Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2013

L'enfer, c'est les autres

Η δικιά μου προσωπική κόλαση είναι μια παραλλαγή του μύθου του Σισύφου, αλλά αντί για κοτρώνι έχεις ένα έγγραφο, κι αντί για λόφο μια ελληνική δημόσια υπηρεσία όπου πρέπει να σου το επικυρώσουν.

8 σχόλια:

  1. Δεν ξέρω αν συμφωνούσαν αλλά μου φαίνεται πολύ πιο βαθύς ο Σισσύφειος υπαρξισμός από το η κόλαση είναι οι άλλοι. Χωρίς έστω ένα ..και ο παράδεισος μαζί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε γενικές γραμμές συμφωνώ μαζί σου― δεν είχα σκοπό να εξισώσω τους δύο ορισμούς της κολάσεως, αλλά να εκφράσω τον θυμό που ένιωσα χθες έξω από ένα Δ.Ο.Υ! Θα έλεγα πάντως ότι και οι δύο ορισμοί έχουν το βάθος τους, με τελείως διαφορετικό τρόπο ο καθ'ένας, αν και ο Σίσσυφειος ορισμός προϋποθέτει ίσως βαθύτερη ενδοσκόπηση...

      Διαγραφή
  2. Μου φαίνεται-χωρίς να το έχω ψάξει πολύ-πως έχει έναν σκοτεινό αντιανθρωπισμό γιατί εν τέλει η κόλαση είμαστε μάλλον εμείς. Ενώ ο Καμύ σκύβει με τόση τρυφερότητα.
    Ωστόσο μάλλον υποτιμώ την εμπειρία από μια δαιδαλώδη γραφειοκρατεία-κάτι ήξερε ο Κάφκα.
    Συγγνώμη αν το κουράζω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακριβώς! Στην Σισσύφεια εκδοχή την κόλαση την κουβαλάμε μέσα μας, ενώ έστω και η αναφορά στους άλλους που κάνει ο Καμύ προϋποθέτει την, σε κάποιο βαθμό, αποδοχή τους. Δεν το κουράζεις καθόλου, ίσα-ίσα που χαίρομαι με αυτή τη συζήτηση.

      Πολύ άσχημη εμπειρία η συνεχής μάχη με τη γραφειοκρατία. Δύσκολο να μην την πάρεις προσωπικά.

      Διαγραφή
  3. Δεν θα ήμουν άξιος να αγαπήσω τη γύμνια των ακτών, αν δεν ήξερα να μένω γυμνός μπροστά στον εαυτό μου. Α.Κ.


    Καλή τύχη με την ελληνική γραφειοκρατεία - δεν ξέρει κανείς τι να πει πια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Είχα καιρό να μπω και πέρασα τυχαία.
    Κι είδα ότι έπεσα στο χρόνο πάνω.
    Τι έγινε, σώπασε τελείως αυτό το μπλογκ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή