"One thought fills immensity" (917)

Επιστροφή...

2012-01-26T16:48:00.001-05:00

... σε αυτή την ήπειρο. Σε κάποιον που για πρώτη φορά θα με δει να επιστρέφω και θα με ακολουθήσει όταν ξαναφύγω. Στο σημείο 0, όπου δεν ξέρεις κανέναν και τίποτα, όπου βγαίνεις εκτός έδρας, όπου μπερδεύεις τον εαυτό σου ακόμα περισσότερο όταν αποτολμήσεις να χρησιμοποιήσεις τη φράση "σπίτι". Στην ανασφάλεια που μου προσφέρει το καινούργιο, που με γυρνάει τρία χρόνια πίσω. Στον ελεύθερο χρόνο. Στην λογοτεχνία που είναι τουλάχιστον 300 χρόνων, στη δημοσιογραφία. Στο γράψιμο. Στη νοσταλγία. Επιστροφή στις ανακαλύψεις.

Θυμάμαι ένα κρύο απόγευμα του Νοεμβρίου, που με βρήκε αντιμέτωπη με τον Νεοϋορκέζικο αέρα, που διασχίζει δρόμους, λεωφόρους και ποτάμια απλά και μόνο για να σε διαπεράσει. Κάθομαι σε ένα πεζούλι δίπλα στην Ρ. που τινάζει απαλά τη στάχτη της. Ο αέρας και το σκοτάδι τους σπρώχνουν όλους στις κρυψώνες τους· οι τελευταίοι περαστικοί της μέρας, επιστρέφοντας από τις δουλειές τους, εξαφανίζονται σιγά-σιγά μαζί με το φως, ανοίγοντας το δρόμο σε ζευγαράκια που κατευθύνονται προς Ταϋλενδέζικα εστιατόρια, παρέες που αναζητούν το βραδινό τους αλκοόλ, εργαζόμενους deli που πουλούν το εν λόγω αλκοολ σε ανήλικους, τον γνωστό και μη εξαιρετέο free rap ποιητή της Amsterdam Avenue, και την καπνίστρια που αγνοεί το κρύο για να απολαύσει ένα τελευταίο τσιγάρο πριν ανοίξει τα βιβλία της. Η καπνίστρια και η φίλη της κάθονται στο πεζούλι έξω από μια πολυκατοικία.

Μισώ τα τσιγάρα, αγαπώ όμως τους καπνιστές, κυρίως γιατί κάτι τέτοιες μίνι συζητήσεις μου επέτρεψαν ενίοτε να γνωρίσω καλύτερα όχι μόνο μερικά από τα άτομα που αγαπώ περισσότερο, αλλά και εμένα. Κάτι τέτοιες στιγμές, σύντομες λόγω κρύου και βιασύνης, μου επιτρέπουν να αφήσω στην άκρη τις φλύαρες περιγραφές μου και με αναγκάζουν να στριμώξω τους φόβους μου σε δύο προτάσεις. Και η Ρ., στις λίγες στιγμές μου μεσολαβούν ανάμεσα στην εισπνοή και την εκπνοή του καπνού της, έχει καταφέρει να φτιάξει μια πρόταση απλή και απέριττη, μια πρόταση που με φέρνει αντιμέτωπη με μένα, με αυτό που πραγματικά θέλω, επιθυμίες που κρύβονται διστακτικά πίσω από υψηλές, γυαλιστερές προσδοκίες. "Κάνε επιτέλους, έστω για ένα εξάμηνο, τον εαυτό σου ανυπέρβλητα ευτυχισμένο".

Μεγάλη ανακάλυψη: θέλω όντως να το κάνω αυτό. Επιστροφή στην Ευρώπη λοιπόν, για περαιτέρω ανακαλύψεις. Λονδίνο, και κυρίως: αυτό το εξάμηνο ελευθερίας, να μην ξεχάσω να ανακαλύψω τι με κάνει ανυπέρβλητα ευτυχισμένη.

2012-01-25T22:51:00.000-05:00

It was one of the consequences of the politicization of daily life and the undermining of the boundary between the public and the private sphere. By transforming daily life problems into political issues (arguing, for example, that rationing was not just a problem of bread but the result of the occupiers' plundering), the resistance gave it an ambivalent status. The home was both a sanctuary where it was possible to forget the cruelty of war and a space opened up by the strains and stresses of the war and occupation.

Tebinka, Jacek and Wieviorka, Olivier. "Resisters," in Surviving Hitler and Mussolini: Daily Life in Occupied Europe ed. Robert Gildea, Olivier Wieviorka and Anette Warring (Oxford: Berg, 2006), 164.

Ηρεμία

2011-11-22T01:41:00.000-05:00

Τις Τρίτες δεν κοιμάμαι. Κατα τη μία το βράδι μαζεύω τα πράγματά μου, βάζω το πιο άνετό μου παντελόνι, και κατεβαίνω την Broadway. Βάζω τον κωδικό, ανοίγω την πόρτα, και βρίσκομαι αντιμέτωπη με την μουσική μου, την μοναξιά μου, και τους τρελούς ακροατές που μου κρατούν συντροφιά και ενίοτε με ενοχλούν με τα τηλεφωνήματά τους και την επιμονή τους. Σαξόφωνα και υπολογιστές, κιθάρες που παίζονται ξαπλωμένες σε ένα τραπέζι αντί ακουμπισμένες στο στέρνο, συνθεσάιζερ, εξωπραγματικές φωνές. Τα πάντα μπορούν να συμβούν αυτές τις τέσσερις ώρες, 1-5 το πρωί― αυτές οι ώρες είναι δικές μου, είναι στιγμές που λίγοι είναι ξύπνιοι για να δουν. Αποκτούν λοιπόν κάτι το μαγικό, το εξωπραγματικό· είναι ανοιχτές στις (καλλιτεχνικές) παρεμβάσεις μου, με αφήνουν μόνη με τις σκέψεις μου, με το παράλογό μου. Μιλάω σε ένα μικρόφωνο, και μιλάω σε κάποιον Ιταλό στο Μπρονξ, κάποιον στο Κουίνς που ―απ'ότι μου είπε― γνώρισε τον Ζαμπέτα. Μιλάω στον εαυτό μου. Ώρα ήρεμη, ήσυχη. Η έλλειψη ύπνου μπερδεύεται με τα σαξόφωνα και τις κιθάρες, το υποσυνείδητο περνά στις σκέψεις. Transfigured night.

Ζορμπάδες

2011-11-19T01:28:00.001-05:00

Για ένα πράγμα είμαι ευγνώμων: για τους ανθρώπους που ξέρουν πότε να τινάζονται στον αέρα, σε έναν τρελό χορό που μου κλείνει το στόμα, που σταματά τις καχεκτικές σκέψεις και δίνει ζωή σε άγριες κι ανεξέλεγκτες χαρές.

739,56

2011-11-19T01:13:00.002-05:00

Δύσκολες εβδομάδες. Τις πέρασα με καφέ, με υποχρεώσεις, χωρίς ύπνο, παρέα με τις σκιές του μυαλού μου που στη μοναξιά τους επιμηκύνονται, μακραίνουν, τεντώνονται, μεταμορφώνονται σε τέρατα. Χωρίς χρόνο να μεταφέρω τα νοητά μου τέρατα σε χαρτί ή έστω σε οθόνη, τα μεταμόρφωσα άθελά μου σε γίγαντες, άλλοτε με διακριτό περίγραμμα κι άλλοτε αόριστους, πανταχού παρόντες. Ξέμεινε μόνο μια μικρή ιδέα, άμορφη ακόμα, ακατέργαστη όχι γιατί δεν πρόλαβα να την περιποιηθώ, αλλά γιατί δεν κατέχω τις λέξεις για να την θρέψω.

Δύσκολες εβδομάδες. Εξελίξεις που δεν είμαι σε θέση να σχολιάσω, λόγω έλλειψης πείρας, λόγω ηλικίας, λόγω ευαισθησίας. Φόβοι που δεν καταλαγιάζουν, ανησυχίες που παραμονεύουν στο σκοτάδι της γωνίας, που σε αρπάζουν εκεί που δεν το περιμένεις, που ησυχάζουν προσωρινά και επιστρέφουν ακόμα αγριότερες, σαν σκυλί που του πέταξες πέτρα. Συζητήσεις που δεν περιμέναμε να κάνουμε στα 20, υπολογισμοί που δεν θέλουμε να κάνουμε σε καμιά ηλικία. Τέρατα εσωτερικά κι εξωτερικά που αρνούνται να φύγουν, που σε κατασπαράζουν. Πράξεις συλλογικές· πράξεις ατομικές.

Πείτε μου κύριοι, εσείς που ξενυχτώ για να σας διαβάζω, εσείς οι νεκροί οικονομολόγοι και φιλόσοφοι. Πώς ξεφεύγει κανείς από τα τέρατα; Να ακολουθήσουμε τον εγωιστικό δρόμο της παντοτινής ξενιτιάς και της λησμονιάς ή να συγκεντρώσουμε τις σκέψεις μας ώστε να διορθώσουμε κάτι το οποίο ούτε δημιουργήσαμε ούτε ελέγχουμε; Μήπως αν βυθιστούμε στην απάθεια και προσποιηθούμε ότι δεν βλέπουμε τα τέρατα, καταφέρουμε τουλάχιστον να διατηρήσουμε σώας τας φρένας; Ή μήπως να συγκεντρώσουμε τις σκέψεις μας στην συλλογική μας (μαύρη) μοίρα, με την ελπίδα της αλλαγής;

Το ίντερνετ γέμισε χρωματιστές φωτογραφίες εκείνων που το ρίχνουν στη νυχτερινή ζωή, εκείνων που επιμένουν, που είναι ακόμα πιστοί στο πλαστικό, δανεικό λάιφστάιλ που θρέψαμε με χρήματα άλλων. Ταυτόχρονα, άνθρωποι που αγαπώ τείνουν στο άλλο άκρο― η ενασχόληση με τα πολιτικά οδηγεί ολοένα και πιο βέβαια στην απελπισία, στο παράλογο. Μπορείς να ευτυχήσεις αγνοώντας; Πότε σταματά η σκέψη; Και ποιά τα όρια της συλλογικής δράσης;

Ας μου δώσει κάποιος την απάντηση.

Καληνύχτα, Νέα Υόρκη/ Καλημέρα, Νέα Υόρκη

2011-10-22T08:12:00.002-04:00

Πιο πολύ απ' όλα δεν μου κάνει εντύπωση το άγχος μου, η περίεργη και μαγική εκείνη ώρα όπου όλοι κοιμούνται και το σκοτάδι γίνεται σχεδόν εξωπραγματικό, οι λέξεις που κατρακυλούν στο χαρτί χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια.

Πιό πολύ με παραξενεύει που οι μόνες φορές που βλέπω την ανατολή είναι όταν περιτριγυρίζομαι από τόσα χαρτιά και βιβλία που δεν γυρνώ καν να την κοιτάξω.

Το ίδιο και με την ευτυχία.

Occupy Wall Street

2011-10-13T00:56:00.000-04:00

...είμαι χαρούμενη που σήμερα τον άκουσα να μιλάει, ευχαριστημένη που το πανεπιστήμιό μου τον έφερε, περήφανη που 4/5 καθηγητές μου αυτό το εξάμηνο υπέγραψαν υπέρ της διαμαρτυρίας.

Zizek!

Βασική αρχή

2011-10-09T03:42:00.001-04:00

Να μην ξεχάσω ποτέ ότι:

- Albert Ayler

La folle dans la nuit

2011-10-09T03:37:00.000-04:00

Περίεργο βράδι απόψε. Περίεργο κι ακάλεστο, παράξενη κι ανεξήγητη θλίψη μετά από μια χρωματιστή μέρα. Κι όμως. Οι λέξεις του βιβλίου που άνοιξα δεν ήταν λαχταριστές όπως συνήθως, και η ηρεμία μου έμοιαζε με προμήνυμα καταιγίδας. Το μυαλό μου έκοβε βόλτες, οι σφυγμοί ανέβαιναν χωρίς να ξέρω γιατί.

Κάπου, κάτι θα συμβαίνει. Αλλά που και γιατί; Δεν έχω ιδέα. Ούτε ξέρω που είσαι, τι κάνεις, αν φοβάμαι κάτι που αυτή τη στιγμή αντιμετωπίζεις. Νιώθω αδύναμη― γιατί είναι βράδι, γιατί είμαι εδώ, γιατί η πόλη αυτή είναι αχανής. Είμαι μόνη, και είμαι μικρή, δέσμια της φαντασίας μου, των ίσκιων που δημιουργώ και ζωντανεύω. Καθισμένη δίπλα στο παράθυρο με τον καφέ να κρυώνει δίπλα μου, παλεύω να δώσω ζωή στο αγόρι με τα μακριά μαύρα μαλλιά που ταξιδεύει με τον υπόγειο και σκέφτεται να αρχίσει το κάπνισμα, να τον διαφοροποιήσω από το πραγματικό αγόρι που τον ενέπνευσε. Μα, φυσικά, αν εκείνος ζωντανέψει, αν φοβηθεί, αν στριφογυρίσει νευρικά τους αντίχειρές του, θα μπορέσω να τον φορτώσω με το τσουβάλι ανησυχίες που κουβαλώ στον ώμο. Εκείνος θα ξέρει τι να κάνει― θα αρχίσει το κάπνισμα επιτέλους, θα μιλήσει στην άγνωστη που κάθεται απέναντι, ή θα αναρωτηθεί γιατί ακριβώς ανησυχεί για έναν άνθρωπο που είναι χιλιάδες μίλια μακριά. "Δεν τον ξέρω αυτόν", θα σκεφτεί. Και θα ξεχάσει ότι κάποτε εισέβαλλες στο μυαλό του.

Ξαπλώνω, σβήνω το φως, προσπαθώ να ηρεμήσω, να ελευθερώσω τα φαντάσματα. Η απόλυτη ησυχία δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο― ρώτα τον Cage αν δεν με πιστεύεις. Αιώνια σφυρίγματα: το αίμα που κυλά στις φλέβες μου και το νευρικό μου σύστημα.

2011-10-03T19:03:00.001-04:00

Βρέθηκα πάλι να κοιτάω το γκρίζο φθινοπωρινό απόγευμα από το παράθυρο, προσπαθώντας να βρω την απάντηση ανάμεσα στα σύννεφα. Πριν πέντε μέρες είχα στείλει την πρώτη αίτηση, πριν έξι μέρες είχα σκεφτεί να αρχίσω μια δεύτερη αίτηση.

Με τρομάζει η στασιμότητα. Γιατί να θέλω πάντα να φεύγω; Αγαπώ την περιπέτεια ή μήπως φοβάμαι την ρουτίνα;

Ελύτης, πάλι

2011-09-30T18:03:00.000-04:00

Το τρελοβάπορο

Βαπόρι στολισμένο βγαίνει στα βουνά
κι αρχίζει τις μανούβρες "βίρα - μάινα".

Την άγκυρα φουντάρει στις κουκουναριές
φορτώνει φρέσκο αέρα κι απ' τις δυο μεριές.

Είναι από μαύρη πέτρα κι είναι απ' όνειρο
κι έχει λοστρόμο αθώο, ναύτη πονηρό.

Από τα βάθη φτάνει τους παλιούς καιρούς,
βάσανα ξεφορτώνει κι αναστεναγμούς.

Έλα Χριστέ και Κύριε, λέω κι απορώ,
τέτοιο τρελό βαπόρι τρελοβάπορο,

Χρόνους μας ταξιδεύει, δε βουλιάξαμε,
χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμε.

Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε,
μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε.

Κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα
παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα.

-Οδυσσέας Ελύτης, 1971

Meredith Monk

2011-09-18T04:28:00.000-04:00

Αγαπητέ άγνωστε που με πήρες τηλέφωνο στις 3 το πρωί και μου πρότεινες αυτό, θα σου είμαι αιώνια ευγνώμων.

Part I

Part II

Amsterdam Avenue, 3 π.μ.

2011-09-18T04:24:00.000-04:00

Να καθόμαστε στο παράθυρό σου, με τα πόδια στη σκάλα πυρκαγιάς και τα μπουφάν στους ώμους μας γιατί έβγαλε κρύο. Να βλέπουμε την πόλη να βουίζει από γύρω μας, και τον πορτοκαλί ουρανό που δεν σκοτεινιάζει ποτέ. Να καπνίζεις, να μου δίνεις ασυναίσθητα τον αναπτήρα, να γελάω, "η δύναμη της συνήθειας". Να ακούμε τις φωνές των από κάτω, που το ξενυχτάνε στο πεζοδρόμιο έξω από το μπαρ παρέα ο ένας με τον άλλο αντί για μέσα, με υπόκρουση τα γέλια τους αντί για τη μουσική. Να μιλάμε για ώρες, να διαβάζουμε η μια στην άλλη αποσπάσματα από τα βιβλία μας, που μοιάζουν μεταξύ τους.Να μου χαρίζεις ένα βιβλίο που βρήκες σε κάποιο παλαιωπολείο της Κωνσταντινούπολης― "Πυρετός του Αηδονιού: Οι Ρώσοι λογοτέχνες και η επανάσταση". Μέσα έχεις γράψει με στυλό την αφιερωσή και το όνομά σου, όπως και ο προηγούμενος ιδιοκτήτης του βιβλίου. Να σκοτώνουμε κατσαρίδες με Βιακάλ σπρέι για το μπάνιο και τους New York Times, τσιρίζοντας και τέλος γελώντας με τους εαυτούς μας. Να μου δείχνεις τον καινούργιο σου καναπέ― να σου αναλύω πώς θα μαζέψω τα λεφτά της δουλειάς για να αγοράσω πολυθρόνα για το σπίτι που θα νοικιάσω του χρόνου. Να μιλάμε για καθηγητές, για αιτήσεις και για τα σχέδιά μας για το μέλλον.

Δεν μπορώ να αποφασίσω. Είμαστε παιδιά που προσπαθούν να γίνουν ενήλικες ή ενήλικες που δεν έχουν ακόμα συνειδητοποιήσει πλήρως ότι μεγάλωσαν;

Το όνειρο δεν έχει ηλικία.

Εγώ καρδούλα Νέα Υόρκη

2011-09-16T04:41:00.001-04:00

Χτες και σήμερα έκλαψα. Μόνη μου, στο κρεββάτι μου. Κι όμως, ήταν δάκρυα διαφορετικά την κάθε φορά. Οργισμένα, ασταμάτητα την Τετάρτη, σαν αυτοκίνητο χωρίς φρένα, με χαμένο τον έλεγχο· ήρεμα, αποφασιστικά, δάκρυα καυτά από το άγχος, ξέπλυναν την ψυχή μου την Πέμπτη.

Την Τετάρτη ήμουν ενήλικας. Ο εκτυπωτής πήρε φωτιά· τύπωσα φόρμες, πνίγηκα στα γραμματάκια, στα νούμερα που δεν σημαίνουν τίποτα ουσιαστικό, στις υποσημειώσεις, στη γραφειοκρατία. Στο τηλέφωνο μίλησα με μια Λίζα. Δεν την ένοιαζε ο πανικός στη φωνή μου― άφησε τη γραμμή να πέσει με αποφασιστική αδιαφορία, προχώρησε στην υπόθεση νο 3497, ξεχνώντας με εμένα, πατώντας το κουμπί της τυποποιημένης, απρόσωπης και ανειλικρινούς ευγένειας. "Thank you for calling CitiBank. We appreciate your business." Και δεν εκτίμησα την ενηλικίωση, όχι, καθόλου. Το κλάμα ήταν απλά το αναμενόμενο, το διάλειμμα και όχι η λύτρωση.

