Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2011

Ελύτης, πάλι

Το τρελοβάπορο


Βαπόρι στολισμένο βγαίνει στα βουνά
κι αρχίζει τις μανούβρες "βίρα - μάινα".

Την άγκυρα φουντάρει στις κουκουναριές
φορτώνει φρέσκο αέρα κι απ' τις δυο μεριές.

Είναι από μαύρη πέτρα κι είναι απ' όνειρο
κι έχει λοστρόμο αθώο, ναύτη πονηρό.

Από τα βάθη φτάνει τους παλιούς καιρούς,
βάσανα ξεφορτώνει κι αναστεναγμούς.

Έλα Χριστέ και Κύριε, λέω κι απορώ,
τέτοιο τρελό βαπόρι τρελοβάπορο,

Χρόνους μας ταξιδεύει, δε βουλιάξαμε,
χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμε.

Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε,
μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε.

Κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα
παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα.



-Οδυσσέας Ελύτης, 1971



Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2011

Meredith Monk

Αγαπητέ άγνωστε που με πήρες τηλέφωνο στις 3 το πρωί και μου πρότεινες αυτό, θα σου είμαι αιώνια ευγνώμων.

Part I


Part II

Amsterdam Avenue, 3 π.μ.

Να καθόμαστε στο παράθυρό σου, με τα πόδια στη σκάλα πυρκαγιάς και τα μπουφάν στους ώμους μας γιατί έβγαλε κρύο. Να βλέπουμε την πόλη να βουίζει από γύρω μας, και τον πορτοκαλί ουρανό που δεν σκοτεινιάζει ποτέ. Να καπνίζεις, να μου δίνεις ασυναίσθητα τον αναπτήρα, να γελάω, "η δύναμη της συνήθειας". Να ακούμε τις φωνές των από κάτω, που το ξενυχτάνε στο πεζοδρόμιο έξω από το μπαρ παρέα ο ένας με τον άλλο αντί για μέσα, με υπόκρουση τα γέλια τους αντί για τη μουσική. Να μιλάμε για ώρες, να διαβάζουμε η μια στην άλλη αποσπάσματα από τα βιβλία μας, που μοιάζουν μεταξύ τους.Να μου χαρίζεις ένα βιβλίο που βρήκες σε κάποιο παλαιωπολείο της Κωνσταντινούπολης― "Πυρετός του Αηδονιού: Οι Ρώσοι λογοτέχνες και η επανάσταση". Μέσα έχεις γράψει με στυλό την αφιερωσή και το όνομά σου, όπως και ο προηγούμενος ιδιοκτήτης του βιβλίου.  Να σκοτώνουμε κατσαρίδες με Βιακάλ σπρέι για το μπάνιο και τους New York Times, τσιρίζοντας και τέλος γελώντας με τους εαυτούς μας. Να μου δείχνεις τον καινούργιο σου καναπέ― να σου αναλύω πώς θα μαζέψω τα λεφτά της δουλειάς για να αγοράσω πολυθρόνα για το σπίτι που θα νοικιάσω του χρόνου. Να μιλάμε για καθηγητές, για αιτήσεις και για τα σχέδιά μας για το μέλλον.

Δεν μπορώ να αποφασίσω. Είμαστε παιδιά που προσπαθούν να γίνουν ενήλικες ή ενήλικες που δεν έχουν ακόμα συνειδητοποιήσει πλήρως ότι μεγάλωσαν;

Το όνειρο δεν έχει ηλικία. 

Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2011

Εγώ καρδούλα Νέα Υόρκη

Χτες και σήμερα έκλαψα. Μόνη μου, στο κρεββάτι μου. Κι όμως, ήταν δάκρυα διαφορετικά την κάθε φορά. Οργισμένα, ασταμάτητα την Τετάρτη, σαν αυτοκίνητο χωρίς φρένα, με χαμένο τον έλεγχο· ήρεμα, αποφασιστικά,  δάκρυα καυτά από το άγχος, ξέπλυναν την ψυχή μου την Πέμπτη.

