!

Όταν διαβάζω ως "breaking news" αυτά που ξέρω ότι θα μελετώνται σε 20 χρόνια από τώρα, με πιάνει ένας ενθουσιασμός του τύπου δεν-μπορώ-να-μείνω-καθισμένη-πρέπει-να-αρχίσω-να-χοροπηδάω-τώρα.
"Egypt is free!" φωνάζουν οι χιλιάδες χιλιάδων διαδηλωτές. Ελπίζω οι εξελίξεις και η στρατιωτική κυβέρνηση να τους δικαιώσουν και να μην τους απογοητεύσουν.
Ενθουσιασμός. Επιτέλους. Ούτε να το φανταστώ δεν μπορώ.

Πέμπτη, 10 Φεβρουαρίου 2011

How do you know?


REUBEN  You know what? I think maybe I be your husband when I grow up.

ZONIA  How you know?

REUBEN  I ask my grandpap how you know and he say when the moon falls into a girl's eyes that how you know.

ZONIA  Did it fall into my eyes?

REUBEN  Not that I can tell. Maybe I ain't old enough. Maybe you ain't old enough.

ZONIA  So there! I don't know why you telling me that lie!


REUBEN  That don't mean nothing 'cause I can't see it. I know it's there. Just the way you look at me sometimes look like the moon might have been in your eyes.


-Joe Turner's Come and Gone, August Wilson

Κυριακή, 6 Φεβρουαρίου 2011

Wanunchasqa*

* Επληροφορήθην ότι η λέξη αυτή σημαίνει "ακριβοπληρωμένη γη" στην γλώσσα των Quechua. Το παρακάτω γράφτηκε μετά την επίσκεψή μου στο κρατικό μουσείο Ινδιάνικης Ιστορίας, ένα από τα ωραιότερα μουσεία που έχω επισκεφθεί πρόσφατα.

Στο τέλος της μέρας, είσαι απλά ανίδεος. Φαντάζεσαι τον εαυτό σου μέγα κατακτητή, αντιμέτωπο με ελάχιστα μέτωπα απλοϊκών απολίτιστων αντιπάλων που δεν είχαν καν την ευφυΐα να οργανωθούν σε πόλεις, ενώ στην πραγματικότητα αυτό που βλέπεις είναι τα φαντάσματα ενός λαμπρότατου πολιτισμού που κατέστρεψες κατά λάθος, χωρίς να το ξέρεις, με τη βοήθεια μερικών άρρωστων ζώων και μιας γενετικής ιδιαιτερότητας. Και το τραγικότερο; Πας να το εξηγήσεις αυτό σε όσους έχουν απομείνει, νομίζοντας ότι θα τους κάνεις να χαρούν που βρήκαν επιτέλους το δίκιο τους κι εκείνοι σου απαντούν πόσο σε έχουν βαρεθεί, εσένα που μόνο τραγωδίες τους έχεις φέρει, εσένα που νομίζεις ότι τους ξέρεις χωρίς να τους μάθεις ποτέ, εσένα που μονίμως ανακατεύεσαι.

Πόσο δίκιο έχουν.

The Shining

Σε ένα άρθρο διάβασα ότι κάπου εκεί γύρω στις 5 το πρωί όταν γράφεις την εργασία σου, η κούραση εξαφανίζεται και σου μένει μόνο το αίσθημα παραγωγικότητας και ενδιαφέροντος γι'αυτό που κάνεις. 
Εμένα πάλι με πιάνει ενίοτε και μια υπερένταση γιατί νιώθω περήφανη για τις αντοχές μου, γι'αυτό που γράφω, για τις σκέψεις που έχω. Νιώθω ένα πάθος που εύχομαι να με διακατέχει σε όποιον επαγγελματικό τομέα διαλέξω.
All work and no play makes Jack a dull boy, όμως. Οπότε κάπου εκεί γύρω στις 5:30 έπρεπε να περπατήσω λίγο την ακόμα γεμάτη κόσμο βιβλιοθήκη μας υπό τους ήχους της Lady Gaga Maria Callas απλά για να ξεκουράσω λίγο μυαλό και πιασμένη πλάτη. Hence το σαν βγαλμένο από ταινία του Cubric σκηνικό.

Bonjour


Πρωινό ξύπνημα στις εννιάμιση, παραγωγικό κι ενδιαφέρον διάβασμα για τις λανθασμένες μας αντιλήψεις περί Ινδιάνων. Οι χαμένες μεγαλουπόλεις των Μάγια και των Ίνκα, θαμμένες κάτω από "Devil's Tree" και άγρια βλάστηση που αγκαλιάζει με τις ρίζες της τα απομεινάρια κάποιων από τους λαμπρότερους πολιτισμούς του κόσμου. Νάβαχο ιστορίες για τη δημιουργία του κόσμου, βαθιά φιλοσοφημένες, βαθιά υπαρξιακές. Ένας ουρανός που όλως παραδόξως είναι μπλε, σε αντίθεση με χθες. Το ζεστό μου bagel που συνοδεύεται από το πλέον αγαπημένο μου πράσινο τσάι (πότε έγινε αυτό;). Αστεϊσμοί με αγαπημένα πρόσωπα, άδειο -πλέον- από πιάτα τραπέζι, που φιλοξενεί τις συζητήσεις μας. Όμορφη διάθεση και όρεξη για την μέρα που έρχεται, κι ας είναι Κυριακή. Και χορευτική διάθεση παρέα με Peggy Lee αλλά και Gramophonedzie, που μας δείχνει τις δύο όψεις ενός νομίσματος:

You had plenty money, 1922,
You let other women make a fool of you
Why don't you do right, like some other men do?
Get out of here and get me some money too

Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου 2011

Χάπινες

Θυμάμαι μια φορά στο πρώτο μισό της Τρίτης Λυκείου/ ΙΒ2 που με είχαν ρωτήσει πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσα πραγματικά ευτυχισμένη. Να διευκρινήσω εδώ ότι η μισή χρονιά μου είχε πάει πολύ άσχημα ψυχολογικά: άγχος, καυγάδες, κούραση. Κι όμως, όταν μου έγινε η ερώτηση η απάντηση μου είχε έρθει πολύ εύκολα.
"Νιώθω ευτυχία κάθε φορά που οι βόλτες μου με φέρνουν έξω από το μουσείο αθλητισμού. Κοιτώντας ίσια προς το Νότο, βλέπεις θάλασσα και λιμάνι, ανοίγει το μάτι σου. Αγναντεύοντας τη θάλασσα κι ακούγοντας το κατάλληλο τραγούδι στα ακουστικά— τότε νιώθω ευτυχία."

Ο κύριος που μου είχε κάνει την ερώτηση απέρριψε την απάντησή μου. Ίσως τη βρήκε πολύ κλισέ, ίσως δεν μπορούσε να καταλάβει τι ακριβώς εννοούσα. Γιατί εγώ δεν προσπαθούσα να απλοποιήσω την ευτυχία, ούτε ήθελα να πω ότι η ζωή μου δεν περιέχει άγχη και στεναχώριες. Προσπαθούσα απλά να του εξηγήσω ότι μερικές φορές αρκεί ένα όμορφο θέαμα για να σε ταξιδέψει, για να σε κάνει να ξεχάσεις για λίγο τις καθημερινές σου έγνοιες, να σε αναγκάσει να συνειδητοποιήσεις πόσο ασήμαντα είναι όλα αυτά που νομίζεις ότι σε βασανίζουν και τι μικρό κομμάτι του ολόκληρου είσαι. Τι κι αν δεν έχεις βρει το νόημα της ζωής, τι κι αν δεν βγάζουν όλα νόημα· υπάρχουν μερικές στιγμές που απλώς τις ζεις.

Που λες τα γράφω τώρα όλα αυτά και νιώθω να με πλημμυρίζει ένα αίσθημα αυτογνωσίας (καλως τηνε κι ας άργησε). Εδώ κι ένα μήνα περίπου, από τότε που μπήκε η καινούργια χρονιά, προσπαθώ συνέχεια να γράψω ένα ποστ με τον απολογισμό του 2010. Έχω γίνει πολύ καλή αναγνώστρια μπλογκ τελευταίως, διαβάζοντας γνωστά και άγνωστα, παλιά και καινούργια, Αγγλικά και Ελληνικά, μελετώντας εξωνυχιστικά αυτούς που διαβάζουν εμένα, αλλά και όσους ανακάλυψα τυχαία πατώντας το ένα λινκ μετά το άλλο. Παρατήρησα λοιπόν ότι όλοι έγραφαν ποστ όπου έκαναν τον απολογισμό της χρονιάς που πέρασε και εξέφραζαν τις επιθυμίες τους για τη χρονιά που έρχεται. Η ιδέα μου φάνηκε απολύτως λογική και σε έναν βαθμό απαραίτητη· ήθελα να κάνω κι εγώ το ίδιο. Ξεκίνησα λοιπόν να γράφω το ποστ.

Λάθος. Ξεκινούσα να γράφω το ποστ μου, γιατί ο αόριστος υπονοεί ότι το τελείωσα κιόλας. Μου πήρε γύρω στις 5 απόπειρες, όλες με διαφορετικούς τίτλους, μέχρι να τα παρατήσω. Απλά δεν είχα τι να πω. Εκεί ήταν που με έπιασε πανικός: εγώ δεν έμαθα τίποτα για τον εαυτό μου ή έστω για τους γύρω μου; Εγώ δεν έχω στόχους; Ό,τι κι αν έγραφα μου φαινόταν κλεμμένο από άλλους και ανούσιο, ίσως γιατί με ξέρω και οι στόχοι που θέτω για τη νέα χρονιά εγκαταλείπονται συνήθως πριν τον Μάρτιο.

Λοιπόν, είναι 3 Φεβρουαρίου και μου φαίνεται ότι βρήκα επιτέλους τι ήθελα να πω, κάτι αποκλειστικά δικό μου. Σχεδόν όλα μου τα ποστ της περασμένης χρονιάς περιγράφουν ή έστω είναι εμπνευσμένα από συγκεκριμένες, τετελεσμένες στιγμές. Ίσως γιατί εγώ, όντας μικρούλα, μόνο εκεί έχω καταφέρει να βρω την ευτυχία. Στα λίγα εκείνα λεπτά που δεν σε νοιάζει τίποτα πέρα από αυτό που σου περιγράφουν μάτια, μύτη, στόμα, αυτιά και δέρμα. Που απλά αφήνεις τους νευρώνες σου να κάνουν τη δουλειά τους, ταξιδεύοντας όπου σε πάει η ίδια σου η φαντασία. Στιγμές.

Δεν βρίσκομαι στην Θεσσαλονίκη, αλλά ξέρω ότι αν ήμουν, η θέα αυτή θα με έκανε να ζήσω μια τέτοια στιγμή. Και σε ευχαριστώ που με το μέιλ σου με βοήθησες επιτέλους να βρω τις λέξεις για να περιγράψω αυτό που τόσο καιρό κρυβόταν κάπου μέσα στο μυαλό μου και δεν έλεγε να βγει. Καλώς σας βρήκαμε, στιγμές του 2011!