Σήμερα ήταν αλλιώς. Μπορεί να φταίει που είναι Πέμπτη― έβαλα ταινία στο ντιβιντί αντί για μολυβιές στο χαρτί μου. Μπορεί να φταίει που θέλω να πώ την ιστορία μου στο πανεπιστήμιο, ή που μια από τις πρώτες μητροπόλεις έρχεται όλο και πιο κοντά μου, που από Ιανουάριο θα ανακαλύπτω σοκάκια χωρίς αριθμούς, εκείνα του Ντόριαν, του Τζέκιλ, του Χόλμς, και του Χάιντ, ξεναγούς καινούργιων τεράτων. Μπορεί πάλι να φταίει η μελό ταινία που είδα χωρίς ντροπή. Εντάξει, οι δύο μελό ταινίες που είδα χωρίς ντροπή. Μπορεί πάλι να φταίει ο καιρός, ο τόσο απρόβλεπτος Νεοϋορκέζικος καιρός― το πρωί ζέστη, το μεσημέρι βροχή, το απόγευμα κρύο. Ίσως είναι το τσούρμο από κωπηλάτες που με γνώρισε στο ασανσέρ και με κάλεσε σε ένα πάρτι, ή η ανάμνηση του Ινδικού φαγητού με την Ρ, την Ν, τον Α και την Κ. Ίσως είναι όλα αυτά τα απρόβλεπτα που συνθέτουν την αγάπη μου για το μέρος αυτό, την πόλη όπου όλα μπορούν να συμβούν. Η ανακάλυψη ότι θα αφήσω την πόλη αυτή, την τόσο αγαπημένη, για μια άλλη, μακρινή και άγνωστη. Το γεγονός ότι η Νέα Υόρκη συνθέτει πλέον ένα μέρος της ταυτότητάς μου. Η συγκίνηση γιατί δεν είμαι παρά διάφορα κομματάκια ατελών ιστοριών― όπως η μελό ταινία του απογεύματος.

To His Coy Mistress (απόσπασμα)

2011-09-14T23:03:00.000-04:00

Let us roll all our strength, and all
Our sweetness, up into one ball;
And tear our pleasures with rough strife
Thorough the iron gates of life.
Thus, though we cannot make our sun
Stand still, yet we will make him run.

--Andrew Marvell, 1681

Frank O'Hara, "Wind"

2011-09-13T03:29:00.000-04:00

WIND
To Morton Feldman

Who'd have thought
that snow falls
it always circled whirling
like a thought
in the glass ball
around me and my bear

Then it seemed beautiful
containment
snow whirled
nothing ever fell
nor my little bear
bad thoughts
imprisoned in crystal

beauty has replaced itself with evil

And the snow whirls only
in fatal winds
briefly
then falls

it always loathed containment
beasts
I love evil

Η μελωδία της εγκατάλειψης

2011-08-25T08:38:00.000-04:00

Τι ήχο βγάζουν οι αναμνήσεις, η σκόνη που κείτεται στο πλάι του δρόμου, τα χόρτα που ξεπροβάλλουν από τις ρωγμές όταν δεν βρίσκεται κανείς να τα ενοχλήσει; Τι σχήμα έχουν οι ρυτίδες που εμφανίζονται πάνω στο πρόσωπο των αναμνήσεων όταν εκείνες γερνούν μαζί με όσους τις κρατούν ζωντανές; Ποιά η θέα από τα εγκαταλελειμμένα δωμάτια ενός σάπιου κτίσματος που βλέπει σε έναν άλλοτε ζωντανό, πλέον άδειο δρόμο; Μα τα δωμάτια είναι εγκαταλελειμμένα― θέα δεν υπάρχει.

"Uriarra Road by y0t0 is a Russian novel of Australian rural decay; 14 tracks of densely layered processed guitar, crowd melody, rain noise, electronic manipulation and birdsong.

Inspired by the film ‘In The Winter Dark’, Uriarra Road charts the decline of an outback town chasing survival as industry money crawls back to the city limits; left in its place is a confused and aging collective memory, drunk on nostalgia and the feral rantings of a right wing press.

Cabin fever, writ large. "

http://facture.bandcamp.com/album/uriarra-road

Ζορμπάς νο2

2011-08-18T12:30:00.000-04:00

-Εξόν αν, όταν θ'ανοίξουν τα μάτια τους, έχεις να τους δείξεις έναν κόσμο καλύτερο από το σκοτάδι όπου αναπαύονται τώρα... Έχεις;

Δεν ήξερα. Ήξερα καλά τι θα γκρεμιστεί· δεν ήξερα τι θα χτιστεί απάνω στα γκρεμισμένα. Κανένας αυτό δεν μπορεί να το ξέρει με σιγουράδα, συλλογιζόμουν· το παλιό είναι χειροπιαστό, στερεωμένο, το ζούμε και το παλεύουμε κάθε στιγμή, υπάρχει· το μελλούμενο είναι αγέννητο, άπιαστο, ρεούμενο, είναι καμωμένο από το υλικό που πλάθουνται τα όνειρα, είναι σύννεφο και το χτυπούν δυνατοί άνεμοι·― ο έρωτας, η φαντασία, η τύχη, ο Θεός― αραιώνεται πυκνώνεται, μεταλλάζει. Κι ο πιο μεγάλος προφήτης μονάχα ένα σύνθημα μπορεί να δώσει στους ανθρώπους κι όσο πιο αόριστο τόσο και πιο προφήτης.

-Νίκος Καζαντζάκης, Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά

Ζορμπάς

2011-08-18T12:24:00.002-04:00

Ένοιωσα πάλι πόσο η ευτυχία είναι ένα πράγμα απλό και λιτοδίαιτο― ένα ποτήρι κρασί, ένα κάστανο, ένα φτωχικό μαγκαλάκι, ή βουή της θάλασσας· τίποτα άλλο. Χρειάζεται μονάχα, για να νοιώσεις πώς όλα τούτα είναι ευτυχία, μια καρδιά απλή και λιτοδίαιτη.

-Νίκος Καζαντζάκης, Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά

Φλωρεντινές δικαιολογίες

2011-08-17T10:09:00.000-04:00

-Θέλω να γράφω πιό πολύ.

-Κι εγώ το θέλω. Αλλά εδώ που τα λέμε, όλοι δεν το θέλουμε αυτό;

Κάποτε θεωρούσα ότι ήμουν καλή σε κάτι. Τώρα παρασύρθηκα λίγο, μπλέχτηκα στα δίχτυα του θαυμασμού μου για τους άλλους, στις δουλειές. Ακολούθησα κάτι μικρά παράπλευρα μονοπατάκια, χάθηκα, ξεχάστηκα. Κι αργώ να επιστρέψω εκεί που νιώθω ότι πρέπει. Έχω τύψεις, ενοχές, σφίγγεται το στομάχι μου και νιώθω τεμπέλα. Ο καφές που πίνω αγκαλιά με το τετραδιάκι της -υποτίθεται- ξαφνικής έμπνευσης παίρνει γεύση πικρή, γεύση τεμπέλικη, απατηλή. Γιατί αυτό που προσπαθώ να κάνω πρέπει να βγαίνει αυθόρμητα, ανεπιτήδευτα, και όχι βεβιασμένα.

Πριν λίγες μέρες βρέθηκα πρόσωπο με πρόσωπο με τον Ντάντε. Κεφάλι ελαφρώς σηκωμένο, σε μια γλυκιά, ανεπαίσθητη πόζα υπεροψίας. Μύτη γαμψή, ρωμαϊκή, δείγμα αποφασιστικής σοφίας. Απευθύνθηκα σε εκείνον όπως κι αυτός στο Βιργίλιο, μήπως μπορέσει να με οδηγήσει στα έγκατα της γης, σε άλλους κόσμους που ίσως κατείχαν τη λύση στο προβλημά μου. Ο ήλιος της Φλωρεντίας μου έκαιγε τους ώμους και η ομορφιά της μου γέμιζε την ψυχή. Πώς μπόρεσες, δάσκαλε, να ξεκολλήσεις τα μάτια σου από το πόντε Βέκιο και να τα εστιάσεις στη σελίδα, στην πένα και στο μελάνι σου; Πώς ξέφυγες;

Στα 23 σου έχασες τη Βεατρίκη, τη μούσα σου. Την είχες δει μόνο δύο φορές μα έδινε νόημα στη ζωή και το έργο σου. Ήταν για σένα η προσωποποίηση του θεού, μια αγάπη τόσο βαθιά που σε έφερνε σε επικοινωνία με έναν κόσμο πέρα από τον δικό σου. Κι έτσι ξαφνικά, έχασες αυτό που θεωρούσες ότι θα σε οδηγήσει στη θέωση, σε ένα νέο τρόπο ζωής. Οχυρώθηκες στο σπίτι σου, αφιερώθηκες στη μελέτη. Έγραψες τη Vita Nuova. Όταν έχασες εκείνη που μπορούσε να σε οδηγήσει σε έναν νέο, αιώνιο τρόπο ζωής, οπλίστηκες με χαρτί, και δημιούργησες μόνος σου την καινούργια ζωή.

Γύρω στα 50 σου χρόνια μπήκες σε ένα βαθύ, σκοτεινό δάσος. Δεν ήσουν σίγουρος ούτε πού ακριβώς ήταν η είσοδος, ούτε αν πατούσες κάποιο μονοπάτι, ούτε πώς να ξεφύγεις. Το μόνο που μπορούσες να δεις ήταν σκοτάδι, ένα απόλυτο κενό, ενώ στα αυτιά σου έφταναν τα μουγκρητά των τεράτων σου. Ήσουν τυφλός, τυφλός και ανήμπορος, ανυπεράσπιστος μέσα στην αδυναμία σου να πράξεις. Αντιλαμβανόσουν τον κόσμο μονάχα ψηλαφώντας τον, σε βαθμό που άρχισες να αμφισβητείς αν υπάρχει. Γυμνός κι αδύναμος, έπιασες μια πένα, και βουτώντας την στο μελάνι άρχισες να ψάχνεις την έξοδο μέσω της γραφής, του μόνου όπλου που σου είχε απομείνει. Η ποίηση σου έγινε χάρτης· έφτασες στο ξέφωτο της Κολάσεως, του Καθαρτηρίου και του Παραδείσου. Και ξέφυγες.

Δύο φορές τη γλίτωσες, δάσκαλέ μου αυτοδημιούργητε. Η ποιησή σου σε έσωσε από τη δυστυχία σου· τροφοδοτήθηκε όμως κι απ'αυτήν. Γιατί ο χαρούμενος άνθρωπος είναι και τεμπέλης. Δεν ζητά να αλλάξει το παρόν του, κι έτσι δεν τροφοδοτεί τη φαντασία του. Το γράψιμο, είχε πει ο Σαρτρ, είναι ο τρόπος για να αλλάξουμε την πραγματικότητά μας, είναι το μόνο που ελέγχουμε πλήρως, αυτό από το οποίο ξεκινάμε για να αναδομήσουμε τον κόσμο. Φαύλος κύκλος δηλαδή, γιατί αν είμαστε ευτυχισμένοι στην πραγματικότητά μας δεν έχουμε ίσως την ώθηση να γράψουμε. Σκοτεινά, ατέλειωτα και μίζερα βράδια πριν από βιαστικές προθεσμίες και μακριά από αυτά που με κάνουν χαρούμενη είναι από τις πιό μελαγχολικές και αβέβαιες στιγμές μου. Τα προϊόντα τους όμως είναι προτάσεις και σελίδες που αγάπησα, είναι τα έγκατα των σκέψεών μου. Δεν ήσουν ευτυχισμένος, δάσκαλε, κι έγραψες για να ξεφύγεις. Κι εγώ που ζω κάποιες από τις πιό ευτυχισμένες στιγμές μου τώρα νιώθω τα κειμενά μου βαρετά, πομπώδη, γεμάτα επαναλήψεις. Πώς να γράψεις για όσα δεν ξέρεις;

Μπορούν τα παραμύθια να είναι ευτυχισμένα χωρίς να είναι ψευδή και ενοχλητικά, δάσκαλε; Η καλή λογοτεχνία πρέπει να είναι και λυπημένη; Για να ευχαριστήσω τον ίδιο μου τον εαυτό θα πρέπει να τον κάνω δυστυχισμένο; Κι εγώ; Θα μπορέσω ποτέ να ησυχάσω;

Δρόμος

2011-07-22T12:11:00.005-04:00

Δρόμος πίσω, δρόμος μπρος, γαλάζιο πάνω, και στο πλάι άλλοτε πεύκα, άλλοτε χρυσά πουπουλένια στάχια, απαλά και συνάμα έτοιμα να γρατζουνίσουν και να σπάσουν στο πρώτο άγγιγμα. Στάχια εύθραυστα. Ηλιοτρόπια γεμάτα μετριοφροσύνη, χαμηλοβλέποντα τη μια, στητά την επόμενη, μόλις στρέψει πάνω τους το βλέμμα η ρευστή βαθυκόκκινη μάζα που γεμίζει τα μάτια μου και κατρακυλά στο δέρμα μου. Σ'όλους τους τόπους κι αν γυρνώ/ μόνον ετούτον αγαπώ!*

Εικόνες αξέχαστες μέσα στην αστραπιαία εναλλαγή τους, πολύτιμες λόγω του πρόσκαιρου χαρακτήρα τους. Μια γκρι γραμμή που καμπυλώνεται από δω κι από κει, κι ένα μπλε αυτοκινητάκι να την διασχίζει, να την τέμνει, να την καταπατά. Τα παράθυρα ανοιχτά, να επιτρέπουν την εισβολή των τζιτζικιών και της τσιρίδας του καλοκαιρινού αέρα που αρπάζει τα μαλλιά και παίζει βίαια παιχνίδια μαζί τους. Η φωνή του Μπομπ Ντίλαν γεμίζει το καλοκαιρινό απόγευμα, τροφοδοτώντας την ανάγκη μας για φυγή.

"Αγαπώ τα ταξιδάκια μαζί σου". Κι εγώ μαζί σου. Μαζί σου και με τα τζιτζίκια, με τον Μπομπ, με τα παράθυρα κατεβασμένα, με τα μαλλιά ανακατεμένα, χωρίς να σκέφτομαι τίποτα πέρα από αυτό που εκτυλλίσεται μπροστά μου. Ίσως είναι η 20χρονη αφέλειά μου, αλλά κάτι μου λέει ότι αυτό το απόγευμα θα το θυμάμαι πάντα, γιατί συνοψίζει τόσο ολοκληρωμένα όλα όσα αγαπώ. Γιατί διαδραματίζεται στον δρόμο, εν τω μέσω μιας διαδρομής το τέλος της οποίας θα φέρει την αρχή της επόμενης. Αγαπώ τη διαδρομή όσο και τον προορισμό**, και αρχίζω να πιστεύω ότι η ζωή μου όλη ένας δρόμος θα είναι. Ο τόπος που αγαπώ πιο πολύ είναι η αναζήτηση τόπου.

Αέναη κίνηση, και το σφύριγμα του αέρα απο τ' ανοιχτά παράθυρα.

*Ε σεις στεριές και θάλασσες

τ'αμπέλια κι οι χρυσές ελιές

ακούτε τα χαμπέρια μου

μέσα στα μεσημέρια μου

<<σ'όλους τους τόπους κι αν γυρνώ

μόνον ετούτον αγαπώ!>>

Από τη μέση του εγκρεμού

στη μέση του άλλου πέλαγου

Κόκκινα κίτρινα σπαρτά

νερά πράσινα κι άπατα

<<σ'όλους τους τόπους κι αν γυρνώ
μόνον ετούτον αγαπώ!>>

**δεν σκόπευα να το πάω εκεί, μόνο του πήγε, τ' ορκίζομαι

Αγανάκτησις

2011-06-17T15:25:00.003-04:00

Διπλές αντιθέσεις: περικυκλωμένη από πληροφορίες, δέσμια των πανταχού παρόντων συζητήσεων για τους αγανακτισμένους, τα νέα μέτρα λιτότητας και την επικείμενη χρεωκοπία προσπαθώ να αποφύγω τον γραπτό σχολιασμό όσων συμβαίνουν. Έλα όμως που είμαι στην Ελλάδα, (φρεσκο) γυρισμένη από την αυτο-εξορία της ευτυχίας, που απομακρύνοντάς με από το (να με συγχωρείτε) μπουρδέλο αυτό μου ζωγραφίζει εικόνες ενός μέλλοντος πιό σίγουρου, πιο επιβεβαιωμένα χαρούμενου. Είμαι στην Ελλάδα και δεν μπορώ να προσποιηθώ πώς τα όσα γίνονται δεν με επηρεάζουν. Είμαι στην Ελλάδα και ζω κι εγώ με το φόβο του αύριο.

Είμαστε κλέφτες οι Έλληνες, είπε ο Ντίνος Χριστιανόπουλος. Κλέφτες, και πρέπει να το αποδεχτούμε. Εμείς όμως συνεχίζουμε να βλεφαρίζουμε όλο αθωότητα ενώ εκφράζουμε τον οίκτο μας για εαυτούς και αλλήλους. Πώς το είπε να δεις ο Λιάνης όταν παραιτήθηκε;

"Τα νέα μέτρα χρειάζονται σπλάχνα τίγρης για να τα ψηφίσεις και αυτά δεν τα διαθέτω". Μπράβο, Λιάνη αγόρι μου. Όταν όμως μας κλέβατε ομαδικά, όταν δεν έχετε ιδέα τι κάνετε και πώς, τότε δεν διαθέτετε σπλάχνα τίγρης; Όταν κόβετε τα πάντα από μας ενώ από τους εαυτούς σας τίποτα είστε γεμάτα οίκτο αρνιά; Όταν διατηρείτε σπίτια δεν ξέρω κι εγώ που και μισθώνετε λιμουζίνες για τους εαυτούς σας ενώ ταυτόχρονα βάζετε λουκέτα σε Τ.Ε.Ι. και κόβετε τους μισθούς που ίσως επέτρεπαν σε ορισμένους να αποδράσουν στα πανεπιστήμια της Αγγλίας και Αμερικής όπου εσείς πληρώνετε 60.000 δολλάρια για να σπουδάσετε τα παιδιά σας, τότε τι σπλάχνα έχετε;

Τα παράπονά μου δεν διαθέτουν τίποτα το πρωτότυπο, τίποτα που δεν περνά από το μυαλό των περισσότερων νέων που παρακολούθησαν τα γεγονότα των τελευταίων ημερών (και του τελευταίου χρόνου). Δεν σκοπεύω να σχολιάσω τα όσα γίνονται από πολιτικής ή οικονομικής απόψεως- δεν διαθέτω ούτε τις γνώσεις, ούτε την υπομονή, ούτε το θάρρος. Είμαι ευγνώμων για τις συγκυρίες που μου επιτρέπουν να περνώ το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου μου στην Αμερική· γνωρίζω ότι έχω σταθεί τυχερή. Φοβάμαι μήπως όμως η τύχη μου στερέψει, φοβάμαι για αυτούς που αγαπώ, και πώς να το κάνουμε, πονάω αυτόν τον τόπο που ακόμα θεωρώ σπίτι μου. Είμαι μια εγωίστρια αγανακτισμένη, που έχω χάσει την πίστη μου στη ράτσα των πολιτικών και στις διαφόρου τύπου ιδεολογίες, που δεν μπορεί να κάνει σχέδια για το μέλλον της, που δεν έχει ιδέα πια σε τί στο καλό πιστεύει.

Πριν μερικές μέρες συνάντησα τον παλιό μου δάσκαλο από το δημοτικό. Μου είπε ότι είμαι τυχερή- του είπα ότι το ήξερα. Με ρώτησε πώς μου φαίνονται τα πράγματα, και ύστερα: "Έχουμε πέσει σε συλλογική κατάθλιψη". Όσο πάει νιώθω τα λόγια του να με σφίγγουν πιο πολύ· μου φαίνεται ότι βυθιζόμαστε συλλογικά σε μια θάλασσα αμφιβολίας, όπου το μόνο ιδανικό που είναι σίγουρο, άδολο, είναι ο θυμός μας. Την ώρα που και οι πιο πολιτικοποιημένοι, οι φανατικότεροι πρώην υποστηρικτές των μεγάλων κομμάτων δηλώνουν ότι δεν ξέρουν τι θα ψήφιζαν σε περίπτωση εκλογών (εγώ δεν έχω την παραμικρή ιδέα), το μόνο που φαινόμαστε πραγματικά να γνωρίζουμε, το μόνο που μας έχει μείνει, είναι η αίσθηση του άδικου, ο θυμός και η αγανάκτησή μας (είτε συλλογική, είτε ατομική).

Δεν μπορώ να ζήσω εδώ. Αυτό είναι πλέον ξεκάθαρο. Εδώ στην Ελλάδα ανήκω σε μια χαμένη γενιά, που έχει κανένα μέλλον στο μέρος που θεωρεί σπίτι της, που δεν έχει καν χώρο να αναπνεύσει και να διαδηλώσει. Παραθέτω και δύο χωρία από άρθρο του bbc που με άγγιξε. Η κοπέλα που σχολιάζει είναι φοιτήτρια της οποίας η σχολή απειλείται με λουκέτο.

I am a student and my university is about to close because of a lack of funding. Many other universities are in the same position. Some of my friends will not be able to sit their exams.

I don't know what I will do. I would like to study abroad but I don't have the money. I just want my country to recover. We don't have a future here. This country is suffocating its people.

Του πυρετού και των βιβλίων

2011-05-26T21:05:00.000-04:00

Ο καλός συγγραφέας είναι αυτός που ξέρει πότε να βάζει τελεία. Κάτι ήξερε ο Τολστόι που συνέχισε να ξετυλίγει την ιστορία του Λιόβιν πενήντα περίπου σελίδες μετά τη σκηνή με την κόκκινη τσάντα και το τρένο. Κάτι ήξερε κι ο Σαν Εξυπερύ που έγραψε ένα βιβλίο τόσο απλό και συνάμα περίπλοκο, για τριαντάφυλλα και μικρά αγόρια, όπου η πεντασέλιδη συζήτηση με μιαν αλεπού περιέχει τόσα κρυφά νοήματα αλλά μηδενική φλυαρία.

Μια πρόταση που κάνει τη διαφορά, μια λέξη που αλλάζει όλο το νόημα.

Εδώ που τα λέμε, κι ο ευτυχισμένος άνθρωπος αυτός που ξέρει πότε να βάζει τελεία δεν είναι;

The best birthday present

2011-05-25T09:12:00.001-04:00

... αγαπάω όταν μου κάνουν δώρα που δείχνουν ότι με ξέρουν*. Ευχαριστώ λοιπόν την Μαργαρίτα 1 για το σι-ντι που ψάχνω τόσο καιρό τώρα, γιατί περιέχει κάτι τέτοια διαμαντάκια δια χειρός Leonard Cohen και Philip Glass. Απλό. Μίνιμαλ. Κλασσικό. Πανέμορφο.

You Go Your Way

You go your way
I'll go your way too

--Leonard Cohen

*Ας μην ψεύδομαι, αγαπάω όταν μου κάνουν δώρα γενικώς. Αλλά τα καλύτερα είναι αυτά που έχουν σκέψη από πίσω.

Alpha Male

2011-05-03T00:58:00.001-04:00

Αφιερωμένο σε μια ξεχωριστή γυναίκα, που μου έμαθε τόσα πολλά για τον εαυτό μου και για τους άλλους. Μου έλειψαν εκείνες οι ημέρες, η αποφασιστικότητά μας, το πάθος για αυτό που κάναμε, και η επιτυχία μας (γιατί ακόμα και τότε που οι κριτές μας είπαν ότι χάσαμε, μου φαίνεται τώρα ότι επιτύχαμε απείρως).

11 για το καλοκαίρι '11

2011-05-03T00:54:00.000-04:00

Τι χρειάζεται να κάνω αυτό το καλοκαίρι:

1. Να μαυρίσω
2. Να τελειώσω επιτέλους το Middlemarch
3. Να διαβάσω τους Αδερφούς Καραμαζόφ
4. Να αρχίσω Ρωσικά
5. Να γράψω εκείνο το θεατρικό που όλο αρχίζω και τελικά παρατάω
6. Να πείσω την Α. και την Ρ. και έρθουν στην Ελλάδα
7. Να ταξιδέψω εκτός Ελλάδας
8. Να μάθω πώς φτιάχνεται ο αρακάς
9. Να δω παλιούς φίλους, επιτέλους
10. Να περάσω ατελείωτες ώρες με τον χουρχουριστό, 8χρονο πλέον γατούλη μου
11. Να γελάω μέχρι δακρύων τουλάχιστον μια φορά τη μέρα
[12. Να είμαι όσο πιο δημιουργική γίνεται, εντός του σπέσιαλ σινέ-πρότζεκ μας αλλά και εκτός]

Κάτι τέτοια σκέφτομαι και λέω που θα πάει, θα περάσουν αυτές οι 2 βδομάδες, των οποίων και η σκέψη μόνο με κάνει να τρέμω. Που θα πάει. Έξω, όλα τα δέντρα έχουν βγάλει φουξ λουλούδια ενώ ο ήχος από τις σειρήνες εισβάλλει από τα ανοιχτά μου παράθυρα. Στα σκαλιά κάθεται κόσμος, με αέρινες μακριές φούστες και γυαλιά ηλίου. Cheers.

Finals mode

2011-05-01T22:41:00.000-04:00

Με κυνηγάει ό,τι κι αν κάνω, βρε φίλε

The Haunting

2011-05-01T21:31:00.000-04:00

Ανεξήγητος, ασταμάτητος, ανυπέρβλητος δεσμός με φαντάσματα η ζωή μου. Κόμπος που δεν λύνεται, σκοινί που δεν κόβεται. Σκιές αγαπημένων προσώπων όπου κι αν κοιτάξω, διότι δεν θα μπορέσω ποτέ να τους συγκεντρώσω όλους σε έναν τόπο. Φαντάσματα που αιωρούνται, που με ακολουθούν, που εξαϋλώνονται για λίγο μονάχα για να επανασυντεθούν, μετά από μόλις δυο στιγμές ή από κάποιους ξεχασμένους μήνες. Άσπρη κρύα πάχνη αλλά και απαλή σκόνη, πληγωμένα και επιθετικά επειδή τα λησμόνησα στην πρώτη περίπτωση, μελαγχολικές παρουσίες που θέλουν να ξαναεισβάλλουν στην καθημερινότητά μου στην δεύτερη.

Ένα λιμάνι που έχει περπατηθεί άπειρες φορές με το χέρι μου μέσα στο δικό σου, με τον καπνό από τα τσιγάρα κάποιων γελαστών κοριτσιών να μπαίνει στα μάτια μου, με μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι γιατί ήμουν 14 και νόμιζα ότι πρέπει να έχω ντοκουμέντα για κάθε μου λεπτό. Ένα τοπίο της Νέας Αγγλίας που έχω δει από τζάμι καθαρό, τζάμι θολό από τα βροχερά δάκρυα, τζάμι ασπρισμένο από τον παγετό. Δίπλα μου κάθεται άλλοτε η τσάντα μου, άλλοτε μια μεσήλικη γυναίκα με γκρίζα μαλλιά και ένα βιβλίο Οικονομικών, άλλοτε το φάντασμα της Μαργαρίτας, του Καμαριού, κι άλλοτε του Σπάιρους.

Και το αποκορύφωμα. Εκεί που νόμιζα ότι αυτό το μέρος δεν θα γέμιζε ποτέ με εσένα γιατί είστε τόσο διαφορετικοί, ένα δωμάτιο που περιέχει χίλιους ίσκιους. Ο ήλιος δύει και μια φετούλα του χτυπάει το προσωπό μου· δίπλα μου ένα φλιτζάνι τσάι και στα πόδια μου ο υπολογιστής με τη βιογραφία του Κρουστσόφ να γράφεται. Γυρνάω το κεφάλι, για να σε δω να κάθεσαι στην καρέκλα μου με το βλέμμα καρφωμένο σε εκείνο το βιβλίο που έχεις αγαπήσει τόσο πολύ. Όλα θα πάνε καλά, γιατί μόλις γράψω τρεις σελίδες θα κλείσουμε τα βιβλία, και θα πάμε να γεμίσουμε τους δρόμους της Νέας Υόρκης με την προσωπικότητά μας.

Τσουφ! Κι εξαφανίζεσαι, γιατί έφυγες προχθές.

Δεν φοβάμαι τα φαντάσματά μου, γιατί πάντα μου κρατάνε παρέα. Αλλά περιμένω τη στιγμή που η άσπρη ομίχλη τους θα πάρει χρώμα και ζωή. Ας μπορούσα μόνο να δώσω σε όλους χρώμα ταυτόχρονα.

Six Degrees of Separation

2011-04-14T23:11:00.003-04:00

Why has imagination become a synonym for style?
I believe that the imagination is the passport we create to take us into the real world.
I believe the imagination is another phrase for what is most uniquely us.
[...]
To face ourselves.
That's the hard thing.
The imagination.
That's God's gift to make the act of self-examination bearable.

-John Guare

Drone, baby

2011-04-10T01:37:00.000-04:00

Jazz it up and drone it on.
Ψυχεδελικό πανδαιμόνιο, φίλοι μου. Ζουμ στα 60s, όπου ένας Τζίμι Χέντριξ πειραματίζεται με την κιθάρα του και με τους drone ήχους, εκεί που ο John Cale κάνει διάλειμμα από τους Velvet Underground και ντρονάρει παρέα με τον μίνιμαλ κύριο LaMonte Young, που προσπαθεί να εξηγήσει στον εαυτό του και σε μας τι πάει να πει μουσική. Εκεί που το τζαζ δένει και λύνει, μπλέκεται με το drone και αποφασίζει να χορέψει μαζί του.

Experimental, mental.

Τάσεις φυγής (πάλι)

2011-04-02T00:18:00.000-04:00

Θέλω να λιώσω στα τρένα. Ντουκου-ντουκου-ντουκου Νιου Χέηβεν-Νέα Υόρκη, Λονδίνο-Ρέντινγκ ή Ααχεν-Παρίσι ή ό,τι άλλο προκύψει. Ντουκου-ντουκου-ντουκου και μακριά από μας και ο Στάλιν και ο Κρουστσόφ και όλοι τους. Ευρώπη, Αμερική, δεν με νοιάζει και πολύ, αρκεί να ανακαλύπτω νέα μέρη με πρόσωπα αγαπημένα, Αγγελάκα και Σαββόπουλο στα ακουστικά μου.

Rain, rain, go away

2011-03-30T05:33:00.001-04:00

Η μαγική εκείνη στιγμή που είσαι τόσο βρεγμένη και για τόση πολλή ώρα, που σταματάς να το νιώθεις. Η αίσθηση της ψιχάλας στο πρόσωπο υποχωρεί· αντί γι'αυτήν νιώθεις ένα ελαφρό αεράκι. Δεν σε νοιάζει για τα ρούχα σου, για τα μαλλιά σου, για το που έχεις να πας ή για το τι θα νομίσουν οι γύρω σου. Δεν έχεις να κάνεις τίποτα πέρα από το να λαχανιάσεις ανεβαίνοντας ανηφόρες με κλίση 45 μοίρες, να κοιτάξεις τη θάλασσα που ξεδιπλώνεται πίσω από την κατηφόρα που αποτελείται από δέντρα και συνεχόμενες στροφές, να μυρίσεις τα κινέζικα μπαχαρικά που κρύβονται πίσω από τις φούξια βιτρίνες με χρυσά γράμματα και μικρά φαναράκια στην Τσάινατάουν, περικυκλωμένη από μια παντελώς μυστήρια γλώσσα. Τζίντζερ, αποξηραμένα μανιτάρια και γαρίδες όλα στο ίδιο καφάσι· δίπλα τα μαργαριταράκια του ταπιόκα, και παραδίπλα ένας διπλωμένος χάρτινος δράκος, από αυτούς που σκεπάζουν τρεις ανθρώπους. Τα μαλλιά σου στάζουν αλλά εσύ περπατάς και γελάς, κάνεις αστεία για την ομπρέλα που ξέχασες και σταματάς να χαϊδέψεις μια φουντωτή γάτα πίσω από μια σκαλιστή σιδερένια πόρτα κήπου. Δεν έχεις να κάνεις τίποτα πέρα από το να δεις, να ακούσεις, να νιώσεις, να μυρίσεις, να γευτείς. Στο εστιατόριο σκύβεις πάνω από τον κατάλογο και στάζεις πάνω του, πηγαίνεις στο μπάνιο και χρησιμοποιείς το στεγνωτήρι των χεριών για πιστολάκι. Δεν σε νοιάζει, γιατί είσαι ήδη μούσκεμα όποτε πόσο πιο ρεζίλι να γίνεις, γιατί περπάτησες 12 ώρες στη βροχή οπότε οι ντροπές σου ξεπλύθηκαν για τα καλά πριν ώρες. Είσαι η μοναδική γυναίκα εκεί μέσα, αλλά τι σε νοιάζει; Είσαι στο Σαν Φρανσίσκο, αγαπητή! Και βρέχει, αν δεν το κατάλαβες.

Των φρονίμων τα παιδιά φτάνουν πάντα καθυστερημένα

2011-03-30T05:11:00.002-04:00

"Κυρίες και κύριοι, μια αμαξοστοιχία εκτροχιάστηκε στο Κουίνς. Θα υπάρξει καθυστέρηση. Μπορεί να είμαστε εδώ δέκα λεπτά... μπορεί δεκαπέντε... μπορεί είκοσι. Σας ζητούμε συγνώμη για την καθυστέρηση."

Η γιαγιά μπροστά μου μουρμουρίζει οργισμένα "ναι είμαι σίγουρη ότι ζητάτε συγνώμη", και συνεχίζει με μια σειρά ακατάλληλων εκφράσεων που μια ενενηντάχρονη θα ξεστόμιζε μόνο μέσα στον οίκο των απανταχού τρελών και παλαβών: το μετρό της Νέας Υόρκης. Βγάζω το κινητό από την τσάντα μου και κοιτάω αγχωμένη την ώρα· ύστερα στρίβω το βλέμμα προς τη μέση του βαγονιού, εκεί που ο Γ. (ο ζαχαροπλάστης) μου χαμογελάει ατάραχος. Όταν μοίραζαν το Αμερικάνικο γονίδιο του στρες και του άγχους, αυτός απουσίαζε, και γι'αυτό τα πάμε καλά οι δυό μας. Στο μυαλό μου κυριαρχεί μία και μοναδική σκέψη: η φωνή του αστυνομικού που μου ρωτάει αυστηρά που είναι η βίζα μου, και πώς γίνεται να είμαι τόσο ηλίθια ώστε να προσπαθώ να ταξιδέψω χωρίς διαβατήριο, κι ας είναι πτήση εσωτερικού. Το οποίο διαβατήριο πρέπει να πω πως κοιμάται ασφαλέστατο τον ύπνο του δικαίου μέσα στο συρτάρι μου, από το οποίο δεν μου πέρασε καν από το μυαλό να το αφαιρέσω. Πετάμε σε δύο ώρες (4:15), και με την καθυστέρηση του μετρό ξέρω ότι δεν θα έχω την πολυτέλεια να γυρίσω σπίτι για το διαβατήριο, έστω και με τα πανάκριβα κίτρινα ταξί. Να το ρισκάρω ή να γυρίσω πίσω πληρώνοντας σχεδόν 80 δολλάρια σε ταξί και προλαβαίνοντας την πτήση στο τσακ;

Μακάρι να ήμουν κουλ. Θα το τολμούσα, και θα πήγαινα φορτσάτη στο αεροδρόμιο, προσπαθώντας να ανέβω στο αεροπλάνο απλά και μόνο με την ταυτότητα του πανεπιστημίου. Κι ό,τι θέλει ας γίνει. Κι όμως, τελικά το γονίδιο του στρες που δεν παραλήφθηκε από τον ζαχαροπλάστη έκανε στροφή και ήρθε πάνω μου― πετάγομαι έξω από το βαγόνι ενώ οι γύρω μου δυσανασχετούν σαν μουρτζούφληδες Νεοϋορκέζοι που είναι. Ο ζαχαροπλάστης με ακολουθεί, και μου χαμογελάει όταν του ανακοινώνω ότι θα πάθω έμφραγμα και δεν γίνεται, πρέπει να γυρίσουμε πίσω. Η ώρα είναι 2:30.

Η ώρα είναι 3:45. Ενώ αναρρώνω ακόμα από το τρέξιμο που έκανα από το ταξί μέχρι τον 6ο όροφο και πίσω σε χρόνο 2 λεπτών και τα 60$ που πλήρωσα, το δεύτερο ταξί σταματάει μπροστά στην πύλη Α, η πόρτα ανοίγει κι εμείς πεταγόμαστε έξω, και τρέχουμε προς τον έλεγχο, ανοίγοντας δρόμο με τα ιπτάμενα σακ βουαγιάζ μας (το δικό μου έχει ήδη σπάσει για πρώτη φορά). Η πτήση φεύγει σε μισή ώρα, η πτήση φεύγει στις 4:15, έχουμε τριάντα λεπτά! Φτάνουμε στον έλεγχο ασφαλείας με την άνεση που μας προσφέρει η γνώση ότι (μάλλον) δεν θα χάσουμε το αεροπλάνο μας σήμερα. Παπούτσια, φουλάρια, παλτό, λαπτοπ, τσάντες και σάκοι στους μπλε κάδους που όλοι αγαπούμε να μισούμε, ψιλά αφαιρεμένα και βουρ στον ανιχνευτή. Όλα πάνε καλά μέχρι που οι σάκοι περνούν από το σκάννερ, διότι ο ζαχαροπλάστης με έχει διαβεβαιώσει πως στις πτήσεις εσωτερικού δεν δίνουν πολύ σημασία στα υγρά που κουβαλάς στις χειραποσκευές, οπότε δεν πειράζει, ας πάρουμε μαζί το σαμπουάν μας. Και τσουπ, να σου που ξεπετάγονται δύο νταγλάρια και πιάνουν τις αποσκευές. Ο ζαχαροπλάστης στη δεξιά μεριά της αίθουσας, εγώ στην αριστερή, ο καθένας με ένα νταγλάρι.

"Απομακρυνθείτε παρακαλώ από τον σάκο. Μην αγγίζετε. Τα υγρά απαγορεύονται στις πτήσεις σύμφωνα με τον τάδε τάδε κανονισμό"

"Τι μου λες;" Μου 'ρχεται να του πω. "Τον έχω μάθει απέξω τον κανονισμό σας, μην ανησυχείς. Και τους άλλους 1000 που έχετε επιβάλλει. Αλλά να, Ελληνίδα είμαι, είπα να το παίξω παγαπόντικα, μπας και καταφέρω και ξεγλιστρήσω και χαρώ με την κουτοπονηριά μου."

Αντί γι'αυτό λέω: "Αμάν! Συγγνώμη, δεν το ήξερα! Βλέπετε ταξίδευα με τρένο πριν, και μάλλον ξέχασα το σαμπουάν στο σάκο. Συνήθως δεν το κάνω ποτέ αυτό, προσέχω. Αλλά να... το τρένο με αποσυντόνισε." Η Ελληνική κουτοπονηριά σε νέες περιπέτειες. Απέναντι ο ζαχαροπλάστης ~~ψεύδεται~~ εξηγεί στο δικό του φρουρό που κρατάει κατσουφιασμένος ένα βάζο ενυδατική κι ένα αφροντούς ότι δεν ταξιδεύει συχνά με το αεροπλάνο, ότι η τελευταία φορά ήταν όταν ήταν 8 και τότε ο κανονισμός δεν υπήρχε.

4:00. Τελειώνουμε την ίδια στιγμή και συναντιόμαστε μπροστά στον πίνακα που μας δηλώνει ότι η επιβίβαση της πτήσης έχει αρχίσει. Το επόμενο τέταρτο είναι ένας μαραθώνιος προς την πύλη που μου φαίνεται ότι έχει μεταφερθεί στην άλλη άκρη του αεροδρομίου. Ταυτόχρονα κάνω και βάρη γιατί κουβαλάω το σάκο μου, αλλά και δρόμο μετ 'εμποδίων, καθώς δρασκελίζω 5χρονα που κλαίνε, 5χρονα που τρέχουν, 5χρονα που τραβάνε τις μαμάδες τους απ'το χέρι, τις ταλαιπωρημένες μαμάδες, γιαγιάδες που περπατάνε αργά-αργά, βαλίτσες ακουμπισμένες κάτω. Και πάνω που νιώθω ότι τα πνευμόνια μου θα σπάσουν, βλέπω μια ουρά μπροστά στην πύλη με το μαγικό νούμερο: 27. Δίνω το εισητήριο στην αεροσυνοδό και ταυτόχρονα ξαναβγάζω το κινητό από την τσάντα. 4:12.

Κοιτάζω τον ζαχαροπλάστη, που μου γελάει λαχανιασμένος. "Τα καταφέραμε. Πηγαίνουμε... στο Σαν Φρανσίσκο!"

Το λέμε μεταξύ μας εδώ και μέρες, αλλά και πάλι μου φαίνεται δύσκολο να το πιστέψω. Απίστευτο όταν σχεδόν χάσαμε την πτήση, απίστευτο όσο ήμουν εκεί, απίστευτο και τώρα που τελείωσε. Έχει περάσει μόνο μια βδομάδα κι όμως η Καλιφόρνια είναι κάτι το μακρινό, σαν όνειρο, κάτι που έγινε σε μια άλλη πραγματικότητα γιατί είναι τόσο κάθετα διαφορετικό από την καθημερινή μου ζωή που δεν είμαι σίγουρη αν χωράει στα όριά της.

Από τις πιο ενδιαφέρουσες βδομάδες της ζωής μου. Κι όμως, όταν καθόμαστε λαχανιασμένοι στο αεροπλάνο, γελώντας και επαναλαμβάνοντας "τα καταφέραμε... θα πάμε στην Καλιφόρνια!", δεν έχω ιδέα τι πρόκειται να δω μέσα στις επόμενες μέρες. Δεν έχω ιδέα ότι θα τρέχω (πάλι) στους δρόμους του Σαν Φρανσίσκο για να προλάβω το τελευταίο τρένο και να μην αναγκάσω μια 85χρονη γυναίκα να οδηγήσει 2 ώρες μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα για να με παραλάβει, ή ότι θα περπατήσω 12 ώρες στη βροχή για να δω καλά το Κάστρο με την τεράστια σημαία στα χρώματα του ουράνιου τόξου και το Χέητ με τα αχανή δισκάδικα που πουλάνε, ναι, βινύλιο. Δεν ξέρω ότι θα κοιμηθώ σε ένα στρώμα που συνήθως βρίσκεται στη βεράντα τριών χίπηδων αφού θα έχω μπει στο τζακούζι που έφτιαξαν από ένα βαρέλι, ούτε ότι θα δω κογιότ και αγριόγατες με φόντο τους καταρράκτες τις Σιέρρα Νεβάδα. Και δεν μπορώ καν να φανταστώ ότι θα έρθει η μέρα που ο ζαχαροπλάστης κι εγώ θα φτάσουμε στο σταθμό 45 λεπτά πριν φύγει το τρένο μας, θα βαριόμαστε να περιμένουμε, και θα καταλήξουμε για ποτό.

Είναι ωραίο να είσαι 20 και φοιτητής.

Jealousy

2011-03-19T01:19:00.003-04:00

Μερικές σειρές είναι εντέλει αρκετές για να νιώσω ανεπαρκής. Ζηλεύω να διαβάζω τα λόγια αγαπημένων προσώπων που μόλις ανακαλύπτουν τη χαρά και την περιπέτεια μιας νέας παρουσίας στη ζωή του. Ίσως επαναλαμβάνομαι, αλλά ζηλεύω να διαβάζω για όσους αγαπούν να εξερευνούν ο ένας τον άλλο γιατί έχουν αυτή την ικανότητα. Ζηλεύω που δεν μπορώ να γράψω προτάσεις σαν κι αυτές:

"Εσύ θα 'πρεπε να είσαι αυτός που θα με κάνει να χαίρομαι την άνοιξη.Την οποία έτσι κι αλλιώς χαίρομαι.Κι αυτό είναι το καλύτερο κομμάτι.Δε σε χρειάζομαι!Όμως σε θέλω εδώ παρ'όλα αυτά.Έτσι είναι το σωστό.Να μη σε χρειάζεται κανείς για ν'αναπνέει.Αλλά ο αέρας να'ναι πιο μυρωδάτος κι ανοιξιάτικος όταν τον αναπνέει μαζί σου."

Όμορφα λόγια, ζουζούνα. Θα 'θελα τόσο πολύ να μην με είχε ειρωνευτεί η ζωή. Θα 'θελα τόσο να κοιτώ τη Σιέρρα Νεβάδα από το παράθυρο με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι, και ο Σ. να έχει το μπράτσο του γύρω από τους ώμους μου. Να σκεφτόμαστε μαζί πόσο άγρια όμορφο είναι αυτό το βουνό, πόσες διαφορετικές όψεις έχει αυτή η χώρα. Να ανακαλύπτουμε μαζί ο ένας τον άλλο, τη ζωή.

Δεν είμαι σίγουρη αν σε χρειάζομαι, Σ. Σκέφτομαι ότι έχουμε ζήσει χώρια τόσο καιρό, και έχουμε επιβιώσει. Ύστερα όμως κοιτάω τις μπροστινές θέσεις των αυτοκινήτων που με μεταφέρουν και βλέπω τα ζευγάρια που μέχρι και στην οδήγηση κρατιούνται χέρι-χέρι. Κλείνω τα μάτια και φαντάζομαι εσένα στο τιμόνι κι εμένα δίπλα: συνήθως σου χαϊδεύω τα μαλλιά χωρίς να το συνειδητοποιώ καν. Και επιτέλους καταλαβαίνω: δεν σε χρειάζομαι για να ζήσω την καθημερινότητά μου· σε χρειάζομαι για να της δώσω νόημα, για να πείσω τον εαυτό μου να συνεχίσει.

Η στιγμή είναι κάτι τόσο όμορφο. Κοιτώ τους καταρράκτες της Δυτικής Ακτής και αφήνω τις σκέψεις μου να κατρακυλήσουν με το νερό. Είσαι κάτι φωλιασμένο τόσο βαθιά στο μυαλό μου που ό,τι κι αν κάνω, κυριαρχείς. Μπαίνει επιτέλους άνοιξη. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι πως μας έμεινε μόνο ένας μήνας.

Get me out of here!

2011-03-07T12:11:00.003-05:00

Φρίκες. Έχω φτάσει στο σημείο που νιώθω ότι αν πιώ άλλον ένα καφέ το στομάχι μου θα φάει κέικ με κυάνιο και δεν θα πεθάνει οπότε θα πυροβοληθεί αλλά πάλι δεν θα πεθάνει και εντέλει θα ξυλοκοπηθεί και θα πέσει στο Νέβα. Όπως ο Ρασπούτιν.
Μιάμιση ώρα ύπνος. Το πρόσωπό μου είναι στο χρώμα του κεριού εκτός από τους μαύρους κύκλους μου που κάνουν τη διαφορά. Ο Δράκουλας βαρέθηκε την Τρανσυλβανία και ήρθε να δει το Empire State Building. Τώρα δηλαδή που νιώθω επιτέλους ενήλικας θα πρέπει να μοιάζω συνέχεια με χαρακτήρα του Τζωρτζ Α. Ρομέρο αλλά στο πιο άσχημο;

Μια βδομάδα και μετά αεροπλάνο. Δυτική ακτή. Σαν Φρανσίσκο, φίλε.

Είμαι ελαφρύς! Ας τινάξω λίγο πέρα δώθε τα μαλλιά μου μπας και νιώσω ελεύθερη.

Summertime Cowboy

2011-03-05T13:06:00.002-05:00

Όμορφα πράγματα. Όμορφα πρωινά. Όμορφα τραγούδια.

Κι εσύ εδώ;

2011-03-05T11:49:00.003-05:00

Shocking Discovery: Oh mon Dieu, Ay Dios mio, Αϊ αϊ αϊ αϊ αϊ αϊ Πουέρτο Ρίκο και λοιπά!

Μετά από εκτεταμένη βόλτα στην μπλογκόσφαιρα συνειδητοποίησα ότι είμαστε πολλοί εμείς οι ξενιτεμένοι Έλληνες, ρε παιδί μου. Με κάποιο μαγικό τρόπο ανακαλύπτουμε ο ένας τα μπλογκ του άλλου και μοιραζόμαστε -στα Ελληνικά- τα νεύρα μας, την αγάπη μας, την απομυθοποίηση της ξενιτιάς αλλά και της Ελλάδας. Κοίτα να δεις: είμαι πολύ γατάκι που μερικές φορές νιώθω μόνη στην εμπειρία μου.

Νιώθεις κάτι το μαγικό όταν καταλαβαίνεις ότι στην Αγγλία, στη Γαλλία, στην Ισπανία, στη Γερμανία, στην Ολλανδία, στην Ιαπωνία, στην Ταϊβάν και δεν ξέρω ούτε κι εγώ που αλλού, κάποιος ζει πράγματα παρόμοια με εσένα (μα είναι τρελοί αυτοί οι Αμερικάνοι, σου λέω). Κάπου υπάρχει και κάποιος άλλος που βγαίνει έξω, βλέπει τον ήλιο κι ενώ σκέφτεται ότι δεν συγκρίνεται με τον ήλιο της Ελλάδας, στρίβει τη γωνία και ανακαλύπτει κάτι καινούργιο που τον κάνει να αγαπήσει εκ νέου αυτόν τον παράξενο τόπο που διάλεξε για πρώτο (δεύτερο;) σπίτι.

Νέο κύμα άνοιξης

2011-03-05T10:55:00.000-05:00

Δεν τα υποφέρω τα τραγούδια μου,
και προπαντός όταν μου μοιάζουν,
όλα εκείνα π' αγαπώ,
είν' αλλωνών κι αλλιώς φαντάζουν.

[...]

Οι εμπνεύσεις μου είναι γλωσσοδέτες,
νιώθω συχνά σαν τους τριγύρω σκηνοθέτες,
που οδηγήσαν μια γενιά
στα πιο βαθιά χαζουμουρητά.
Κι όλο βουλιάζω στο νανούρισμα
κάποιας αόρατης μαράκας
κι όλοι μου οι φίλοι απορούν,
τι κάνει ετούτος, ο μαλάκας.

[...]

Μα μπαίνει η άνοιξη στην πόλη,
κι απ' τ' ανοιχτό λεωφορείο μου φαίνεστε όλοι
τόσο γλυκούτσικοι κι αχνοί,
στη θερινή σας τη στολή.
Κι οι μπάντες παίζουν το τραγούδι σας
που τα κενά μας συμπληρώνει
κι ο ουρανός που αιμορραγεί,
στα πεύκα εκεί μας αθωώνει.
Θα 'ταν τρελό να προσπαθώ,
αυτόν τον άνεμο να εκφράσω
με τα φαναράκια του μου αρκεί να γειτονέψω
βγάζω τα τραπεζάκια μου έξω.

-Σαββόπουλος, οφ κόρς. Έτσι είδα κι εγώ την άνοιξη να μπαίνει, και ξαφνικά, τσουπ! Να η όρεξη και η έμπνευση να γράψω. Αυτά που μου φαίνονταν κουρασμένα γίνονται φρέσκα, και μου 'ρχονται 10 ποστ στο κεφάλι. Δεν μπορώ να γράψω τίποτα που να εκφράζει έστω και στο ελάχιστο την χαρά που βλέπω γύρω μου, μπορώ όμως να προσπαθήσω να εκφράσω την φρεσκάδα που έχει εισβάλει ξαφνικά στην πόλη, τα καλύμματα που ξετυλίχταν και το χιόνι που έλιωσε, ξεσπεπάζοντας τα γρασίδια. Τα χρώματα που βλέπω γύρω μου, είτε στο ροζ παντελόνι του τύπου που καπνίζει έξω από τη βιβλιοθήκη είτε στους τοίχους του αγαπημένου μου μπαρ. Α ρε Νιόνιο.

Ένα απόγευμα, κάποτε, κάπου.

2011-03-05T10:45:00.005-05:00

Δεν με αναγνωρίζω τελευταία. Χτες έκλαψα για πρώτη φορά εδώ και τουλάχιστον ενάμισι μήνα. Που πήγε ο κλαψιάρικος, παραπονιάρης, παιδιάστικος εαυτός μου; Που έκλαιγε στις ταινίες, στον οδοντίατρο, με τα ίδια του τα Σι-ντι;*

Το θέμα πάντως είναι ότι έκλαψα χθες. Και ότι επειδή ακριβώς σιχαίνομαι να μου λένε ότι δεν μπορώ να κάνω κάτι, δεν αντέχω όταν μου αποδεικνύεται περίτρανα.

Συζητήσεις. Κουβέντα στην κουβέντα, και πολλά λόγια. Λέξεις, λέξεις, λέξεις, το μόνο που μπορούμε να μοιραστούμε, το μόνο που η κατάσταση επιτρέπει. Ο άνθρωπος που δεν ήταν εκεί αν και ήταν στις σκέψεις μου, στην καρδιά μου, στην οθόνη μου. Καυγάδες των οποίων το τέλος δεν είναι η αγκαλιά που τα διορθώνει όλα, απλά γιατί μεσολαβεί ένας ωκεανός. Ο επίλογος γράφεται όταν πηγαίνουμε για ύπνο· μόνο που εδώ είναι 12 και εκεί 7. Μόνο που εσύ βλέπεις έναν ήλιο που εδώ δεν έχει ξεμυτίσει.

Η ζωή συμβαίνει γύρω μου. Η άνοιξη κάνει την εμφάνισή της για μια-δυό μέρες, έτσι για να ξεγελάσει τα ζευγάρια που βγάζουν γάντια και σκουφιά και κρατιούνται χεράκι-χεράκι, με τζιν μπουφάν, φορέματα και μπαλαρίνες. Κι εγώ, πίσω από το τζάμι με τον καφέ ανά χείρας και το τετράδιο μπροστά μου, τους βλέπω να μην με βλέπουν, διότι δεν τους ενδιαφέρει καθόλου ο γύρω κόσμος. Κοίτα να δεις, λέω. Έχει φτάσει να μου φαίνεται παράξενο να είναι ο ένας τόσο μεγάλο μέρος της καθημερινότητας του άλλου, να είναι η καθημερινότητα. Για μένα εσύ είσαι κάτι καινούργιο, κάτι ξεχωριστό, κάτι τόσο εκτός καθημερινότητας που ευχαριστώ Θεούς, Βούδες και Αλλάχ όταν σε βλέπω. Φτάνω να επιζητώ τη ρουτίνα μαζί σου, γιατί η ρουτίνα που σε περιέχει είναι κάτι τόσο ασυνήθιστο ώστε πλέον δεν μπορεί να ονομάζεται έτσι. Από τη μία είμαι τυχερή· οι στιγμές που ζούμε μαζί είναι περιορισμένες, με αποτέλεσμα όχι μόνο να θυμάμαι την πλειοψηφεία τους, αλλά και να τις ζω στο έπακρο, ως κάτι που διαλέγω και όχι ως αυτό που είναι η λογική συνέχεια αυτού που έκανα πριν.

Όσο κι αν ξέρω πως κατά βάθος είμαστε τυχεροί και μόνο που καταφέρνουμε και παίρνουμε χαρά από μια οθόνη, είναι στιγμές που νιώθω ότι δεν θα μάθεις ποτέ πώς είναι η καθημερινότητά μου όταν τρέχω από δω κι από κει με έναν γαλλικό που πιτσιλίζει το χέρι μου και δεν μπορώ να τον κλείσω καλά γιατί κρατάω πέντε βιβλία, όταν καθόμαστε όλοι στο σαλόνι και τρώμε τη ζύμη από τα γλυκά του ζαχαροπλάστη μιλώντας για τις πιό ντροπιαστικές μας στιγμές, όταν η ηλιαχτίδα κι εγώ καθόμαστε στο περβάζι της κοιτώντας το ποτάμι μετά από το λουκούλειο γεύμα μας. Με πληγώνει αυτό, γιατί ένα κομμάτι μου παραμένει εξ ορισμού σκοτεινό για σένα, γιατί απλά η ρουτίνα που δεν σε περιέχει είναι κατώτερη αυτής που διορθώνεις με την παρουσία σου και μόνο.

Πληγώνομαι με την ίδια μου την αδυναμία να αλλάξω την κατάσταση. Πληγώνομαι που ό,τι κι αν κάνω, κάποια πράγματα είναι εκτός της δικαιοδοσίας μου· έχω συνηθίσει να δρω γι αυτά που θέλω, να λαμβάνω μια επιτυχία ή αποτυχία για την οποία έχω προσπαθήσει. Με πονάει που "δεν μπορείς να το βλέπεις σαν πρόβλημα, διότι δεν υπάρχει λύση".

Μετά σκέφτομαι, μπαίνει η άνοιξη, που περιέχει τον Απρίλιο. Στον 50ό δρόμο και 6η λεωφόρο γωνία βρίσκεται η Μανόλια με τα διάσημα κεκάκια της, και κάποια μέρα στο μέλλον ίσως μας βρεί να τα τρώμε καθισμένοι στα πεζούλια του Rockefeller Plaza, με ζακέτα μόνο γιατί θα κάνει ζέστη. Προς το παρόν δεν υπάρχει λύση, υπάρχουν όμως στιγμές. Μπορεί να μην είναι ρουτίνα, είναι όμως μαζί σου, και είναι γιορτή.

*Τώρα που το σκέφτομαι, ας είμαι ειλικρινής. Έκλαψα στο Black Swan, και ούτε ξέρω γιατί― δεν με συγκίνησε και τόσο.

