Πέμπτη, 26 Απριλίου 2012

Για το αγόρι με το φλάουτο

Νόμος των πιθανοτήτων: δεν θα σε ξαναδώ ποτέ. Δεν είσαι ο τύπος που μένει σε ένα μέρος, ή τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται. Θα βρεθείς όπου έχει δουλειά― στη Φλωρεντία, ίσως, ή στα έγκατα του Μπρούκλιν: σε κάποια πόλη με όμορφο παρελθόν, με δρόμους πολυπερπατημένους, βρώμικους κι ιστορικούς, κάποια πόλη παρηκμασμένη και χρωματιστή, γεμάτη ξαφνικές εμπνεύσεις. Όχι στην πατρίδα σου― σάμπως έχεις, άλλωστε; Γεννήθηκες μέσα στο κουφάρι κάποιου Αμερικάνικου Όνειρου και μεγάλωσες ανάμεσα σ'αυτούς που μάτωσαν για να το αναστήσουν. Πήγες, ήρθες, ξαναέφυγες, χωρίς ποτέ να καταφέρεις να δημιουργήσεις ένα σπίτι. Ίσως το σπίτι σου να είναι η μουσική σου, με την ειλικρίνεια, τη νοημοσύνη και την ομορφιά της, μια μουσική που δεν γνωρίζω καλά μα δεν μπορώ να φανταστώ διαφορετική από σένα. Ναι, η πατρίδα σου είναι η τέχνη σου, και γι'αυτό θα συνεχίσεις να ζεις σε αυτήν την αόριστη, γερασμένη πόλη, να ξυπνάς το πρωί για να διατελέσεις καθήκοντα που σε υποτιμούν, να ακουμπάς το κεφάλι σου σε ξένους καναπέδες μετά από μεταμεσονύκτιες συνθέσεις.

Μακάρι να σε είχε δημιουργήσει η φαντασία μου― ίσως τότε να σε καταλάβαινα, να προλάβαινα να σε γνωρίσω. Στην πραγματικότητα, είσαι πολύ πιο χρωματιστός από οτιδήποτε θα μπορούσα να οραματιστώ, ένας από εκείνους τους ανθρώπους που σπάνια γνωρίζει κανείς, που υπάρχουν ανάμεσα στην καθημερινότητα και το όνειρο, που είναι πιο αληθινοί από ποτέ όταν εμφανίζονται από το πουθενά τις πρώτες ώρες τις ημέρας για να μου διαβάσουν κάποιο ποιήμα και να με ρωτήσουν γιατί γράφω. Την ευκαρία την έχασα― δεν θα σε μάθω. Ύστερα σκέφτομαι, βέβαια, πώς δεν είσαι κάποια μισοτελειωμένη καρικατούρα που αποθηκεύω στα αρχεία του υπολογιστή μου. Είσαι πέρα ως πέρα αληθινός, πιό αληθινός από την πλειοψηφία των ανθρώπων που συνθέτουν τις μέρες μου. Ίσως η ευκαιρία να ήταν εξαρχής χαμένη· ίσως να μην σε γνώριζα ποτέ, όσο χρόνο κι αν είχα μαζί σου.

Αναρωτιέμαι που θα βρεθείς τα επόμενα χρόνια, αναρωτιέμαι ποιές είναι οι απόψεις σου πάνω σε χίλια δυό θέματα για τα οποία δεν πρόλαβα να σε ρωτήσω. Ίσως σε πετύχω, με κοντά πλέον μαλλιά, όταν θα μιλάω καλά Ρώσικα, όταν θα παλεύω για μια δημοσίευση και θα έχω βαρεθεί να διδάσκω τον past perfect σε παιδάκια. Όχι στη Νέα Υόρκη― ίσως στο Παρίσι ή την Κωνσταντινούπολη, γιατί μου αρέσει τα ρομαντικά σενάρια που ονειρεύομαι για σένα να περιέχουν κάποιο καλό σημάδι και για το δικό μου μέλλον. Θα παίζεις σε κάποιο μπαράκι τόσο μικρό που θα μπορούσες να το προσπεράσεις χωρίς να το δεις, με πρόσοψη καλυμμένη με χρωματιστά γκραφίτι και το πεζοδρόμιο απ'έξω λερωμένο απ' τους λεκέδες γενεών ολόκληρων. Χώρος υπάρχει ίσα-ίσα για δυό τσίγκινα τραπέζια και πέντε σειρές καρέκλες· το υπόλοιπο είναι σκηνή, όπου θα μας εξαπλώσεις την τέχνη σου, το αποτέλεσμα χρόνων ανίας σε κείνο το γραφείο και μεταμεσονύκτιας μοναχικής ανησυχίας. Δεν θα δίνεις μια για τον θαυμασμό μας, και καθισμένος αντίκρυ μας, σαν αντιμέτωπος με δικαστήριο, θα σκύψεις το κεφάλι και θα ξετυλίξεις τις αλήθειες σου.  Οι νότες σου θα μπερδευτούν με τις κόρνες παρερχόμενων αυτοκινήτων και τις χυδαιότητες κάποιας γυναίκας που καπνίζει ανενόχλητη, ακουμπισμένη στο γκραφίτι της πρόσοψης. Κι όμως, εσύ θα τους μείνεις πειστός, επιμένοντας σ'αυτά για τα οποία κόπιασες.

Αργότερα, θα συζητήσουμε για εκείνο τον καφέ που ήπιαμε τον Δεκέμβριο που πέρασε, πιστεύοντας πώς ήταν η τελευταία φορά που συναντιόμαστε, την εκπομπή που δεν προλάβαμε να κάνουμε, και εκείνο το ποιήμα του Μπόρχες. Αλλά ποιός ξέρει; Ίσως μιλήσουμε για βαρετές δουλειές γραφείου σε κάποιο δρόμο παράλληλο στο Prospect Park· ίσως δεν μιλήσουμε καθόλου. Ίσως πιώ μόνη μου ένα καφέ, αναπολώντας τον φιλοσοφημένα αόριστο χαρακτήρα που σου επέβαλλα χωρίς να προσπαθήσω να καταλάβω τις ιδιορρυθμίες σου, τις παραξενιές χωρίς βαθύτερο νόημα, που ήταν απλά αυτές με τις οποίες γεννήθηκες. Ίσως ξαναδιαβάσω μόνη μου εκείνο το ποιήμα, βλέποντάς το με τα μάτια που το είδες κι εσύ τότε, και σταματήσω επιτέλους να σε θεωρώ ένα μυστήριο που διασταυρώθηκε κάποτε μαζί μου, του οποίου η ομορφιά έγκειται στην αδυναμία μου να το λύσω.  Ίσως, επιτέλους, καταλάβω γιατί γράφω για σένα σε μια γλώσσα που δεν γνωρίζεις, που δεν θα μπορέσεις ποτέ να διαβάσεις, γιατί αναφέρομαι σε σένα χρησιμοποιώντας τις μουσικές σου ικανότητες αντί του ονόματός σου. Και ίσως συμφιλιωθώ με το γεγονός ότι δεν είσαι μοναδικός: το πραγματικό αγόρι με το φλάουτο συνυπάρχει αρμονικά με την ημι-φανταστική προβολή που δημιούργησα και που, εντέλει, μαρτυρά περισσότερα για μένα παρότι γι'αυτόν.

2 σχόλια:

  1. Αγαπητή Αιθεροβάμων,

    Συγγνώμη για την ακυρότητα αυτού του comment σ' αυτό το post. Παρακαλώ να το διαγράψετε κατά βούληση. Ήθελα απλώς να σιγουρευτώ πως λάβατε την απάντηση μου στο χτεσινό σας σχόλιο. Συγγνώμη που επιμένω, αλλά το γεγονός ότι με ξέρετε μου κίνησε πολύ την περιέργεια. Επαναλαμβάνω, είστε ελεύθερη να διαγράψετε αυτό το σχόλιο όποτε κρίνετε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Βαριέμαι τόσο πολύ που βάζω τυχαίες IP στον Browser προσπαθώντας να πετύχω κάποιο site... Το έχεις πάθει? Συγγνώμη για την ακυρότητα αυτού του comment σ' αυτό το post. Παρακαλώ να το διαγράψετε κατά βούληση. Επαναλαμβάνω, είστε ελεύθερη να διαγράψετε αυτό το σχόλιο όποτε κρίνετε. Trololololoooo...

    ΑπάντησηΔιαγραφή