Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

Επιστροφή...

... σε αυτή την ήπειρο. Σε κάποιον που για πρώτη φορά θα με δει να επιστρέφω και θα με ακολουθήσει όταν ξαναφύγω. Στο σημείο 0, όπου δεν ξέρεις κανέναν και τίποτα, όπου βγαίνεις εκτός έδρας, όπου μπερδεύεις τον εαυτό σου ακόμα περισσότερο όταν αποτολμήσεις να χρησιμοποιήσεις τη φράση "σπίτι". Στην ανασφάλεια που μου προσφέρει το καινούργιο, που με γυρνάει τρία χρόνια πίσω. Στον ελεύθερο χρόνο. Στην λογοτεχνία που είναι τουλάχιστον 300 χρόνων, στη δημοσιογραφία. Στο γράψιμο. Στη νοσταλγία. Επιστροφή στις ανακαλύψεις.

Θυμάμαι ένα κρύο απόγευμα του Νοεμβρίου, που με βρήκε αντιμέτωπη με τον Νεοϋορκέζικο αέρα, που διασχίζει δρόμους, λεωφόρους και ποτάμια απλά και μόνο για να σε διαπεράσει. Κάθομαι σε ένα πεζούλι δίπλα στην Ρ. που τινάζει απαλά τη στάχτη της. Ο αέρας και το σκοτάδι τους σπρώχνουν όλους στις κρυψώνες τους· οι τελευταίοι περαστικοί της μέρας, επιστρέφοντας από τις δουλειές τους, εξαφανίζονται σιγά-σιγά μαζί με το φως, ανοίγοντας το δρόμο σε ζευγαράκια που κατευθύνονται προς Ταϋλενδέζικα εστιατόρια, παρέες που αναζητούν το βραδινό τους αλκοόλ, εργαζόμενους deli που πουλούν το εν λόγω αλκοολ σε ανήλικους, τον γνωστό και μη εξαιρετέο free rap ποιητή της Amsterdam Avenue, και την καπνίστρια που αγνοεί το κρύο για να απολαύσει ένα τελευταίο τσιγάρο πριν ανοίξει τα βιβλία της. Η καπνίστρια και η φίλη της κάθονται στο πεζούλι έξω από μια πολυκατοικία.

Μισώ τα τσιγάρα, αγαπώ όμως τους καπνιστές, κυρίως γιατί κάτι τέτοιες μίνι συζητήσεις μου επέτρεψαν ενίοτε να γνωρίσω καλύτερα όχι μόνο μερικά από τα άτομα που αγαπώ περισσότερο, αλλά και εμένα. Κάτι τέτοιες στιγμές, σύντομες λόγω κρύου και βιασύνης, μου επιτρέπουν να αφήσω στην άκρη τις φλύαρες περιγραφές μου και με αναγκάζουν να στριμώξω τους φόβους μου σε δύο προτάσεις. Και η Ρ., στις λίγες στιγμές μου μεσολαβούν ανάμεσα στην εισπνοή και την εκπνοή του καπνού της, έχει καταφέρει να φτιάξει μια πρόταση απλή και απέριττη, μια πρόταση που με φέρνει αντιμέτωπη με μένα, με αυτό που πραγματικά θέλω, επιθυμίες που κρύβονται διστακτικά πίσω από υψηλές, γυαλιστερές προσδοκίες. "Κάνε επιτέλους, έστω για ένα εξάμηνο, τον εαυτό σου ανυπέρβλητα ευτυχισμένο".

Μεγάλη ανακάλυψη: θέλω όντως να το κάνω αυτό. Επιστροφή στην Ευρώπη λοιπόν, για περαιτέρω ανακαλύψεις. Λονδίνο, και κυρίως: αυτό το εξάμηνο ελευθερίας, να μην ξεχάσω να ανακαλύψω τι με κάνει ανυπέρβλητα ευτυχισμένη.

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

It was one of the consequences of the politicization of daily life and the undermining of the boundary between the public and the private sphere. By transforming daily life problems into political issues (arguing, for example, that rationing was not just a problem of bread but the result of the occupiers' plundering), the resistance gave it an ambivalent status. The home was both a sanctuary where it was possible to forget the cruelty of war and a space opened up by the strains and stresses of the war and occupation.

Tebinka, Jacek and Wieviorka, Olivier. "Resisters," in Surviving Hitler and Mussolini: Daily Life in Occupied Europe ed. Robert Gildea, Olivier Wieviorka and Anette Warring (Oxford: Berg, 2006), 164.