Musique Concrète

2011-03-01T01:59:00.002-05:00

"Jouer"= παίζω.

Παίζω μουσική, δηλαδή. Παίζω πιάνο, κιθάρα, φλάουτο, βιολί. Παίζω τις νότες που διαβάζω μπροστά μου.
Παίζω παιχνίδια δηλαδή. Παιχνίδια με τους ήχους που έρχονται, που φεύγουν, που χάνονται, που λάμπουν γύρω μου. Παίζω με το ρυθμό και τη μελωδία, τα εξαφανίζω, τα επαναφέρνω, τα μετακινώ δεξιά, αριστερά, τα σπρώχνω προς τα πίσω και τα ξαναφέρνω στο προσκήνιο, ενώ κάπου στο βάθος αντηχεί ένα ξυλόφωνο.
Παίζω με όργανα και με λέξεις, παίζω με τους ορισμούς, με τους κανόνες, ξεχνώ τους κανόνες, ξεπερνώ τους κανόνες και παίζω με τα όριά μου.

Αν υπάρχει ένα πράγμα που απεχθάνομαι, αυτό είναι να μου επιβάλλουν όρια και ταμπέλες. Ίσως γι'αυτό έχω ερωτευθεί αυτή την μουσική, που για πολλούς δεν έχει νόημα, που για πολλούς είναι "ό,τι να'ναι" αλλά για μένα είναι η ελευθερία η ίδια. Και ενώ νιώθω τα ειρωνικά σχόλια να έρχονται, δεν μπορώ να σταματήσω να ακούω αυτούς τους ήχους που σπάνε κουτιά και σύνορα και ξεχύνονται ελεύθερα, για να κάνουν αυτό που θέλουν, για να εξερευνήσουν αυτά που κανείς δεν έχει τολμήσει. Αυτούς τους ήχους που εξ'ορισμού είναι ένα παιχνίδι, ένα παιχνίδι με την κοινωνία και την παράδοση που τους δημιούργησε, ένα παιχνίδι με τον δημιουργό, με τον ακροατή, με το περιβάλλον.

Στο θέμα μου. Συγχωρήστε με αν τα ξέρετε, γιατί θα τα ξαναπώ. Musique Concrète ("αληθινή μουσική") είναι η μουσική παράδοση που δημιούργησε στο Παρίσι ο Pierre Schaeffer μεταξύ του '40 και του '50. Η κεντρική ιδέα της σχολής Schaeffer είναι η δημιουργία μουσικής που ξεφεύγει από τον παραδοσιακό ορισμό της, δηλαδή μουσικής που δεν παράγεται απαραίτητα από μουσικά όργανα ή φωνές, και που δεν είναι ανάγκη να περιέχει τα παραδοσιακά μουσικά στοιχεία (ρυθμός, μελωδία, αρμονία, μέτρο). Είναι μουσική που είναι αληθινή υπό την ένοια οτι είναι καθαρός ήχος, αγνός ήχος, κατανεμημένος με μαθηματική ακρίβεια και συγκεκριμένη αισθητική.

Είναι μουσική που δεν είναι για όλους· κάποιοι την θεωρούν αντιαισθητική, χωρίς συναίσθημα, χωρίς οργάνωση. Είναι όμως μια έκφαση ελευθερίας. Ανακαλύπτω τα όριά μου και τους ασκώ πίεση. Μέχρι να υποχωρήσει κάτι. Και μετά συνεχίζω. Συνεχίζω να πιέζω και να εξερευνώ το άπειρο. Πείραμα στο πείραμα.

Το παρακάτω τραγούδι, όμορφη συνοδεία την ώρα που πετάω τις σκέψεις μου από δω κι από κει στον ιντερνετοχώρο, δεν είναι -ω ειρωνεία- αυτό που λέμε musique concrète, για την οποία υποτίθεται ότι γράφω. Είναι των Nurse With Wound, δηλαδή σύγχρονο, και μου τράβηξε την προσοχή εν μέρει λόγω στίχων. Από την άλλη, περιέχει πολλά στοιχεία της musique concrète, την οποία ανακατεύει με hip hop με τον δικό του ξεχωριστό, σκοτεινό τρόπο. Πώς να μην το μοιραστώ λοιπόν; Τόση ώρα γράφω για την ελευθερία της σκέψης, για την κατάργηση των ορίων, την καταπάτηση των ορισμών. Everything is possible. Possible. Possible.

"Do you remember? It was 1959. The observatory. What a strange story. Rock 'n' Roll session is a session where we can do what we want to do. Gross module. Jack's bicycle is music. Gross module. Everything is possible. Possible. Possible. Rock 'n' roll station is a second pirate station of a strange wax. Gross module. Listening. Listening. Listening to an outlaw rock 'n' roll station. Outlaw. Outlaw. Outlaw."

2011-02-17T13:14:00.000-05:00

Freedom is always and exclusively freedom for the one who thinks differently

-Rosa Luxemburg

!!!

2011-02-11T11:58:00.000-05:00

Όταν διαβάζω ως "breaking news" αυτά που ξέρω ότι θα μελετώνται σε 20 χρόνια από τώρα, με πιάνει ένας ενθουσιασμός του τύπου δεν-μπορώ-να-μείνω-καθισμένη-πρέπει-να-αρχίσω-να-χοροπηδάω-τώρα.
"Egypt is free!" φωνάζουν οι χιλιάδες χιλιάδων διαδηλωτές. Ελπίζω οι εξελίξεις και η στρατιωτική κυβέρνηση να τους δικαιώσουν και να μην τους απογοητεύσουν.
Ενθουσιασμός. Επιτέλους. Ούτε να το φανταστώ δεν μπορώ.

How do you know?

2011-02-10T00:31:00.002-05:00

REUBEN You know what? I think maybe I be your husband when I grow up.

ZONIA How you know?

REUBEN I ask my grandpap how you know and he say when the moon falls into a girl's eyes that how you know.

ZONIA Did it fall into my eyes?

REUBEN Not that I can tell. Maybe I ain't old enough. Maybe you ain't old enough.

ZONIA So there! I don't know why you telling me that lie!

REUBEN That don't mean nothing 'cause I can't see it. I know it's there. Just the way you look at me sometimes look like the moon might have been in your eyes.

-Joe Turner's Come and Gone, August Wilson

Wanunchasqa*

2011-02-06T16:38:00.001-05:00

* Επληροφορήθην ότι η λέξη αυτή σημαίνει "ακριβοπληρωμένη γη" στην γλώσσα των Quechua. Το παρακάτω γράφτηκε μετά την επίσκεψή μου στο κρατικό μουσείο Ινδιάνικης Ιστορίας, ένα από τα ωραιότερα μουσεία που έχω επισκεφθεί πρόσφατα.

Στο τέλος της μέρας, είσαι απλά ανίδεος. Φαντάζεσαι τον εαυτό σου μέγα κατακτητή, αντιμέτωπο με ελάχιστα μέτωπα απλοϊκών απολίτιστων αντιπάλων που δεν είχαν καν την ευφυΐα να οργανωθούν σε πόλεις, ενώ στην πραγματικότητα αυτό που βλέπεις είναι τα φαντάσματα ενός λαμπρότατου πολιτισμού που κατέστρεψες κατά λάθος, χωρίς να το ξέρεις, με τη βοήθεια μερικών άρρωστων ζώων και μιας γενετικής ιδιαιτερότητας. Και το τραγικότερο; Πας να το εξηγήσεις αυτό σε όσους έχουν απομείνει, νομίζοντας ότι θα τους κάνεις να χαρούν που βρήκαν επιτέλους το δίκιο τους κι εκείνοι σου απαντούν πόσο σε έχουν βαρεθεί, εσένα που μόνο τραγωδίες τους έχεις φέρει, εσένα που νομίζεις ότι τους ξέρεις χωρίς να τους μάθεις ποτέ, εσένα που μονίμως ανακατεύεσαι.

Πόσο δίκιο έχουν.

The Shining

2011-02-06T14:52:00.002-05:00

Σε ένα άρθρο διάβασα ότι κάπου εκεί γύρω στις 5 το πρωί όταν γράφεις την εργασία σου, η κούραση εξαφανίζεται και σου μένει μόνο το αίσθημα παραγωγικότητας και ενδιαφέροντος γι'αυτό που κάνεις.

Εμένα πάλι με πιάνει ενίοτε και μια υπερένταση γιατί νιώθω περήφανη για τις αντοχές μου, γι'αυτό που γράφω, για τις σκέψεις που έχω. Νιώθω ένα πάθος που εύχομαι να με διακατέχει σε όποιον επαγγελματικό τομέα διαλέξω.

All work and no play makes Jack a dull boy, όμως. Οπότε κάπου εκεί γύρω στις 5:30 έπρεπε να περπατήσω λίγο την ακόμα γεμάτη κόσμο βιβλιοθήκη μας υπό τους ήχους της ~~Lady Gaga~~ Maria Callas απλά για να ξεκουράσω λίγο μυαλό και πιασμένη πλάτη. Hence το σαν βγαλμένο από ταινία του Cubric σκηνικό.

Bonjour

2011-02-06T12:01:00.003-05:00

Πρωινό ξύπνημα στις εννιάμιση, παραγωγικό κι ενδιαφέρον διάβασμα για τις λανθασμένες μας αντιλήψεις περί Ινδιάνων. Οι χαμένες μεγαλουπόλεις των Μάγια και των Ίνκα, θαμμένες κάτω από "Devil's Tree" και άγρια βλάστηση που αγκαλιάζει με τις ρίζες της τα απομεινάρια κάποιων από τους λαμπρότερους πολιτισμούς του κόσμου. Νάβαχο ιστορίες για τη δημιουργία του κόσμου, βαθιά φιλοσοφημένες, βαθιά υπαρξιακές. Ένας ουρανός που όλως παραδόξως είναι μπλε, σε αντίθεση με χθες. Το ζεστό μου bagel που συνοδεύεται από το πλέον αγαπημένο μου πράσινο τσάι (πότε έγινε αυτό;). Αστεϊσμοί με αγαπημένα πρόσωπα, άδειο -πλέον- από πιάτα τραπέζι, που φιλοξενεί τις συζητήσεις μας. Όμορφη διάθεση και όρεξη για την μέρα που έρχεται, κι ας είναι Κυριακή. Και χορευτική διάθεση παρέα με Peggy Lee αλλά και Gramophonedzie, που μας δείχνει τις δύο όψεις ενός νομίσματος:

You had plenty money, 1922,
You let other women make a fool of you
Why don't you do right, like some other men do?
Get out of here and get me some money too

Χάπινες

2011-02-03T18:38:00.002-05:00

Θυμάμαι μια φορά στο πρώτο μισό της Τρίτης Λυκείου/ ΙΒ2 που με είχαν ρωτήσει πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσα πραγματικά ευτυχισμένη. Να διευκρινήσω εδώ ότι η μισή χρονιά μου είχε πάει πολύ άσχημα ψυχολογικά: άγχος, καυγάδες, κούραση. Κι όμως, όταν μου έγινε η ερώτηση η απάντηση μου είχε έρθει πολύ εύκολα.
"Νιώθω ευτυχία κάθε φορά που οι βόλτες μου με φέρνουν έξω από το μουσείο αθλητισμού. Κοιτώντας ίσια προς το Νότο, βλέπεις θάλασσα και λιμάνι, ανοίγει το μάτι σου. Αγναντεύοντας τη θάλασσα κι ακούγοντας το κατάλληλο τραγούδι στα ακουστικά— τότε νιώθω ευτυχία."

Ο κύριος που μου είχε κάνει την ερώτηση απέρριψε την απάντησή μου. Ίσως τη βρήκε πολύ κλισέ, ίσως δεν μπορούσε να καταλάβει τι ακριβώς εννοούσα. Γιατί εγώ δεν προσπαθούσα να απλοποιήσω την ευτυχία, ούτε ήθελα να πω ότι η ζωή μου δεν περιέχει άγχη και στεναχώριες. Προσπαθούσα απλά να του εξηγήσω ότι μερικές φορές αρκεί ένα όμορφο θέαμα για να σε ταξιδέψει, για να σε κάνει να ξεχάσεις για λίγο τις καθημερινές σου έγνοιες, να σε αναγκάσει να συνειδητοποιήσεις πόσο ασήμαντα είναι όλα αυτά που νομίζεις ότι σε βασανίζουν και τι μικρό κομμάτι του ολόκληρου είσαι. Τι κι αν δεν έχεις βρει το νόημα της ζωής, τι κι αν δεν βγάζουν όλα νόημα· υπάρχουν μερικές στιγμές που απλώς τις ζεις.

Που λες τα γράφω τώρα όλα αυτά και νιώθω να με πλημμυρίζει ένα αίσθημα αυτογνωσίας (καλως τηνε κι ας άργησε). Εδώ κι ένα μήνα περίπου, από τότε που μπήκε η καινούργια χρονιά, προσπαθώ συνέχεια να γράψω ένα ποστ με τον απολογισμό του 2010. Έχω γίνει πολύ καλή αναγνώστρια μπλογκ τελευταίως, διαβάζοντας γνωστά και άγνωστα, παλιά και καινούργια, Αγγλικά και Ελληνικά, μελετώντας εξωνυχιστικά αυτούς που διαβάζουν εμένα, αλλά και όσους ανακάλυψα τυχαία πατώντας το ένα λινκ μετά το άλλο. Παρατήρησα λοιπόν ότι όλοι έγραφαν ποστ όπου έκαναν τον απολογισμό της χρονιάς που πέρασε και εξέφραζαν τις επιθυμίες τους για τη χρονιά που έρχεται. Η ιδέα μου φάνηκε απολύτως λογική και σε έναν βαθμό απαραίτητη· ήθελα να κάνω κι εγώ το ίδιο. Ξεκίνησα λοιπόν να γράφω το ποστ.

Λάθος. Ξεκινούσα να γράφω το ποστ μου, γιατί ο αόριστος υπονοεί ότι το τελείωσα κιόλας. Μου πήρε γύρω στις 5 απόπειρες, όλες με διαφορετικούς τίτλους, μέχρι να τα παρατήσω. Απλά δεν είχα τι να πω. Εκεί ήταν που με έπιασε πανικός: εγώ δεν έμαθα τίποτα για τον εαυτό μου ή έστω για τους γύρω μου; Εγώ δεν έχω στόχους; Ό,τι κι αν έγραφα μου φαινόταν κλεμμένο από άλλους και ανούσιο, ίσως γιατί με ξέρω και οι στόχοι που θέτω για τη νέα χρονιά εγκαταλείπονται συνήθως πριν τον Μάρτιο.

Λοιπόν, είναι 3 Φεβρουαρίου και μου φαίνεται ότι βρήκα επιτέλους τι ήθελα να πω, κάτι αποκλειστικά δικό μου. Σχεδόν όλα μου τα ποστ της περασμένης χρονιάς περιγράφουν ή έστω είναι εμπνευσμένα από συγκεκριμένες, τετελεσμένες στιγμές. Ίσως γιατί εγώ, όντας μικρούλα, μόνο εκεί έχω καταφέρει να βρω την ευτυχία. Στα λίγα εκείνα λεπτά που δεν σε νοιάζει τίποτα πέρα από αυτό που σου περιγράφουν μάτια, μύτη, στόμα, αυτιά και δέρμα. Που απλά αφήνεις τους νευρώνες σου να κάνουν τη δουλειά τους, ταξιδεύοντας όπου σε πάει η ίδια σου η φαντασία. Στιγμές.

Δεν βρίσκομαι στην Θεσσαλονίκη, αλλά ξέρω ότι αν ήμουν, η θέα αυτή θα με έκανε να ζήσω μια τέτοια στιγμή. Και σε ευχαριστώ που με το μέιλ σου με βοήθησες επιτέλους να βρω τις λέξεις για να περιγράψω αυτό που τόσο καιρό κρυβόταν κάπου μέσα στο μυαλό μου και δεν έλεγε να βγει. Καλώς σας βρήκαμε, στιγμές του 2011!

Burn my shadow

2011-01-31T15:07:00.002-05:00

Βιντεάρα... διακρίνω την αρχή μιας νέας εμμονής!

John Milton, Ad Patrem

2011-01-23T22:41:00.004-05:00

Scorn not the poet's song, a work divine, which more than aught else reveals our ethereal origin and heavenly race. Nothing so much as its origin does grace to the human mind, possessing yet some sacred traces of Promethean fire. The gods love song, song that has power to move the trembling depths of Tartarus, to bind the nether gods, and restrain the cruel shades with triple adamant. The priestesses of Apollo and the pale trembling Sibyl disclose in song the secrets of the distant future. The sacrificing priest composes verses before the festal altars, whether he slays the bull that tosses its gilded horns, or sagely consults the destinies hidden in the reeking flesh, and reads date in the entrails still warm with life. When I too return to my native Olympus, and when the changeless ages of eternity stretch forever before me, I shall go through the temples of heaven crowned with gold, accompanying my sweet songs with the gentle beat of the plectrum, wherewith the stars and the arch of heaven shall resound. Even now that fiery spirit who encircles the swift orbs himself sings with the starry choirs in an immortal melody, an ineffable song, while the glittering serpent checks his angry hissing, and fierce Orion with lowered sword grows gentle, and Maurusian Atlas no longer feels the burden of the stars.

Και το ορίτζιναλ, επειδή μου αρέσει να βλέπω τα Λατινικά κι ας μην τα ~~μιλάω~~ διαβάζω:

Nec tu vatis opus divinum despice carmen,
Quo nihil æthereos ortus, et semina cæli,
Nil magis humanam commendat origine mentem,
Sancta Prometheæ retinens vestigia flammæ.
Carmen amant superi, tremebundaque Tartara carmen
Ima ciere valet, divosque ligare profundos,
Et triplici duros Manes adamante coercet.
Carmine sepositi retegunt arcana futuri
Phœbades, et tremulæ pallentes ora Sibyllæ;
Carmina sacrificus sollennes pangit ad aras
Aurea seu sternit motantem cornua taurum;
Seu cum fata sagax fumantibus abdita fibris
Consulit, et tepidis Parcam scrutatur in extis.
Nos etiam patrium tunc cum repetemus Olympum,
Æternæque moræ stabunt immobilis ævi,
Ibimus auratis per cæli templa coronis,
Dulcia suaviloquo sociantes carmina plectro,
Astra quibus, geminique poli convexa sonabunt.
Spiritus et rapidos qui circinat igneus orbes.
Nunc quoque sydereis intercinit ipse choreis
Immortale melos, et inenarrabile carmen;
Torrida dum rutilus compescit sibila serpens,
Demissoque ferox gladio mansuescit Orion;
Stellarum nec sentit onus Maurusius Atlas.

Waterwalk, John Cage

2011-01-15T10:19:00.000-05:00

"I consider music to the production of sound, and since in the piece that you will hear I produce sound, I will call it music."

Writer's block

2011-01-15T09:27:00.003-05:00

Θέλω να γράφω εικόνες και συναισθήματα.

Να μπορέσω κάπως να εκφράσω όλα όσα ένιωσα στη μέση της νύχτας όταν συνειδητοποίησα ότι το χέρι σου ήταν γύρω από τη μέση μου και βρέθηκα όσο πιο μακριά από τη μοναξιά έχω υπάρξει ποτέ.

Να εξηγήσω με μερικές προτάσεις, με μια σειρά από μαγικές λεξούλες, την ζεστασιά που ένιωσα περιμένοντας το λεωφορείο μαζί με μερικά αγαπημένα πρόσωπα. Ξεκίνησε από τα πόδια και απλώθηκε προς τα πάνω. Έβγαλα το παλτό μου και μισοκλείνοντας τα μάτια κοίταξα τον ήλιο. Είχα ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου.

Να τρελαθούμε μαζί καθώς γράφω για το γέλιο που με έπιασε στις 2 η ώρα τα χαράματα καθώς χόρευα γύρω-γύρω στο δωμάτιο. Κάθησα στα γόνατα και άρχισα να τραβάω κλωστές από το χαλί σου, απλά επειδή μου είπες πλακίζοντας: "θα σε πλακώσω στο ξύλο αν το ξανακάνεις", και γελούσες κι εσύ. Προφανώς, το να το ξανακάνω τη στιγμή εκείνη μου φάνηκε το πιο λογικό και συνάμα αστείο πράγμα του κόσμου.

Να φωτογραφίσω το άρωμα του τσαγιού της Ο, τα σκαλιστά ασημένια σκουλαρίκια της Κ. και το μπου που ανακατεύει την σοκολάτα του με το κουταλάκι, με το στριφτό τσιγάρο να τρεμοσβήνει στο άλλο χέρι.

Να νιώσω στις λέξεις μου τη γεύση του καλού κρασιού που πίναμε με την Α, την Ν και την Ρ, καθισμένες στον λευκό καναπέ, με μια ταινία να παίζει στο Ντι-βι-ντι. Μια γεύση που σε έπαιρνε μακριά από το άγχος, που ανακατευόταν με τον καπνό από τα τσιγάρα τους και όλως περιέργως ταίριαζε με την γλύκα των κόκκινων φρούτων που έτρωγα.

Να βγάλω από το κεφάλι μου επιτέλους όλα όσα υπάρχουν εκεί μέσα, σε μορφή ενός γραπτού που βγάζει νόημα. Να μπορέσω να δώσω όψη, ζωή και αληθοφάνεια στους χαρακτήρες μου. Να μην φοβηθώ την λευκή σελίδα, ούτε τον κέρσορα που αναβοσβήνει μπροστά μου και με κοροϊδεύει.

Να κάνω εκείνον τον σκάιπ-ικό διάλογο που είχα πριν μερικούς μήνες με την Margarida 1 θεατρικό διάλογο μεταξύ δυο δικών μου, απολύτως δικών μου χαρακτήρων. Να προσπαθήσω με τη γραφή μου να καταλάβω που ακριβώς χάνεται εκείνο το κομμάτι της σκέψης που πληρώνεται τόσο ακριβά από το υπόλοιπο. Τα πλοία για τα οποία μιλούσε ο Καβάφης χάνουν ένα εμπόρευμα τόσο σημαντικό ώστε να απωλέσουν και την ίδια τους την ιδιότητα ως εμπορικά πλοία. Τι μένει; Ένα κουφάρι, μια μισοτελειωμένη σκέψη. Δεν μπορώ να γράψω εικόνες. Μόνο λέξεις· και μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις.

Τις παράλογες σκέψεις μου συνοδεύουν ελαφρώς παράλογες μουσικές.

New Music/Year

2011-01-13T14:12:00.000-05:00

Άγχος... γιατί όταν γυρίσω πίσω πρέπει να αναλάβω WKCR (89.9 fm)-ικά καθήκοντα.

Νιώθω ότι δεν ξέρω τίποτα, παρά το εξάμηνο εντατικών μαθημάτων.

Δάσκαλε, διδαξέ με.

And I wonder

2011-01-13T09:55:00.000-05:00

Μήπως είμαι κλισέ και αυτά που γράφω ανούσιες αμπελοφιλοσοφίες και απλώς κανένας δεν έχει δεήσει να μου το πει;

19

2011-01-13T09:26:00.001-05:00

Είναι ακόμα μεσημέρι, κι όμως αυτή η μέρα κατάφερε ήδη να είναι τόσο γεμάτη με όμορφα πράγματα. Από το αγαπημένο μου πρωινό ξύπνημα μέχρι το δίωρο που πέρασα με τον γάτο μου, τον Σαββόπουλο κι ένα βιβλίο με εκθέσεις του ειδώλου Benjamin, μου ήταν δύσκολο να διαλέξω μια συγκεκριμένη στιγμή για να εξηγήσω την επιστροφή της θετικής μου διάθεσης.

Κι όμως, ξέρω ακριβώς πότε εισέβαλλε στο μυαλό μου η σκέψη που το λεηλατεί όλη μέρα· ήταν εκείνη η στιγμή που κοίταξα την γωνία που δημιουργούσε η πλαϊνή μεριά του Λευκού Πύργου, το μαρμάρινο πεζούλι και το πεύκο στα δεξιά. Φόντο ήταν η θάλασσα που μου αλλάζει σκέψεις και διάθεση, η θάλασσα που έχω τόσο ανάγκη, η θάλασσα που λείπει από την άλλη, την πιο πολυπολιτισμική πόλη, η οποία διαθέτει μόνο δύο ποτάμια (εντάξει, διαθέτει και θάλασσα αλλά πού καιρός να τρέχω σε καθημερινή βάση μέχρι Μπρούκλιν και Στάτεν Άιλαντ;).

Αλλά ας πάρω τα πράγματα από την αρχή. Είχα ένα ραντεβού στο λιμάνι, για να συζητήσω μια πρόταση που μου έγινε. Ήτοι, βγαίνοντας από το κτίριο της συνάντησης, καθώς έβγαζα τα ακουστικά από την τσάντα μου, βρέθηκα αντιμέτωπη με την κίνηση στη γωνία Δραγούμη με Νίκης και την απεραντοσύνη της θάλασσας. Προφανώς διάλεξα τη δεύτερη. Σκόπευα να περπατήσω την παραλία και να πάω μέχρι τη στάση του Ο.Α.Σ.Θ, για να γυρίσω σπίτι με το λεωφορείο. Αλλά δεν μου βγήκε. Αυτά που είχα ακούσει προ ολίγου ήταν ενδιαφέροντα, απρόσμενα, αναπάντεχα θετικά και —ή τουλάχιστον έτσι μου φαίνονται εμένα— ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να μου συμβεί αυτή τη στιγμή. Με λίγα λόγια, ήμουν μες στην καλή χαρά. Μόνο που δεν άρχισα να χοροπηδάω από τα κέφια και την ενέργεια (κι ας είχα κοιμηθεί 5 ώρες κούτσα-κούτσα).

Κάποιοι πίνουν ή καπνίζουν για να εκτονώσουν την υπερέντασή τους, ενώ άλλοι βγαίνουν έξω, σε κάποιο μαγαζί/καφέ/μπαρ. Εγώ περπατάω. Εκείνη την ώρα λοιπόν παραείχα ενέργεια· ήθελα να τραγουδήσω, να χορέψω, να τους πάρω όλους τηλέφωνο για να τους πω τι καλό πράγμα που μου έτυχε. Η Λεωφόρος Νίκης απλωνόταν μπροστά μου σε όλο της το μεγαλείο: ένα κολλάζ από χρώματα και υλικά στα αριστερά, το απέραντο γαλάζιο- γκρι της θάλασσας στα δεξιά, και το μολυβί πεζοδρόμιο στη μέση, διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο χάος της πόλης και την γαλήνη ενός πελάγους που δεν φαίνεται να έχει τέλος. Αγνόησα Δραγούμη και Τσιμισκή και συνέχισα απτόητη το δρόμο μου, για να ξεδώσω πλάι στο νερό, που κάπως καταφέρνει να τους ηρεμεί όλους. Το βήμα μου ήταν πηδηχτό και γρήγορο, είχα ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο και σιγομουρμούριζα "I'm only happy when it rains" ενώ το βλέμμα μου, στραμμένο προς το Αιγαίο, αναζητούσε τον ορίζοντα. Προσπαθούσα να επεξεργαστώ όλα αυτά τα ωραία που είχα ακούσει, και όπως το συνηθίζω έπλεκα ιστορίες και φανταστικά σενάρια σχετικά με το πώς θα εξελίσσονταν τα πράγματα. Αξίζει να πω ότι ενώ τα σενάρια αυτά αποτελούν συνήθως διέξοδο για το στρες, τις ανησυχίες και τον παραλογισμό μου, στην προκειμένη περίπτωση ήταν ολωσδιόλου χαρούμενα.

Είχα πλέον φτάσει στον Λευκό Πύργο, εκεί όπου κανονικά θα έπρεπε να στρίψω και να κατευθυνθώ προς την στάση. Άκουγα όμως αυτό, που αγαπώ τόσο μα τόσο πολύ, και παραήμουν χαρούμενη. Δεν μου έκανε καρδιά να πάρω το λεωφορείο.

"Είμαι μόνο 19 χρονών" σκέφτηκα. "Μπορώ να κάνω ό,τι θέλω. Πάω και με τα πόδια σπίτι. Δεν πηγαίνω και καθόλου σπίτι αν θέλω— απλά βάζω να παίζει ξανά και ξανά το ίδιο τραγούδι, ενώ εγώ πηγαίνω κάπου." Τι σημασία έχει το που;

"Είμαι μόνο 19. Μπορώ να αλλάξω επαγγελματικό προσανατολισμό ξανά και ξανά, μπορώ απλώς να διαλέξω κάτι που με ενδιαφέρει και να το ακολουθήσω. Μπορώ να αφιερώσω ένα καλοκαίρι εκεί όπου θέλω. Μπορώ να ασχοληθώ με 5 διαφορετικά πράγματα ταυτόχρονα, απλώς και μόνο επειδή μου φαίνονται ενδιαφέροντα και επειδή έχω την ενέργεια και το πάθος που χρειάζεται. Γιατί ειμαι 19 χρονών."

Στεκόμουν πίσω από τον Λευκό Πύργο και κοιτούσα τη θάλασσα. Το βλέμμα μου κορνίζωσε την εικόνα που περιέγραψα πριν: το γκρίζο του νερού πλαισιωμένο από ένα καταπράσινο πεύκο απο τη μια και έναν τοίχο 6 αιώνων από την άλλη. Δεν έχω και σπουδαίες γνώσεις τέχνης, αλλά αυτό που είδα εκείνη τη στιγμή μου φάνηκε απαράμιλλα όμορφο. Ευχήθηκα να είχα φέρει μαζί μου μια φωτογραφική. Τι το πρωτότυπο θα έβρισκες να φωτογραφίσεις στον Λευκό Πύργο και τον Θερμαϊκό Κόλπο θα μου πεις, και θα έχεις και δίκιο. Κι όμως, η ομορφιά βρισκόταν στο ότι ποτέ δεν είχα ξαναδεί αυτό το θέμα από αυτήν την γωνία· ουσιαστικά δεν είχα ξαναδεί αυτήν την συγκεκριμένη εικόνα. Είμαι 19 χρονών μόνο και η σκέψη αυτή με ξετρέλανε.

Συνήθως αντιμετωπίζω την ηλικία μου σαν ένα είδος αναπηρίας: είμαι μικρή ακόμα και υπάρχουν πολλά που δεν ξέρω, πολλά που θα ήθελα να είχα ήδη ανακαλύψει ώστε να καταλαβαίνω καλύτερα τι μου γίνεται. Επιπλέον, υπάρχουν τόσα πολλά που δεν μου επιτρέπεται ακόμα να κάνω— είτε κυριολεκτικά είτε λόγω της περιορισμένης μου οικονομικής ανεξαρτησίας. Εκείνη τη στιγμή όμως κατάφερα να δω την ηλικία μου από μια καινούργια οπτική γωνία. Είμαι μικρή ακόμα, γι'αυτό και έχω την ικανότητα να ακολουθήσω αυτά που με ενθουσιάζουν. Γι'αυτό αγαπώ τη γλυκιά ρουτίνα αλλά και την γλυκιά περιπέτεια. Γι'αυτό και δεν χρειάζεται να είμαι απολύτως κατασταλαγμένη. Είμαι μόνο 19 και έχω όλη τη ζωή και όλο τον κόσμο μπροστά μου. Έχω τόσα ενδιαφέροντα πράγματα να κάνω, τόσες συγκινήσεις να ζήσω, και τόσα λάθη να κάνω. Οι επιλογές μου φάνηκαν απέραντες, σαν τη θάλασσα.

Συνέχισα το δρόμο μου. Ξεκούμπωσα το παλτό μου. Αγόρασα ένα νεράκι και το ήπια αστραπιαία. Είμαι γεμάτη ενέργεια. Έτοιμη.

Βροχή

2011-01-12T07:44:00.005-05:00

Κάποιοι άνθρωποι νομίζω ότι απλά είναι γεννετικά προδιαθετημένοι στην γκαντεμιά. Είμαι σίγουρα μια από αυτούς. Πάνω που έλεγα ότι όλα μου πάνε πολύ ήρεμα αυτές τις διακοπές, τσουπ, να το το πρόβλημα, με το οποίο δεν μπορώ να ασχοληθώ πριν την επόμενη εβδομάδα, οπότε και θα έχει γίνει χειρότερο.

Σήμερα βρέχει. Στο φαρμακείο που μπήκα για να πάρω την αντιβίωση μια μικρή οθονίτσα με πληροφόρησε ότι η θερμοκρασία ήταν στους 9 βαθμούς Κελσίου και η υγρασία στο 100%. Ίσως επειδή έτσι την έχω συνηθίσει, ίσως επειδή άκουγα Massive Attack, ίσως επειδή μου αρέσει η βροχή, κοιτάζοντας την πόλη από το μπροστινό τζάμι του λεωφορείου ένιωθα λες και έβλεπα κάποιο art film ή κάποια ασπρόμαυρη φωτογραφία. Η Θεσσαλονίκη ήταν όμορφη, μελαγχολική, ελαφρώς γκρίζα, όπως την ξέρω και την αγαπώ. Η Ροτόντα ξεπρόβαλε διαγωνίως ανάμεσα από τις πολυκατοικίες, πίσω από τα αρχαία που βρίσκονται καταμεσής σε εκείνη την αλάνα-παρκάκι. Μπροστά από όλα αυτά, μια κουρτίνα από λεπτές ψιχάλες, που λέκιαζαν το τζάμι και έδιναν σε όλα μια εικόνα ρομαντισμού.

It put a spell on me. Και μου έφτιαξε τη διάθεση, γιατί ήταν τόσο αληθινό, χωρίς ψεύτικες πολυτέλειες ή μοντέρνα τερατουργήματα (οι πολυκατοικίες του κέντρου είναι μεν τερατουργήματα, αλλά όχι αρκετά καινούργιες για να πληρούν τις προδιαγραφές ενός "μοντέρνου τερατουργήματος"). Ήταν η εικόνα μιας μουσκεμένης πόλης, γεμάτη κόσμο που έτρεχε να κρυφτεί και φορούσε γαλότσες, γεμάτη χρώματα που πηγάζουν από τους πολλούς αιώνες ιστορίας που είναι στοιβαγμένοι (συνήθως άτεχνα) ο ένας πάνω στον άλλο, γεμάτη ζωή, από τον μποτιλιαρισμένο δρόμο μέχρι το ατέρμονο ψιλόβροχο.

Γύρισα σπίτι και ήθελα απεγνωσμένα να κάτσω στο γραφείο μου με τον υπολογιστή αγκαλιά και αυτό το τραγούδι που είναι 50% blues και άλλο τόσο rock, που είναι μελαγχολικό αλλά όμορφο και ζωντανό σαν τη Θεσσαλονίκη μου, που είναι τέλειο για βροχερό καιρό να παίζει ενώ κοιτάω από το παράθυρο.

Και να'μαι λοιπόν. Ποιά γκαντεμιά εντέλει; I put a spell on you, because you're mine.

Woody Allen on aging

2011-01-06T15:45:00.001-05:00

"I hope to become the balding virile type, you know, as opposed to, say, the distinguished gray, unless I'm neither of those two. Unless I'm one of those guys with saliva dribbling out of his mouth who wanders into a cafeteria with a shopping bag screaming about socialism."

--Annie Hall, Woody Allen

Ο ξεβράκωτος Νεοέλληνας

2011-01-06T13:33:00.004-05:00

Εναγωνίως περίμενα τα "Ληξιπρόθεσμα Δάνεια" του Πέτρου Μάρκαρη, τον οποίο είχα ανακαλύψει πριν δυό χρονάκια στο σχολείο, όταν εκείνη η αγαπημένη καθηγήτρια Ελληνικών μας εξηγούσε ότι αυτό δεν είναι αστυνομικό, αυτό είναι κοινωνική κριτική μεταμφιεσμένη σε έναν μικροαστό μπάτσο που "κόβει το μυαλό του". Να που δικαιώθηκε, σκέφτομαι τώρα που τελείωσα το βιβλίο, για το οποίο θυσίασα δύο βράδια συνεχόμενα τον ύπνο μου, αφού όπως και να 'χει το πράγμα, δεν μπορείς να το αφήσεις από τα χέρια σου. Μεγάλωσα με Άγκαθα Κρίστι και Μαιγκρέ, και έχω ιδιαίτερη αγάπη στο αστυνομικό, πώς να το κάνουμε— κοτζάμ Extended Essay στον Philip Marlowe έγραψα, κι ας με έθαψε ο IBO. Παρένθεση εδώ γιατί ο Philip Marlowe ΕΙΝΑΙ ο Humphrey Bogart, δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, κι όσοι μισούν τον Humphrey μισούν και κατ'επέκταση το film noir (αλλά πώς γίνεται να μισείς τον Bogart, βρε φιλαράκι;)

Τέλος πάντων, υποτίθεται γράφω για τον Χαρίτο και όχι τον Marlowe (ήτοι δεν είναι η ώρα να μου βγουν τα καταπιεσμένα κόμπλεξ που ο ΙΒΟ δεν γούσταρε το Extended μου). Αγαπώ το είδος και είναι σπάνιο φαινόμενο να παρατήσω αστυνομικό μυθιστόρημα, πόσο μάλλον τον Μάρκαρη, που έχει για θέμα μια Ελλάδα που μου είναι τόσο γνώριμη, που υποφέρει μαζί με όλους τους γύρω μου. Η κόρη του Χαρίτου μεγάλωσε, βλέπετε, και προσπαθεί να βρει δουλειά, θυμίζοντάς μου έναν παραλογισμό που είχα ζήσει και καταγράψει πρόσφατα. Πώς να το αφήσω λοιπόν από τα χέρια μου αυτό το βιβλίο, όλοι οι ήρωες του οποίου κάνουν συζητήσεις που μου είναι απίστευτα γνώριμες, διότι είναι οι συζητήσεις που ακούω ολημερίς στην τηλεόραση, που διαβάζω στις εφημερίδες, που κάνουν οι γονείς μου το πρωί πίνοντας τον καφέ τους και που πιάνει το αυτί μου σε λεωφορεία, καφετέριες και δρόμους. Τα "Ληξιπρόθεσμα Δάνεια" είναι το πρώτο μέρος της "Τριλογίας της Κρίσεως" όπου ο Μάρκαρης, μέσω Χαρίτου πάντα, καταγράφει τον τρόπο που αυτή η περίφημη, η ρημάδα η κρίση επηρεάζει την μάζα της κοινωνίας μας— δημόσιους υπαλλήλους μικροαστικής τάξης, μικρομεσαίους επιχειρηματίες, νέους που μόλις έχουν τελειώσει τις σπουδές τους, συνταξιούχους. Η Αθήνα έχει αλλάξει σε σχέση με τα προηγούμενα μυθιστορήματα του Μάρκαρη: ο Χαρίτος δεν μπορεί να φτάσει πουθενά με το αμάξι του όχι λόγω κυκλοφοριακού αλλά λόγω των διαδηλώσεων που κλείνουν τους δρόμους.

