Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

Μιλώ για σένα

Πήρα τον παράδρομο― δεν ξέρω γιατί. Ήθελα να μείνω έξω.

Το κρύο μαστίγωνε, μα οι σκέψεις χόρευαν τον αέναο χορό τους. Μπλέχτηκες με τους καπνέμπορες στη Θράκη του προηγούμενου αιώνα, με τους Βούλγαρους κομιτατζήδες, τους Αμερικάνους πρέσβεις κι ύστερα τους Άγγλους λόρδους, τους ακτιβιστές του AIDS και τις Ελληνίδες φιλοσόφους. Τους ζύγισες· συνομίλησες μαζί τους, τους βαρέθηκες και προχώρησες παραπέρα. Ταξίδεψες για την Κωνσταντινούπολη μέσα στο αποπνικτικό λεωφορείο, κι ύστερα πήρες το τρένο για το Λονδίνο κι έσυρες το βαλιτσάκι σου μέχρι την πόρτα μου. Με έψαχνες. Ήθελες, λέει, να ακούσουμε μαζί Billie. Billie και Μελίνα.

Το μυαλό μου ήταν θολό— κάτι οι ρετσίνες, κάτι τα ρεμπέτικα, το κρύο, η αϋπνία. Μπέρδεψα τα νήματα. Ξαφνικά, ήσουν εκεί κι εδώ, στο μυαλό μου και μπροστά μου, μέρος της επιθυμίας μου και της πραγματικότητάς μου. Ένα κομμάτι του παραλογισμού μου. Ένιωσα το χέρι σου γύρω από τη μέση μου, ξύπνησα κι ήσουν εκεί. Κι ένιωσα τον πανικό εκείνης που ξέρει ότι θα ξανακοιμηθεί και, αναπόφευκτα, θα χαθεί στο όνειρο— το όμορφο μα ασήμαντο όνειρο των εργασιών, της έρευσης εργασίας και των Θρακών καπνεμπόρων.

Ένιωσα το σώμα να στρίβει μακριά από την πύλη, προς το σοκάκι. Θέλω να μιλήσω για σένα· να μιλήσω με τον εαυτό μου. Μη φύγεις.

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2012

Αργά

Αυτές οι ώρες, οι περίεργες ώρες, οι μικρές ώρες, οι όμορφες, ατέλειωτες, αχανείς ώρες, με βρίσκουν πάντα μόνη. Πάντα διστακτική.
Οι μουσικές ξεδιπλώνονται αργά, μαθηματικά, με μια αβάσταχτη σταθερότητα που επιβάλλει την τάξη στο μυαλό και κολλάει το βαρύ κρανίο στην πλάτη της πολυθρόνας ενώ το κόκκινο δέρμα τρίβεται στο σβέρκο.
Οι μουσικές με σκεπάζουν, με πνίγουν. Με συρρικνώνουν επικίνδυνα· με σπρώχνουν προς τα μέσα. Αύριο, σε έξι μήνες, του χρόνου... Ζαλίζομαι. Κλείνω τα μάτια.
Η πόλη αυτή σε πνίγει, λένε. Σε αρπάζει, σου δένει τα μάτια, σε στριφογυρίζει. Κι ύστερα―

είσαι μόνη. Με την φτέρνα του ενός ποδιού κολλημένη στα ακροδάχτυλα του άλλου. Βήματα. Η σιωπή των δύο συχνοτήτων.

Οι μουσικές με καταπλακώνουν· παλεύω για να ξεκολλήσω το κεφάλι από το κόκκινο δέρμα. Ανάσα. Οι δύο συχνότητες.