Την Τετάρτη ήμουν ενήλικας. Ο εκτυπωτής πήρε φωτιά· τύπωσα φόρμες, πνίγηκα στα γραμματάκια, στα νούμερα που δεν σημαίνουν τίποτα ουσιαστικό, στις υποσημειώσεις, στη γραφειοκρατία. Στο τηλέφωνο μίλησα με μια Λίζα. Δεν την ένοιαζε ο πανικός στη φωνή μου― άφησε τη γραμμή να πέσει με αποφασιστική αδιαφορία, προχώρησε στην υπόθεση νο 3497, ξεχνώντας με εμένα, πατώντας το κουμπί της τυποποιημένης, απρόσωπης και ανειλικρινούς ευγένειας. "Thank you for calling CitiBank. We appreciate your business." Και δεν εκτίμησα την ενηλικίωση, όχι, καθόλου. Το κλάμα ήταν απλά το αναμενόμενο, το διάλειμμα και όχι η λύτρωση.

Σήμερα ήταν αλλιώς. Μπορεί να φταίει που είναι Πέμπτη― έβαλα ταινία στο ντιβιντί αντί για μολυβιές στο χαρτί μου. Μπορεί να φταίει που θέλω να πώ την ιστορία μου στο πανεπιστήμιο, ή που μια από τις πρώτες μητροπόλεις έρχεται όλο και πιο κοντά μου, που από Ιανουάριο θα ανακαλύπτω σοκάκια χωρίς αριθμούς, εκείνα του Ντόριαν, του Τζέκιλ, του Χόλμς, και του Χάιντ, ξεναγούς καινούργιων τεράτων. Μπορεί πάλι να φταίει η μελό ταινία που είδα χωρίς ντροπή. Εντάξει, οι δύο μελό ταινίες που είδα χωρίς ντροπή. Μπορεί πάλι να φταίει ο καιρός, ο τόσο απρόβλεπτος Νεοϋορκέζικος καιρός― το πρωί ζέστη, το μεσημέρι βροχή, το απόγευμα κρύο. Ίσως είναι το τσούρμο από κωπηλάτες που με γνώρισε στο ασανσέρ και με κάλεσε σε ένα πάρτι, ή η ανάμνηση του Ινδικού φαγητού με την Ρ, την Ν, τον Α και την Κ. Ίσως είναι όλα αυτά τα απρόβλεπτα που συνθέτουν την αγάπη μου για το μέρος αυτό, την πόλη όπου όλα μπορούν να συμβούν. Η ανακάλυψη ότι θα αφήσω την πόλη αυτή, την τόσο αγαπημένη, για μια άλλη, μακρινή και άγνωστη. Το γεγονός ότι η Νέα Υόρκη συνθέτει πλέον ένα μέρος της ταυτότητάς μου. Η συγκίνηση γιατί δεν είμαι παρά διάφορα κομματάκια ατελών ιστοριών― όπως η μελό ταινία του απογεύματος.

Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2011

To His Coy Mistress (απόσπασμα)

Let us roll all our strength, and all
Our sweetness, up into one ball;
And tear our pleasures with rough strife
Thorough the iron gates of life.
Thus, though we cannot make our sun
Stand still, yet we will make him run.

--Andrew Marvell, 1681

Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2011

Frank O'Hara, "Wind"

WIND
To Morton Feldman

Who'd have thought
                                  that snow falls
it always circled whirling
like a thought
                         in the glass ball
around me and my bear

Then it seemed beautiful
                                         containment
snow whirled
                        nothing ever fell
nor my little bear
                             bad thoughts
imprisoned in crystal

beauty has replaced itself with evil

And the snow whirls only
                                           in fatal winds
briefly
                                           then falls

it always loathed containment
                                                 beasts
I love evil