Ο Χαρίτος μου άρεσε ανέκαθεν σαν χαρακτήρας γιατί είναι γκρινιάρης και σαρκαστικός, και εντέλει λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Έτσι κι εδώ, δεν αφήνει τίποτα ασχολίαστο, και οι ανησυχίες του μου φαίνονται τρομακτικά αληθινές, τρομακτικά γνωστές σε μένα αλλά και στους δικούς μου. Το θέμα του βιβλίου είναι ξεκάθαρο: όπως και στο "Παλιά, πολύ παλιά", ο Μάρκαρης δεν ήθελε να γράψει ένα αστυνομικό με την τάδε πλοκή, αλλά ένα μυθιστόρημα για το συγκεκριμένο κοινωνικό ή πολιτιστικό φαινόμενο. Αυτό σημαίνει ότι η πλοκή με απογοήτευσε— ήξερα ποιός ήταν ο δολοφόνος λίγο πριν τη μέση του βιβλίου (τόση Άγκαθα Κρίστι, κάτι με δίδαξε). Καμία σχέση με την "Άμυνα Ζώνης" και το "Νυχτερινό Δελτίο" δηλαδή. Αρχικά, που λες, απογοητεύτηκα. Όσο διάβαζα όμως άλλαξα γνώμη, γιατί ο δολοφόνος μου ήταν συμπαθής, γιατί καταλάβαινα αυτά που έλεγε, γιατί οι συζητήσεις όλων των υπόλοιπων χαρακτήρων το υποστήριζαν. Είναι ξεκάθαρο που έριξε το βάρος ο συγγραφέας, και τα "Ληξιπρόθεσμα Δάνεια" καταλήγουν να είναι πιο πολύ κοινωνικός σχολιασμός και παρατήρηση, παρά αστυνομικό. Κάπως έτσι ξεφεύγουν κι από το τρυπάκι του "Βασικού Μετόχου", που απλά δεν ήταν τόσο καλοδουλεμένο όσο τα προγενέστερα βιβλία, και διαφοροποιείται ριζικά, αφού και η Ελλάδα η ίδια είναι τελείως διαφορετική από αυτή των άλλων μυθιστορημάτων. Κάπως έτσι κερδίζουν την αγάπη μου.

Παραθέτω αγαπημένα αποσπάσματα, κανένα από το οποίο δεν φανερώνει κάτι:

"Θυμάμαι, όταν έπεσε η χούντα και μας κατεβαζαν στους δρόμους σε κάθε επέτειο του Πολυτεχνείου, οι διαδηλωτές κολλούσαν τη μούρη τους στη δική μας και φώναζαν: "λαός ενωμένος, ποτέ νικημένος!". Να λοιπόν που, μετά από τριάντα πέντε χρόνια, ο κομμουνιστής και ο μπάτσος κολυμπάνε, ενωμένοι, στα ίδια σκατά." (170)

"'Οταν πεθάνει ο άντρας μου, η σύνταξή του διαγράφεται, δε μεταφέρεται σ'εμένα. Δηλαδή εγώ θα φορτωθώ έναν μαλάκα, θα τον σέρνω δίπλα μου σαράντα εργάσιμα χρόνια, που θα μου βγαίνει το λάδι, θα του κάνω κουτσούβελα, θα μου πρήζει μια ζωή το συκώτι, και, όταν πεθάνει, δε θα μπορώ να εισπράττω ούτε τη σύνταξή του για ψυχική οδύνη. Και αυτό το λέμε εξομοίωση και δικαιοσύνη;" (287)

"Επειδή στο ποδόσφαιρο είμαι σκράπας αλλά στο σουβλάκι γκουρμέ, όπως το λέει σήμερα ο κάθε ξεβράκωτος Νεοέλληνας με i-phone, θα φάω και θα κρίνω"(297)

Why should I know better by now if I'm old enough not to?

2010-12-28T08:03:00.004-05:00

Σχόλιο youtube που αγάπησα: "this song is odd that's why I can't stop listening to it".

Όντως. Από τη φωνή της μέχρι τα λόγια, είναι πολύ odd η κοπέλα. Αλλά μάλλον εκεί είναι η γοητεία της και το ενδιαφέρον της...

Αγελαδίτσα, μου θύμισε εσένα... ίσως γιατί ήσουν εδώ χτες/σήμερα και μου είχες λείψει τόσο πολύ και είχα ξεχάσει τι υπέροχα odd που είσαι κι εσύ και ότι είμαι κι εγώ άλλο τόσο odd (το υπέροχα εδώ είναι αμφιλεγόμενο) και αυτός είναι ένας από τους λόγους που σε αγαπάω τόσο. Επίσης μου φάνηκε πάρα πολύ πιθανό να σου αρέσει το τραγούδι, σου πάει. Ειδικά αυτός ο στίχος που έβαλα για τίτλο. Τα λάθη για μας τους μικρούς είναι, και σκεφτόμουν διάφορα που συζητούσαμε χτες και έκανε μπαμ το πράγμα. Τουλάχιστον μπορούμε τώρα να τα βλέπουμε και να γελάμε!

Brecht, The Burning of the Books

2010-12-27T15:32:00.003-05:00

When the Regime commanded that books with harmful knowledge
Should be publicly burned and on all sides
Oxen were forced to drag cartloads of books
To the bonfires, a banished
Writer, one of the best, scanning the list of the Burned, was shocked to find that his
Books had been passed over. He rushed to his desk
On wings of wrath, and wrote a letter to those in power,
Burn me! he wrote with flying pen, burn me! Haven’t my books
Always reported the truth? And here you are
Treating me like a liar! I command you!
Burn me!

Η πιο καλή πατρίδα είναι η καρδιά

2010-12-27T15:06:00.006-05:00

...έτσι απλά είμαι σπίτι. Απλά τρόπος του λέγειν δηλαδή― χρειάστηκε να χάσω σχεδόν μια πτήση, να πετάξω το διαβατήριό μου σε έναν Ιταλό, να κοντέψω να χαστουκίσω έναν συνταξιδιώτη, να χάσω τις βαλίτσες μου και να περιμένω μισή ώρα για να μου την πούνε στα απολεσθέντα του αεροδρομίου Μακεδονίας. Αλλά τι με νοιάζει, είμαι σπίτι. Σπίτι και το δέντρο λαμποκοπάει, και ο γάτος έχει γίνει πιο χνουδωτός και αφράτος γιατί μου τον τάιζαν καλά, και η μαμά είναι όμορφη με τις καινούργιες της ανταύγειες, κι ο μπαμπάς είναι καλά επιτέλους, και το σπίτι μυρίζει γαλοπούλα. Σπίτι όπου το κρύο σημαίνει 5 βαθμοί κελσίου και όχι μείον 15, όπου πήγα στο "έτση" επιτέλους, όπου το έντεχνο είναι ακόμα μέσα στην καπνίλα, όπου κάποιοι μου μεγάλωσαν και παίζουν μπεγλέρι, ενώ ψάχνονται σχετικά με την ποιότητα του ναργιλέ και είναι και επιλεκτικοί, ενώ μου παραπονιούνται για τα φανάρια που αργούν να ανάψουν. Σπίτι όπου μπορώ επιτέλους να χαλλλλλλλλλλλλαρώσω με την ησυχία μου, σε λέω. Είδα τον Θερμαϊκό και άνοιξε το μάτι μου. Η Ναυαρίνου είναι χρωματιστή, φασαριόζα, μια πλατεία όχι γυαλισμένη όπως η Τσιμισκή, αλλά ελαφρώς χρησιμοποιημένη, gently worn που λένε και οι Αμερικάνοι, γεμάτη αναμνήσεις από διάφορες γενιές. Το έντεχνο στόλισε για Χριστούγεννα. Στόλισα κι εγώ γιατί είδα εσένα. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο οι δρόμοι είναι γεμάτοι σκουπίδια, αλλά εγώ δεν τα κοιτάω γεμάτη παράπονα όπως έκανε ο μπαμπάς μου αλλά σκέφτομαι "δεν βαριέσαι", γιατί κοιτάω τους δρόμους που τόσο μου έλειψαν και ξεχνάω να δω τα σκουπίδια. Κασσάνδρου πίσω από την "Αίγλη", Λεωφόρος Νίκης το ηλιοβασίλεμα, Εγνατία κατά Κρυστάλλη μεριά, Άνω Πόλη και κάστρα. Και κάτι συνθήματα που δεν θα έβλεπες με τίποτα στην Αμερική, γραμμένα με μαύρο μαρκαδόρο στους τοίχους: "Πόλη που καίγεται λουλούδι που ανθίζει". Μπορεί αυτός ο τόπος να είναι λίγο χάος μερικές φορές, αλλά είναι το σπίτι μου, τι να κάνουμε. Και τον αγαπώ. Η χειμερινή στολή του είναι ωραία, συνεπάγεται αυτήν την χαρακτηριστική ομίχλη και πολλά πεσμένα κίτρινα φύλλα σε εκείνο τον ανηφορικό δρόμο που βγάζει στην εκκλησία. Μάθε μου να παίζω κι εγώ μπεγλέρι να νιώσω ότι δεν είμαι πια παιδάκι. Κι ας είμαι. Γι αυτό χαίρομαι τόσο.

Loneliness

2010-12-21T06:36:00.001-05:00

Τα ξαναθυμήθηκα και τα παραθέτω. Όλα γράφτηκαν για την Ν.Κ. και την έκθεση της. Τότε, πριν 2 χρόνια σχεδόν (πότε πέρασαν κιόλας;).

We all live glass lives. Diaphanous, isolated. Glass are our windows, our walls, our floors. Glass are our houses and glass are our clothes. Cold, unforgiving, hard glass, making it impossible to hide, yet impossible to connect at the same time. I have tried to move beyond the glass, have tried and broken my nose on its deceptive transparency. You must accept that you will be seen. You must accept in and decide to look right back at the world- back at those who have mocked you, scorned you, ignored you. Look back at them, rejoice at not being part of them. Still, there might come a cold winter day when the glass seems unbearable, when your desire to break past its iciness, to feel the warmth of another body close to yours is greater than ever. And so you break the obvious glass, crash it and move in closer to the warmth of the other person. You do this only to find that the warmth is never complete, for the glass never goes. Be it 10 centimeters or a thin film, it never goes; never, never, never. Broken, like the glass you thought you had escaped, you move back to your diaphanous cell, never to come out again; for you seem to have the extraordinary ability of melting sand into glass, of creating that most loathsome of substances out of thin air. No, I am not part of them; and I never will be.

Final, continued

2010-12-21T04:46:00.003-05:00

My gentle reader, I perceive

How patiently you've waited,

And I'm afraid that you expect

Some tale will be related.

Oh reader, had you in your mind

Such stories as silent thought can bring—

Oh gentle reader, you would find

A tale in every thing.

--William Wordsworth

104 γραμμές περιγράφοντας τον ετοιμοθάνατο Simon Lee, τους πρησμένους αστραγάλους του, τα δάκρυα στα βλέφαρά του όταν το ποιητικό υποκείμενο κόβει με την πρώτη προσπάθεια την ρίζα που ο καημένος γέρος παλεύει να διαλύσει για ώρες, η απελπιστική φτώχεια του πρωταγωνιστή και της γυναίκας του. Παρατραβηγμένο; Μελό; Για κάποιους κριτικούς της εποχής, ναι. Αλλά η ποίηση υπάρχει παντού, ακόμα και στα πιο καθημερινά, φαινομενικά μπανάλ πράγματα. Αυτό που έχει σημασία είναι να την βρεις, είναι το πόσο προσεκτικά κοιτάζεις και το πόσο θέλεις να ψάξεις. Τα πάντα κρύβουν πίσω τους μια ιστορία, όλος ο κόσμος έχει κάτι το ενδιαφέρον να σου πει. Απλά πρέπει να ακούσεις. Ποιός είπε ότι ποίηση είναι μόνο όμορφοι νέοι που ναυαγούν σε κάποιο ελληνικό νησί; Ή μαγεμένοι πρίγκηπες που κρύβονται στην ντουλάπα μιας πανέμορφης πριγκίπισσας, ρισκάροντας τη ζωή τους; Ποίηση είναι οι πρησμένοι αστράγαλοι ενός άρρωστου γέρου, τα σκασμένα χείλια των ναυτικών που πεθαίνουν από τη δίψα, η επιμονή του μικρού κοριτσιού ότι τα αδέρφια της δεν έχουν πεθάνει, ότι "We are seven".

Άλλωστε, "one thought fills immensity".

Final

2010-12-21T04:32:00.002-05:00

"If the fool persisted in his folly, he would become wise"

--William Blake

Αχ ζωή μάγισσα, να σε μάθω άργησα

2010-12-15T14:52:00.007-05:00

Τα τραγούδια παίρνουν κάτι απ' την ψυχή μας
και το μεταφέρουν στο στερέωμα
όπου αναβοσβήνει σαν θλιμμένο πάλσαρ
και το δρόμο δείχνει, για τους ναυαγούς.

Όμορφα πράγματα.

Θέλω να φυσάει ζέφυρος και να μην έχω καμιά έγνοια και κανένα άγχος. Να κάθομαι σε μια παραλία, να έχω τις χούφτες γεμάτες άμμο, και να την αφήνω να κυλάει ανάμεσα στα δάχτυλά μου. Να ξαπλώνω κάτω από μια ομπρέλα σε μια παραλία τόσο όμορφη και αμόλυντη που ο δρόμος σταματά πριν φτάσεις, που για να κάνει στροφή το Ματίζ να φύγει πρέπει να μπεις στην αυλή κάποιου. Να περιπλανιέμαι σε στενά νησιώτικα σοκάκια ένα καλοκαιρινό απόγευμα, να βλέπω θάλασσα ή μπουκαμβίλιες όπου γυρίζω το κεφάλι, να κλέβουμε τριαντάφυλλα από τις γλάστρες-δοχεία φέτας κάποιας νησιώτισσας γιαγιάς με μαύρο μαντήλι. Και ξαφνικά να είναι νύχτα και να ξαπλώνω σε μια άλλη παραλία, γεμάτη πέτρες, στο μικρό λιμανάκι. Να έχω το κεφάλι μου στον ώμο σου και να κοιτάω τα φώτα. Να υπάρχω χωρίς άγχος και τρέξιμο. Απλά.

Passion

2010-12-12T20:11:00.001-05:00

Rosa.

Οι στιγμές που νιώθω την ιστορία να ζωντανεύει.

To clear my head

2010-12-12T16:56:00.005-05:00

Ξέρεις τι αγαπώ πάνω απ'όλα;

Αγαπώ τον τρόπο που ο παγωμένος αναζωογονητικός αέρας μου δαγκώνει τα πνευμόνια, αφηνοντάς ένα αίσθημα καθαριότητας και έναν ελαφρό πόνο. Αγαπώ το έδαφος όταν είναι τόσο παγωμένο που η πέτρα σκληραίνει και τον ρυθμό που σφυροκοπά πάνω της το τακούνι μου. Αγαπώ τα ζεστά γάντια μου, το ασορτί μάλλινο κασκόλ μου και τα γούνινα αυτάκια που κρατάνε τα αυτιά μου ευτυχισμένα. Αγαπώ τα ακουστικά κάτω από τα αυτάκια αυτά, τις μελωδίες που μου κρατάνε συντροφιά όταν αυτό που πραγματικά χρειάζομαι είναι να περπατήσω χωρίς να ξέρω που πηγαίνω, χωρίς τους περιορισμούς που περιλαμβάνει ο όρος "τέλος". Αγαπώ την αίσθηση ελευθερίας που νιώθω όταν μπορώ απλώς να περπατήσω, να πάω όπου θέλω σε μια πόλη που κυριολεκτικά έχει τα πάντα, σε μια πόλη όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν σε μια δεδομένη στιγμή σε οποιοδήποτε μέρος. Αγαπώ το σκοτάδι που έρχεται γρήγορα για να ξεσκεπάσει τα φώτα, αγαπώ τον πάγο που διακρίνω στις λακούβες με τα λασπόνερα της χθεσινής βροχής. Τα αγαπώ όλα αυτά γιατί με απελευθερώνουν, γιατί ανήκουν σε στιγμές που μοιράζομαι αποκλειστικά με τον εαυτό μου, γιατί ταρακουνούν τις σκέψεις μου με νοήματα που μόνο εγώ μπορώ νσ δώσω. Γιατί με κάνουν να αγαπώ τη ζωή μου, να αγαπώ το γεγονός ότι τώρα βρίσκομαι εδώ. Γιατί με κάνουν να θυμάμαι ότι όσο κι αν αγχώνομαι σήμερα, το βράδι πριν τις τελικές μου εξετάσεις μπορεί να τα παρατήσω όλα και να πάω να παίξω χιονοπόλεμο.

2010-12-12T16:25:00.001-05:00

;

2010-11-27T02:32:00.009-05:00

Τις τελευταίες βδομάδες νιώθω λίγο παρωδία του εαυτού μου. Ίσως είναι η παρουσίαση για την οποία δεν ξύπνησα, η δουλειά για την οποία ξύπνησα και που τελικά δεν είχα, οι απανωτές παρεξηγήσεις και καυγάδες με άτομα σημαντικά για μένα. Ίσως να φταίει που η πόλη εισέρχεται αργά αλλά σταθερά στην χειμερία διέγερσή της (το νάρκη δεν ταιριάζει καθόλου σε μια πόλη που το κρύο την κάνει να περιστρέφεται ακόμα πιο γρήγορα, που είναι γεμάτη με εκατομμύρια ανθρώπους που τώρα βρίσκουν σ'αυτό μια παραπάνω αφορμή να τρέξουν στον προορισμό τους). Τα φύλλα όχι μόνο πορτοκάλισαν, αλλά υπέκυψαν και στους νόμους της βαρύτητας εδώ και καιρό. Στο δρόμο για τη δουλειά σήμερα, ένα σμήνος περιστέρια είχαν μαζευτεί γύρω από τα πεσμένα φύλλα της προηγούμενης εβδομάδας, τα οποία χρησιμοποίησαν στη συνέχεια ως πρωινό. Δεν ξέρω αν φταίει αυτό, αν το πρόβλημά μου είναι που πλέον σκοτεινιάζει στις 5:30, που η μύτη μου κοκκινίζει απ΄το κρύο, που το τέλος του εξαμήνου με απειλεί με 6 ατέλειωτες εργασίες. Τελευταία όμως έχω αρχίσει να ψάχνω πάλι τη θέση μου σε έναν κόσμο που τη μία δεν με χωράει και την άλλη με καταπλακώνει. Νιώθω ότι κοροιδεύω τον εαυτό μου, ότι παρωδώ τις ίδιες μου τις επιθυμίες και τις φιλοδοξίες, ότι αυτό που κάποτε είχα για σίγουρο πλέον είναι αμφίβολο, και κατ'επέκτασιν κι εγώ έχω μείνει μετέωρη, σαν μαριονέτα που της έκοψαν τα μισά σκοινάκια.

