Πέμπτη, 26 Μαΐου 2011

Του πυρετού και των βιβλίων

Ο καλός συγγραφέας είναι αυτός που ξέρει πότε να βάζει τελεία. Κάτι ήξερε ο Τολστόι που συνέχισε να ξετυλίγει την ιστορία του Λιόβιν πενήντα περίπου σελίδες μετά τη σκηνή με την κόκκινη τσάντα και το τρένο. Κάτι ήξερε κι ο Σαν Εξυπερύ που έγραψε ένα βιβλίο τόσο απλό και συνάμα περίπλοκο, για τριαντάφυλλα και μικρά αγόρια, όπου η πεντασέλιδη συζήτηση με μιαν αλεπού περιέχει τόσα κρυφά νοήματα αλλά μηδενική φλυαρία.

Μια πρόταση που κάνει τη διαφορά, μια λέξη που αλλάζει όλο το νόημα.

Εδώ που τα λέμε, κι ο ευτυχισμένος άνθρωπος αυτός που ξέρει πότε να βάζει τελεία δεν είναι;

Τετάρτη, 25 Μαΐου 2011

The best birthday present

... αγαπάω όταν μου κάνουν δώρα που δείχνουν ότι με ξέρουν*. Ευχαριστώ λοιπόν την Μαργαρίτα 1 για το σι-ντι που ψάχνω τόσο καιρό τώρα, γιατί περιέχει κάτι τέτοια διαμαντάκια δια χειρός Leonard Cohen και Philip Glass. Απλό. Μίνιμαλ. Κλασσικό. Πανέμορφο.

You Go Your Way

You go your way
I'll go your way too

--Leonard Cohen


*Ας μην ψεύδομαι, αγαπάω όταν μου κάνουν δώρα γενικώς. Αλλά τα καλύτερα είναι αυτά που έχουν σκέψη από πίσω.

Τρίτη, 3 Μαΐου 2011

Alpha Male

Αφιερωμένο σε μια ξεχωριστή γυναίκα, που μου έμαθε τόσα πολλά για τον εαυτό μου και για τους άλλους. Μου έλειψαν εκείνες οι ημέρες, η αποφασιστικότητά μας, το πάθος για αυτό που κάναμε, και η επιτυχία μας (γιατί ακόμα και τότε που οι κριτές μας είπαν ότι χάσαμε, μου φαίνεται τώρα ότι επιτύχαμε απείρως).

11 για το καλοκαίρι '11

Τι χρειάζεται να κάνω αυτό το καλοκαίρι:

1. Να μαυρίσω
2. Να τελειώσω επιτέλους το Middlemarch
3. Να διαβάσω τους Αδερφούς Καραμαζόφ
4. Να αρχίσω Ρωσικά
5. Να γράψω εκείνο το θεατρικό που όλο αρχίζω και τελικά παρατάω
6. Να πείσω την Α. και την Ρ. και έρθουν στην Ελλάδα
7. Να ταξιδέψω εκτός Ελλάδας
8. Να μάθω πώς φτιάχνεται ο αρακάς
9. Να δω παλιούς φίλους, επιτέλους
10. Να περάσω ατελείωτες ώρες με τον χουρχουριστό, 8χρονο πλέον γατούλη μου
11. Να γελάω μέχρι δακρύων τουλάχιστον μια φορά τη μέρα
[12. Να είμαι όσο πιο δημιουργική γίνεται, εντός του σπέσιαλ σινέ-πρότζεκ μας αλλά και εκτός]

Κάτι τέτοια σκέφτομαι και λέω που θα πάει, θα περάσουν αυτές οι 2 βδομάδες, των οποίων και η σκέψη μόνο με κάνει να τρέμω. Που θα πάει. Έξω, όλα τα δέντρα έχουν βγάλει φουξ λουλούδια ενώ ο ήχος από τις σειρήνες εισβάλλει από τα ανοιχτά μου παράθυρα. Στα σκαλιά κάθεται κόσμος, με αέρινες μακριές φούστες και γυαλιά ηλίου. Cheers.

Κυριακή, 1 Μαΐου 2011

Finals mode

Με κυνηγάει ό,τι κι αν κάνω, βρε φίλε

The Haunting

Ανεξήγητος, ασταμάτητος, ανυπέρβλητος δεσμός με φαντάσματα η ζωή μου. Κόμπος που δεν λύνεται, σκοινί που δεν κόβεται. Σκιές αγαπημένων προσώπων όπου κι αν κοιτάξω, διότι δεν θα μπορέσω ποτέ να τους συγκεντρώσω όλους σε έναν τόπο. Φαντάσματα που αιωρούνται, που με ακολουθούν, που εξαϋλώνονται για λίγο μονάχα για να επανασυντεθούν, μετά από μόλις δυο στιγμές ή από κάποιους ξεχασμένους μήνες. Άσπρη κρύα πάχνη αλλά και απαλή σκόνη, πληγωμένα και επιθετικά επειδή τα λησμόνησα στην πρώτη περίπτωση, μελαγχολικές παρουσίες  που θέλουν να ξαναεισβάλλουν στην καθημερινότητά μου στην δεύτερη.

Ένα λιμάνι που έχει περπατηθεί άπειρες φορές με το χέρι μου μέσα στο δικό σου, με τον καπνό από τα τσιγάρα κάποιων γελαστών κοριτσιών να μπαίνει στα μάτια μου, με μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι γιατί ήμουν 14 και νόμιζα ότι πρέπει να έχω ντοκουμέντα για κάθε μου λεπτό. Ένα τοπίο της Νέας Αγγλίας που έχω δει από τζάμι καθαρό, τζάμι θολό από τα βροχερά δάκρυα, τζάμι ασπρισμένο από τον παγετό. Δίπλα μου κάθεται άλλοτε η τσάντα μου, άλλοτε μια μεσήλικη γυναίκα με γκρίζα μαλλιά και ένα βιβλίο Οικονομικών, άλλοτε το φάντασμα της Μαργαρίτας, του Καμαριού, κι άλλοτε του Σπάιρους.

Και το αποκορύφωμα. Εκεί που νόμιζα ότι αυτό το μέρος δεν θα γέμιζε ποτέ με εσένα γιατί είστε τόσο διαφορετικοί, ένα δωμάτιο που περιέχει χίλιους ίσκιους. Ο ήλιος δύει και μια φετούλα του χτυπάει το προσωπό μου· δίπλα μου ένα φλιτζάνι τσάι και στα πόδια μου ο υπολογιστής με τη βιογραφία του Κρουστσόφ να γράφεται. Γυρνάω το κεφάλι, για να σε δω να κάθεσαι στην καρέκλα μου με το βλέμμα καρφωμένο σε εκείνο το βιβλίο που έχεις αγαπήσει τόσο πολύ. Όλα θα πάνε καλά, γιατί μόλις γράψω τρεις σελίδες θα κλείσουμε τα βιβλία, και θα πάμε να γεμίσουμε τους δρόμους της Νέας Υόρκης με την προσωπικότητά μας.

Τσουφ! Κι εξαφανίζεσαι, γιατί έφυγες προχθές.

Δεν φοβάμαι τα φαντάσματά μου, γιατί πάντα μου κρατάνε παρέα. Αλλά περιμένω τη στιγμή που η άσπρη ομίχλη τους θα πάρει χρώμα και ζωή. Ας μπορούσα μόνο να δώσω σε όλους χρώμα ταυτόχρονα.