Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2012

Αργά

Αυτές οι ώρες, οι περίεργες ώρες, οι μικρές ώρες, οι όμορφες, ατέλειωτες, αχανείς ώρες, με βρίσκουν πάντα μόνη. Πάντα διστακτική.
Οι μουσικές ξεδιπλώνονται αργά, μαθηματικά, με μια αβάσταχτη σταθερότητα που επιβάλλει την τάξη στο μυαλό και κολλάει το βαρύ κρανίο στην πλάτη της πολυθρόνας ενώ το κόκκινο δέρμα τρίβεται στο σβέρκο.
Οι μουσικές με σκεπάζουν, με πνίγουν. Με συρρικνώνουν επικίνδυνα· με σπρώχνουν προς τα μέσα. Αύριο, σε έξι μήνες, του χρόνου... Ζαλίζομαι. Κλείνω τα μάτια.
Η πόλη αυτή σε πνίγει, λένε. Σε αρπάζει, σου δένει τα μάτια, σε στριφογυρίζει. Κι ύστερα―

είσαι μόνη. Με την φτέρνα του ενός ποδιού κολλημένη στα ακροδάχτυλα του άλλου. Βήματα. Η σιωπή των δύο συχνοτήτων.

Οι μουσικές με καταπλακώνουν· παλεύω για να ξεκολλήσω το κεφάλι από το κόκκινο δέρμα. Ανάσα. Οι δύο συχνότητες. 

4 σχόλια:

  1. Απαντήσεις
    1. Όντως. I got them blues. Σ'ευχαριστώ πολύ για το τραγούδι :)

      Διαγραφή
  2. Μου είχαν λείψει οι αναρτήσεις σου! :)

    Μ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εμένα, να σου πω την αλήθεια! Θα προσπαθήσω να είμαι πιο συνεπής :)

      Διαγραφή