Τρίτη, 6 Μαρτίου 2012

Ανιαρή αλήθεια

Ήθελα να γράψω κάτι σοφό, απαισιόδοξο, όμορφο. Ήθελα να είναι γεμάτο νόημα, να είναι κάτι που εγώ η ίδια θα διάβαζα, παγερό σαν καθρέφτης, οξύ. Θα ξεκινούσα απλά, εξιστορώντας πώς πέρασα την μέρα μου πριν ακριβώς ένα χρόνο. Δεν θυμάμαι τι ακριβώς έκανα, με ποιούς μίλησα και τι είπα, αλλά θα ένωνα τα κομμάτια του παζλ και θα μάθαινα: μερικά θα σχηματίζονταν μέσα από τις μισοτελειωμένες αναρτήσεις του μπλογκ, μερικά από τις ηλεκτρονικές σελίδες του ημερολογίου που έχω στον υπολογιστή και κάτι σκονισμένες αναμνήσεις φαινομενικά ασήμαντων στιγμών. Τα υπόλοιπα λευκά σημεία θα τα χρωμάτιζε η φαντασία μου με τους μαρκαδόρους της― γιατί στο κάτω-κάτω έτσι φτιάχνονται οι ιστορίες. Θα έγραφα: <ξύπνησα στις 12, χωρίς ξυπνητήρι αλλά κουρασμένη. Το προηγούμενο βράδι είχα ξενυχτήσει.> Η μέρα που θα εξιστορούσα θα ήταν σίγουρα γεμάτη ακαδημαϊκές υποχρεώσεις, ηλεκτρονικά <σ'αγαπώ> , καφέδες, βιαστικές κουβέντες με τον Γ. για τα όσα μας περίμεναν στην άλλη όχθη της Αμερικής την επόμενη εβδομάδα.

Θα δημιουργούσα αυτή την μέρα με τα τόσα λίγα αξιόλογα στοιχεία για να φτάσω στη σημερινή. Θα άφηνα το παρελθόν μου να κοιτάξει στον καθρέφτη του παρόντος μου, θα το ταρακουνούσα και θα φώναζα <τι έμαθες;> Θα μιλούσα για τον Μάρτιο του 2012, που με βρίσκει γεμάτη φόβο για ένα μέλλον που προσπαθώ να δημιουργήσω για να προστατεύσω τον εαυτό μου. Θα περιέγραφα ατελείωτες ώρες μπροστά από την οθόνη μου, γράφοντας αιτήσεις για δουλειές αντί για εκθέσεις αυτή τη φορά. Θα έβγαινα στο δρόμο με τα ακουστικά στα αυτιά μου, τις τελευταίες ειδήσεις στο μυαλό μου, και τον τρόμο στην ψυχή μου― θα πνιγόμουν από μια αδικία που μόνο όσοι ζουν από κοντά αυτήν την κρίση φαίνεται να νιώθουν. Θα συμπέραινα ότι μεγάλωσα πια, ότι έχω ευθύνη, και πως την ευθύνη αυτή τη νιώθω βαθιά μέσα μου.

Άρχισα να ψάχνω στο πατάρι του διαδικτύου για τα εργαλεία μου. Τα προσεκτικά δομημένα συμπεράσματά μου, όσο ψευδή κι αν ηχούσαν, μπορούσα να βιδωθούν προσεκτικά μεταξύ τους, ώστε να δημιουργήσουν την τέλεια ψευδαίσθηση― μια αναληθή ιστορία ωριμότητας. Αν έκοβα, βίδωνα και σφυροκοπούσα τη ζωή μου αρκετά, ίσως κατάφερνα να της δώσω ένα οποιοδήποτε <τέλος>, γιατί έτσι μου μαθαίνουν οι φιλόσοφοι που κατά καιρούς διαβάζω.

Έτυχε όμως μέσα στα σκοτάδια του παταριού μου να πιάσω το παρακάτω πριν προφτάσω τα ψηλαφήσω τα <συγγραφικά> μου εργαλεία:












Θυμήθηκα ότι τον κύριο της φωτογραφίας τον λένε Γκανγκστερ. Έφτασε στο ράντζο χτυπημένος, έχοντας διασωθεί από βέβαιη ευθανασία, καθώς δεν μπορεί πια να τρέξει. Όταν τα υπόλοιπα άλογα βγαίνουν για τρέξιμο, αυτός μένει μέσα στο παχνί του, γιατί η ζήλεια του τον αναγκάζει να τρέχει πίσω τους, βάζοντας σε κίνδυνο το ήδη ευαίσθητο πόδι του.

Η φωτογραφία τραβήχτηκε περίπου μια βδομάδα μετά την μέρα που προσπαθούσα να αναδημιουργήσω. Σε αντίθεση με την Κυριακή 6 Μαρτίου 2011, απεικονίζει μια μέρα που θυμάμαι καλά. Το τοπίο γύρω μου ήταν ξένο, άγριο, σχεδόν εξωπραγματικό. Εκεί ο χρόνος σταματούσε· τίποτα δεν ήταν γνώριμο και τίποτα δεν φαινόταν αληθινό. Οι έγνοιες που με τυρράνησαν όλο τον υπόλοιπο χρόνο δεν υπήρχαν― πώς να επιζήσουν σε ένα μέρος που δεν είχε κανένα από τα στοιχεία του κόσμου της κρίσεως;

Εκείνη η μέρα δεν είχε κανένα από τα στοιχεία της υποτιθέμενης ωριμότητας που κέρδισα στον χρόνο που έχει μεσολαβήσει, όμως ήταν μια μέρα που θυμάμαι με αγάπη και νοσταλγία. Και η αλήθεια είναι ότι το καλούπι στο οποίο προσπαθώ να χωρέσω την πορεία μου τον τελευταίο χρόνο με στενεύει― το <τέλος> που προσπαθώ να δημιουργήσω είναι ελλιπές και ψεύτικο, κάτι που δίνει στη ζωή μου την υφή ενός ακόμα cover letter στο οποίο προσπαθώ να πουλήσω τον εαυτό μου. Ξέρω ποιές είναι οι ευθύνες μου, ζω με ένα καθημερινό σετ από ανησυχίες και πίκρες. Αλλά ταυτόχρονα αναρωτιέμαι: πόσο ανώριμο είναι να καυχιέμαι για την επιτυχημένη, σταθερή και γεμάτη στόχους πορεία μιας ζωής 21 χρόνων;

Παράλογη ζωή. Πίνω μια γουλιά από τον καφέ μου κι ετοιμάζομαι να επιστρέψω σε βιογραφικά κι αιτήσεις. Ο χρόνος αυτός με έκανε πιο ρεαλίστρια. Στέκομαι για λίγο σε ένα Καλιφορνέζικο απόγευμα, κι απλώνω το χέρι για να χαϊδέψω ένα καφετί άλογο.

4 σχόλια:

  1. Εκπληκτική γραφή..!
    αίσθηση ενός μονοπατιού μέσα σ' ένα άγριο δάσος,
    με την κατάληξη στην έξοδο,
    περήφανος για όσα αποκομείς...
    ...
    η ζωή εφάρμοσε τον νόμο της.
    Όπως η φύση είναι ο καλύτερος ζωγράφος,
    έτσι κι η ζωή ο καλύτερος συγγραφέας...
    ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ'ευχαριστώ πολύ! Αυτό το μονοπάτι μέσα στο δάσος που λες μου θυμίζει την Θεία Κωμωδία, κρίσεις ταυτότητας και την αίσθηση ότι είσαι χαμένος (-η) μέσα στην ίδια τη ζωή σου.
      Συμφωνώ! Η καλύτερη λογοτεχνία βγαίνει μέσα από την καθημερινότητα. Αρκεί να έχεις τα μάτια ανοιχτά...

      Διαγραφή
  2. Πολύ όμορφα γράφεις,αν και δε γράφεις κάτι το ιδιαίτερο έχει τη γοητεία του(:

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Νομίζω όμως, αγαπημένη φίλη της αόριστης αντωνυμίας, πως γράφει κάτι πολύ ιδιαίτερο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή