Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

Επιστροφή...

... σε αυτή την ήπειρο. Σε κάποιον που για πρώτη φορά θα με δει να επιστρέφω και θα με ακολουθήσει όταν ξαναφύγω. Στο σημείο 0, όπου δεν ξέρεις κανέναν και τίποτα, όπου βγαίνεις εκτός έδρας, όπου μπερδεύεις τον εαυτό σου ακόμα περισσότερο όταν αποτολμήσεις να χρησιμοποιήσεις τη φράση "σπίτι". Στην ανασφάλεια που μου προσφέρει το καινούργιο, που με γυρνάει τρία χρόνια πίσω. Στον ελεύθερο χρόνο. Στην λογοτεχνία που είναι τουλάχιστον 300 χρόνων, στη δημοσιογραφία. Στο γράψιμο. Στη νοσταλγία. Επιστροφή στις ανακαλύψεις.

Θυμάμαι ένα κρύο απόγευμα του Νοεμβρίου, που με βρήκε αντιμέτωπη με τον Νεοϋορκέζικο αέρα, που διασχίζει δρόμους, λεωφόρους και ποτάμια απλά και μόνο για να σε διαπεράσει. Κάθομαι σε ένα πεζούλι δίπλα στην Ρ. που τινάζει απαλά τη στάχτη της. Ο αέρας και το σκοτάδι τους σπρώχνουν όλους στις κρυψώνες τους· οι τελευταίοι περαστικοί της μέρας, επιστρέφοντας από τις δουλειές τους, εξαφανίζονται σιγά-σιγά μαζί με το φως, ανοίγοντας το δρόμο σε ζευγαράκια που κατευθύνονται προς Ταϋλενδέζικα εστιατόρια, παρέες που αναζητούν το βραδινό τους αλκοόλ, εργαζόμενους deli που πουλούν το εν λόγω αλκοολ σε ανήλικους, τον γνωστό και μη εξαιρετέο free rap ποιητή της Amsterdam Avenue, και την καπνίστρια που αγνοεί το κρύο για να απολαύσει ένα τελευταίο τσιγάρο πριν ανοίξει τα βιβλία της. Η καπνίστρια και η φίλη της κάθονται στο πεζούλι έξω από μια πολυκατοικία.

Μισώ τα τσιγάρα, αγαπώ όμως τους καπνιστές, κυρίως γιατί κάτι τέτοιες μίνι συζητήσεις μου επέτρεψαν ενίοτε να γνωρίσω καλύτερα όχι μόνο μερικά από τα άτομα που αγαπώ περισσότερο, αλλά και εμένα. Κάτι τέτοιες στιγμές, σύντομες λόγω κρύου και βιασύνης, μου επιτρέπουν να αφήσω στην άκρη τις φλύαρες περιγραφές μου και με αναγκάζουν να στριμώξω τους φόβους μου σε δύο προτάσεις. Και η Ρ., στις λίγες στιγμές μου μεσολαβούν ανάμεσα στην εισπνοή και την εκπνοή του καπνού της, έχει καταφέρει να φτιάξει μια πρόταση απλή και απέριττη, μια πρόταση που με φέρνει αντιμέτωπη με μένα, με αυτό που πραγματικά θέλω, επιθυμίες που κρύβονται διστακτικά πίσω από υψηλές, γυαλιστερές προσδοκίες. "Κάνε επιτέλους, έστω για ένα εξάμηνο, τον εαυτό σου ανυπέρβλητα ευτυχισμένο".

Μεγάλη ανακάλυψη: θέλω όντως να το κάνω αυτό. Επιστροφή στην Ευρώπη λοιπόν, για περαιτέρω ανακαλύψεις. Λονδίνο, και κυρίως: αυτό το εξάμηνο ελευθερίας, να μην ξεχάσω να ανακαλύψω τι με κάνει ανυπέρβλητα ευτυχισμένη.

7 σχόλια:

  1. Σε κάνει ανυπέρβλητα ευτυχισμένη η ελευθερία του να μπορείς να δυστυχείς και να ευτυχείς χωρίς να καταβάλλεσαι αμετάκλητα... ίσως
    ή μπορεί να σε κάνει ευτυχισμένη να μπορείς να ταξιδεύεις παρέα με την ελπίδα και μια φωτογραφική μηχανή, ίσως σε κάνει ευτυχισμένη να κάθεσαι επάνω στον καπνό των άλλων και να φεύγεις σφυρίζοντας κλέφτηκα στην επιστροφή... πάντως ότι σε κάνει ευτυχισμένη διαρκεί όσο κι ότι σε κάνει δυστυχισμένη...μια στιγμή! Αλλά καλή μου δεσποινίδα, καλή κι εκλεκτή...αυτή η μία σου στιγμή γίνεται σε εμάς τους αναγνώστες χρόνια ευχαρίστησης και μέρες προσμονής!
    Σε φιλώ και σε διαβάζω..
    ΙΑς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Να είστε καλά... τι όμορφο σχόλιο! Διάβαζα προχθές διάφορες παλιές μου αναρτήσεις, έτσι για να δω αν και πώς έχει αλλάξει η γραφή μου/το ύφος μου, και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το μπλογκ θα μπορούσε να μετονομαστεί "στιγμές". Τις κυνηγάω, τις περιγράφω, κι αυτές απολαμβάνω περισσότερο από κάθε τι άλλο. Και ίσως είναι σημάδι ότι μεγαλώνω, αλλά ο χρόνος μου φαίνεται όλο και περισσότερο σαν μια αλυσίδα από στιγμές που περνάνε αστραπιαία από μπροστά μου.

    Στις ευτυχισμένες στιγμές που θα ρθουν!
    Τα φιλιά μου.
    Μ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. καλή μου θα αλλάξει κι άλλο...θα αλλάζει συνέχεια... κάποτε θα έχει η γραφή σου κορυφές, κάποτε θα έχει κι αποχρώσεις! Το σπουδαίο όμως είναι - και να το βάλεις καλά στο μυαλό αυτό που σου λέω- ''το σπουδαιότερο είναι πως ακόμα κι αν αισθάνεσαι ότι οπισθοδρομείς...ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙΣ ΠΑΝΤΑ ΕΜΠΡΟΣ κι όταν θα νομίζεις ότι κοιμάσαι τον άδικο ύπνο της κοιμισμένης σου έμπνευσης, εσύ θα δουλεύεις υπογείως κι αθόρυβα την επόμενη έκρηξη''!/Από το Εγγεγραμμένο Βιβλίο
    φιλί και σε περιμένω είτε πραγματικά είτε σαν στιγμή στην κόκκινη κορδέλα...πάρε κι άλλο ένα ενδιαφέρον λινκ που Αξίζει πολύ

    http://zaxariaxni1.blogspot.com/2012/01/blog-post_8571.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τι όμορφο post! Που να πω το ευχαριστώ; Στην Ρ. ή σε σένα; Θα πω και στις δυό σας, για διαφορετικούς λόγους. Ας πιώ και εγώ (το νερό μου) στις στιγμές που ζούμε και που μας περιμένουν! Τα ρολόγια στο +0 please...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Να λοιπόν που έρχομαι κι εδώ να μυρίσω το κορίτσι και γυναίκα που με εντυπωσίασε στην κόκκινη κορδέλα.

    Τα παραμύθια δεν απολογούνται ποτέ. Συνέχισε να ανακαλύπτεις δια βίου "τι σε κάνει ανυπέρβλητα ευτυχισμένη"

    Σε φιλώ και χαίρομαι που σε συνάντησα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. σε μια κλασσική λογική και ρεαλιστική μου στιγμή, θα σταθώ στο οτι γυρνάς ευρώπη και θα σαι Αγγλία... ζηλεύω ζηλεύω ζηλεύω και εύχομαι να περάσεις φανταπληκτικα! και κάτι άλλο. το πως γράφεις για στιγμές μου θυμίζει φωτογραφίες και το να διαβάζω το μπλογκ είναι σα να ξεφυλλίζω άλμπουμ :) kisses!

      Διαγραφή
    2. Σας ευχαριστώ πολύ! Σας διάβασα κι εγώ στην κόκκινη κορδέλα, και χαίρομαι πολύ για την συνάντηση :)

      Λόρελ, σ'ευχαριστώ κι εσένα! Τι ωραίο σχόλιο― γι αυτόν το λόγο ξεκίνησα το μπλογκ, για να ζουν τις στιγμές μου αυτοί που είναι μακριά μου και για να τις θυμάμαι κι εγώ η ίδια αργότερα. Τα φιλιά μου!

      Διαγραφή