Όλα ξεκινούν με τις εφημερίδες τις δουλειάς, αυτές που πρέπει να κοιταχτούν διεξοδικά μέχρι να ανακαλύψουμε κάτι σχετικό με τη μαμά πατρίδα. 9 η ώρα το πρωί, με τον καπουτσίνο στο πλάι μου και τον φωσφορούχο κίτρινο μαρκαδόρο στο χέρι, ξεκινώ το ψάξιμο. ΔΝΤ, έλλειμμα, Ευρωζώνη, ανεργία, πρόωρες εκλογές, περικοπές στους μισθούς. Καταλήψεις, απεργίες σκέτες, απεργίες που κλείνουν την Ακρόπολη, "δεν πρόκειται να ξαναεπισκεφθούμε την Ελλάδα μετά από αυτή την απαράδεκτη συμπεριφορά" (κι ο τουρισμός νο 1 έσοδο), βόμβες, πορείες. Η γενιά των 700 ευρώ. Όλα αυτά που τα ΜΜΕ σερβίρουν με μπόλικες σάλτσες, αυτά που ο Ελληνικός τύπος λατρεύει να δραματοποιεί σε βαθμό που τα κάνει κραυγαλέα και υπονομεύει τη σημασία τους, αυτά που οι ξένες εφημερίδες παρουσιάζουν με τόνο ειρωνικό και υποτιμητικό προς την ταλαίπωρη αυτή χώρα για την οποία κανείς δεν φαίνεται να προβλέπει μια άσπρη μέρα. Το άθροισμά τους σε υπερβολικές δόσεις είναι αρκετό για να κάνει τον οποιονδήποτε να χάσει τα κέφια του για μέρες. Ειδικά αν αυτός ο κάποιος είναι 20 χρονών με όνειρα, φιλοδοξίες, και την ελπίδα να γυρίσει κάποτε στο μέρος που έχει μάθει να αγαπά και να θεωρεί σπίτι του, την Ιθάκη του, για να γίνω κλισέ.

Δεν έχω ούτε τις απαραίτητες γνώσεις αλλά ούτε και το θράσος ώστε να εκφράσω μια εμπεριστατωμένη άποψη σχετικά με τα όσα συμβαίνουν ή με το τί πρέπει να κάνουμε. Αυτό που έχω όμως είναι λίγα χρόνια πίσω μου και πολλά μπροστά μου, που σημαίνει προοπτικές και συγκεκριμένες επιθυμίες. Έχω επίσης δεσμούς με το μέρος που με μεγάλωσε, που με κάνουν όχι μόνο να θέλω να κρατήσω ανοιχτή την πιθανότητα επιστροφής αλλά και να γεμίζω θυμό και λύπη όταν διαβάζω για την "κατάντια" μας. Νιώθω ανασφάλεια και φόβο, νιώθω την ελπίδα μου να εξανεμίζεται μαζί με τους μισθούς των δικών μου. Μου φαίνεται ότι χάνω σιγά-σιγά την ικανότητα να πάρω μια απόφαση που μου ανήκει δικαιωματικά: πού θα ζήσω τη ζωή μου. Γιατί τι προοπτικές έχω στην Ελλάδα; Να παλέψω χρόνια για μια θέση λέκτορα στο Πανεπιστήμιο, με το μισθό μου στο 1/10 αυτού που θα έβγαζα στο εξωτερικό και τις όλες τις προσπάθειες που κάνω τώρα εξαφανισμένες; Ή να τελειώσω διδακτορικό εδώ και να γυρίσω για να κάνω ιδιαίτερα; Και οι γονείς μου γιατί πάλεψαν να με στείλουν έξω αν είναι έτσι; Γιατί πλήρωσαν; Κι εγώ; Γιατί προσπάθησα τόσο πολύ; Είμαι της ιστορίας και της λογοτεχνίας, επάγγελμα καθόλου κερδοφόρο. Ούτε γιατρός δεν θα γίνω, ούτε δικηγόρος, ούτε μεγαλοεπιχειρηματίας.Φιλόλογος.

Φύγαμε εμείς και μετά από δύο μήνες έγινε το μεγάλο "μπαμ". Δεν θα μπορούσαμε να το είχαμε συγχρονίσει καλύτερα. Ή χειρότερα, όπως το πάρει κανείς. Μου έχουν πει ότι υπεραντιδρώ, ότι τα βλέπω όλα υπερβολικά σοβαρά γιατί δεν είμαι εκεί, και δεν μπορώ να δω ότι η καθημερινή ζωή παραμένει βασικά ίδια. Οι καφετέριες της Ναυαρίνου γεμάτες, η Τσιμισκή και η Εγνατία απροσπέλαστες λόγω κίνησης, το 58 ασφυκτικό και αφόρητο, το Αριστοτέλειο να φιλοξενεί πάρτι, καταλήψεις, αφίσες. Οι άνθρωποι που γελάνε, στέλνουν τα παιδιά τους σε σχολεία, πηγαίνουν στην δουλίτσα τους και παραγγέλνουν τον φραπέ τους.

Μα εγώ δεν είπα ότι άλλαξαν αυτά. Δεν είπα ότι ξαφνικά η ψυχοσύνθεση όλης της χώρας μεταμορφώθηκε. Σε κάποια θέματα έμεινε απελπιστικά ίδια, π.χ. στην καταπληκτική μας ικανότητα να πείθουμε τους εαυτούς μας ότι όλα είναι καλά, όλα ανθηρά, θα τα καταφέρουμε όπως τα καταφέραμε παλιότερα. Σε αυτό δεν αμφιβάλλω καθόλου, προφανώς και θα τα καταφέρουμε. Πότε θα μάθουμε όμως; Πότε θα μάθουμε να μην θεωρούμε τις ζωές και την κατάστασή μας δεδομένες; Πότε θα μάθουμε να μην συμβιβαζόμαστε; Πότε θα μάθουμε να παλεύουμε γι αυτό που θέλουμε, ή έστω για κάτι καλύτερο (αν δεν ξέρουμε τι θέλουμε);

Νιωθω την Ελλάδα να με διώχνει, όπως με διώχνουν και οι διάφοροι φίλοι και γνωστοί των γονιών μου, που μου λένε να μην γυρίσω, τουλάχιστον για τα επόμενα 10 χρόνια. Αυτό που έλεγε ο Παπάζογλου:

Αχ Ελλάδα θα στο πω

πριν λαλήσεις πετεινό

δεκατρείς φορές μ'αρνιέσαι

με πληγώνεις, με πονάς

σαν το νόθο με πετάς

κι από πάνω μου κρεμιέσαι

Και όντως νιώθω να με πληγώνεις και να μ'αρνιέσαι, Ελλαδίτσα. Κι εμένα και όλους αυτούς που είναι στην ηλικία μου και έχουν αφελή όνειρα για το μέλλον τους. Χαρά στον Έλληνα που ελληνοξεχνά. Εγώ δεν τα έχω καταφέρει.

Αλλά, θα μου πεις, τι ξέρω κι εγώ; 19 χρονών είμαι.

Coleridge wisdom

2010-11-24T16:57:00.002-05:00

To be beloved is all I need,

And whom I love, I love indeed.

We'll always have Paris

2010-11-17T23:25:00.002-05:00

Le sang d'un poète

2010-11-17T02:43:00.003-05:00

Για να αναπαράγουμε και λίγο τη θεωρία που μαθαίνουμε:

Ποιείν: δημιουργία, ενεργητική σύνθεση από το μηδέν αυτού που προηγουμένως δεν υπήρχε==>

Ποιητής: ο γεμάτος ενέργεια, αυτός που δρα, που ξεφεύγει από την παθητική ύπαρξή του, αυτός που δημιουργεί κάτι ολωσδιόλου καινούργιο, ο γεμάτος δύναμη, τα πάντα πληρών

Jean Cocteau και το αίμα του ποιητή.

Midterm

2010-10-27T21:31:00.005-04:00

Η κύρια ασχολία μου αυτή τη στιγμή είναι ο Hugo, ο Balzac, ο Flaubert, ο Dickens, η Austen. Και μου φαίνεται πώς το γαλλικό μοντέλο μου ταιριάζει πιο πολύ. Τραγωδία και όχι παραμύθι. Αντί-happy end. Και ένας Dickens που εγκαταλείπει τον κεντρικό του ήρωα μόλις αυτός αποκτά την ευτυχία για να ασχοληθεί με τους άλλους, τους καταραμένους, τους καταδικασμένους σε θάνατο Nancy, Sikes, Fagin. Ένας Dickens που δεν ενδιαφέρεται για την ευτυχία, που την βρίσκει βαρετή.

Τρομακτικό τουλάχιστον. Δεν ξέρω ακόμα πώς να αντιδράσω, φοβάμαι και αδυνατώ να πιστέψω ότι η ευτυχία είναι τόσο βαρετή, ότι η ευτυχία εξ ορισμού δεν έχει λογοτεχνικό ενδιαφέρον. Αλλά το γαλλικό μοντέλο με τραβάει. Άλλωστε, τον Hugo είδα να κάθεται πάνω σε ολόκληρο το Παρίσι, το οποίο κρέμεται από την πένα του. Τον Hugo και όχι την Austen. Τυχερέ Victor. Μια ολόκληρη πόλη στην πένα σου, στο έλεος σου. Την διαμορφώνεις, την διορθώνεις, την ορίζεις, κι όλα αυτά με το χαρτί και το μελάνι σου, με την δύναμη της τραγωδίας σου. Μιας τραγωδίας που κάνει τον αναγνώστη να γυρνά της σελίδες χωρίς να κοιτάζει την ώρα, που αρπάζει την ψυχή και την σφίγγει, κρατώντας την φυλακισμένη, όπως οι δικαστές την Λα Εσμεράλντα. Φυλακισμένοι της τραγωδίας και όχι του παραμυθιού.

P-A-L-E-S-T-I-N-E

2010-10-21T00:47:00.002-04:00

Κι αν γίνομαι κλισέ, δεν με νοιάζει μάτια μου. Όλη η μπλογκό-σφαιρα (κι όχι μόνο) λέγεται ότι ακούει Τιρσέν, αλλά μάλλον θα υπάρχει κάποιος λόγος γι αυτό, non? Το συγκεκριμένο τραγούδι πάντως εμένα με εμπνέει, γιατί μου βγάζει αυτή τη διαμαρτυρία, γιατί χτίζει σιγά-σιγά την αντίστασή του, γιατί δυναμώνει, μαζεύει ταχύτητα και ορμή για να ξεσπάσει στο τέλος. Γιατί είναι αργό, σταθερό, και γεμάτο πάθος, όπως η διαμαρτυρία και το παράπονο που εκφράζει ο τίτλος. Γιατί η μοναδική λέξη που επαναλαμβάνει θα μπορούσε να ακούγεται ξανά και ξανά σε πορεία.

Οικιστική δραστηριότητα στην Ανατολική Ιερουσαλήμ ακούω. Άραβες απειλούν να ζητήσουν αναγνώριση της Παλαιστίνης αν συνεχιστεί, Ισραηλινοί απαντούν ότι οι Άραβες παραείναι απειλητικοί και δεν συνεργάζονται. Ο ΟΗΕ και ο υπόλοιπος κόσμος κάνει την πάπια. Τρόπος του λέγειν δηλαδή, γιατί και το να κάνεις την πάπια επιλογή και τρόπος σκέψης είναι, από την στιγμή που ΕΝΑΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ ΛΑΟΣ δεν αναγνωρίζεται καν. Όλοι πρέπει να βρουν το δίκιο τους. Αλλά αρχίζω και πιστεύω ότι δεν γίνεται. Που θα βρισκόμαστε του χρόνου; Στους πόσους πολέμους επιτέλους θα τελειώσει όλο αυτό; Πόσο τοξικό μίσος ακόμα πρέπει να απελευθερωθεί στην -ήδη βεβαρημένη- ατμόσφαιρά μας; That's history in the making for you.

Wordsworth love

2010-10-19T02:29:00.001-04:00

Our destiny, our nature, and our home,

Is with infinitude, and only there—

Henri Matisse, Notre Dame

2010-10-13T04:56:00.002-04:00

Παρούσα σε διάφορους τομείς της ζωής μου τώρα τελευταία, συνέχεια η ίδια εκκλησία, η ίδια σιλουέτα, το ίδιο καμπαναριό. Τι αλλάζει; Η πόλη γύρω της, οι δρόμοι, τα στενάκια, τα κτίρια. Ο χρόνος κυλάει, παρασέρνει, καθαρίζει, βουλώνει, αναταράσσει. Και η εκκλησία πάντα στητή, λες και τον προκαλεί. Η εκκλησία ως σημείο αναφοράς. Και ας κατρακυλάει ο χρόνος από γύρω της.

Transfigured Night

2010-10-12T05:27:00.006-04:00

Τετράδια Γαλλικών απλωμένα παντού γύρω μου, είναι πέντε η ώρα το πρωί αλλά εγώ συνεχίζω την προσπάθεια, ταυτόχρονα ακούω Pierre Schaeffer και προσπαθώ να μάθω στον εαυτό μου Musique Concrete αλλά το μυαλό κολλάει, υπερφορτώνει, η νύστα με τσακίζει και κάπου εκεί χρειάζομαι το διάλειμμα, ανοίγω το youtube και πέφτω πάνω στο trailer της συνέχειας εκείνης της ταινίας που είχαμε δει μαζί το βράδι πριν φύγω, το βλέπω, είναι τρομακτικό, άπειρα τρομακτικό ειδικά γιατί θυμάμαι πόσο φοβήθηκα με την πρώτη ταινία και ξαφνικά ο Pierre Schaeffer που για να σου δώσω να καταλάβεις έκανε ένα τραγούδι όλο σφυρίγματα τραίνων πατάει κάτι περίεργα τριξίματα και το βιντεάκι με τρόμαξε, τα γαλλικά δεν μπορώ να τα βγάλω, και το ψυγείο μου μουγκρίζει και ακούω όλους τους ήχους στη διαπασών γιατί φοβήθηκα πριν. Η νύχτα μεγάλη, μυστήρια, μαγική, εξωπραγματική, η νύχτα γεμάτη Ρομαντικούς και Γαλλικά που δεν θα κάνω, η νύχτα τα διογκώνει όλα, και το βιντεάκι με τρόμαξε, και είμαι μικρή ακόμα και θέλω να φοβηθούμε μαζί. Μου λείπεις.

2010-10-11T00:47:00.002-04:00

What would Plato think?

Επαναφορά

2010-10-04T23:06:00.004-04:00

...στον εαυτό μου στην πρώτη λυκείου. Τότε που πρωτοανακάλυψα και άρχισα να ακούω πορωμένα Nightwish.

Λοιπόν, συγγνώμη για το γενικό πρήξιμο με τους Ρομαντικούς ποιητές, αλλά είναι ένα από τα μαθήματά μου, ο καθηγητής είναι καταπληκτικός και έχω πάθει την πλάκα μου με τον μυστηριώδη, σκοτεινό και ιδιοφυή S.T.Coleridge.

Back to Nightwish. Έχω διάφορους φίλους που τους μισούν παθιασμένα γιατί, λένε, η μουσική τους είναι απαίσια, όλοι τσιρίζουν, και γενικά είναι άθλιοι. Ε συγγνώμη, αλλά τώρα θα πάρω το αίμα μου πίσω. Γιατί συχνά οι μέταλ στίχοι τείνουν να είναι από τους πιό γεμάτους νόημα, οι μέταλ στιχουργοί από αυτούς που έχουν τα πιο πολλά να πούνε. Γιατί αυτό το τραγούδι είναι απλά η ερμηνεία του αρχηγού Τόμας των Nightwish ενός από τα πιό διάσημα ποιήματα όλων των εποχών, του "The Rime of the Ancient Mariner" του Coleridge. Γιατί εγώ δεν ακούω ούτε τσιρίδα ούτε δαιμονισμένα ντραμς. Γιατί μου σπάει τα νεύρα να έχουμε προκαταλήψεις μέχρι και στη μουσική. Γιατί ο Τόμας κατάλαβε μόνος του και ερμήνευσε υπέροχα αυτό ακριβώς που ο καθηγητής μου εξηγεί εδώ και μιάμιση βδομάδα, αυτό που σε συντιπτικό ποσοστό συνεχίζω να βρίσκω κρυπτικό και ακατανόητο. Γιατί ο καθένας μας αντιλαμβάνεται με διαφορετικό τρόπο τον αρχαίο ναυτικό, που λέει τόσα πολλά κι όμως επικοινωνεί τόσο λίγο. Γιατί ο καθένας μας ερμηνεύει τον ναυτικό ανάλογα με τις δικές του πράξεις, γιατί ο καθένας βλέπει σε αυτόν τον γέρο τον εαυτό του.

Paradox

2010-09-28T19:00:00.001-04:00

"Water, water, everywhere,

Nor any drop to drink"

--Samuel Taylor Coleridge

Oh the lights

2010-09-28T14:40:00.004-04:00

5 η ώρα το πρωί, ατελείωτη ανάγκη για ύπνο, απαισιοδοξία στη σκέψη της ατελείωτης αυριανής μέρας που με περιμένει, και είναι ακόμα Δευτέρα βράδι· το ένα μάθημα τελείως αδιάβαστο, άντε να προσποιηθώ ότι διάβασα την Παναγία των Παρισίων τώρα, τι θα μαγειρέψω αύριο, μακάρι να μην γράψουμε τεστ στα γαλλικά, αυτή τη βδομάδα πρέπει να μην βγω πολύ, τα σεντόνια βγήκαν υγρά από το στεγνωτήριο, μακάρι να μην κρυώσω και μετά αρρωστήσω και έχω τρεχάματα, ξέχασα το στόρι ανοιχτό.

Τα φώτα. Η θέα από το παράθυρό μου, που δεν έχω παρατηρήσει ποτέ στο απόλυτο σκοτάδι, με τα δικά μου φώτα σβηστά. Τα χρυσά παραθυράκια της βιβλιοθήκης απέναντί μου, το δέντρο που λικνίζεται δίπλα στο παράθυρό μου. Η διπλανή εστία που ορθώνεται από την άλλη μεριά, δεκατέσσερις ορόφους ψηλή, με τα περισσότερα παράθυρα βουτηγμένα στο σκοτάδι. Η ηρεμία έρχεται έτσι απλά. Goodnight New York.

Τι βρίσκει κανείς σε ένα τετράδιο

2010-09-28T04:59:00.005-04:00

Έχω ένα τετράδιο πολύ ξεχωριστό, ένα από αυτά που έχουν πολλοί από μας, ένα καταφύγιο σκέψεων, ένα συνοθύλευμα εικόνων, ένα κολλάζ ιδεών, μια αποθήκη ξεχασμένων σκόρπιων σημειώσεων, ένα πρόχειρο όπου γράφονται οι λίστες του σούπερ μάρκετ. Σκληρό εξώφυλλο, που δένει. Πουά- μωβ, μπλε, φούξια, πράσινο, κόκκινο. Δώρο του μπου. "Δώρο" τρόπος του λέγειν δηλαδή. Μου το έδωσε η μπουμπού όταν έφυγα· οι δύο πρώτες σελίδες του είναι καλυμμένες από τα πλαγιαστά, καλλιγραφικά σχεδόν γράμματά της, εντυπωμένα στο χαρτί με σμαραγδένιο γυαλιστερό μελάνι. Κρυμμένες μέσα στο πολύτιμο αυτό βιβλιαράκι είναι και εκείνες οι δύο σελίδες που είναι σκισμένες από κάποιο τετράδιο με μαθηματικούς τύπους και εξισώσεις, που είναι γραμμένες από χέρι πιο απρόσεχτο, πιο βιαστικό, γένους αρσενικού.

Διάλεξα το τετραδιάκι αυτό για να κρύψω τις σκέψεις που μου χάρισαν τα δύο αυτά αγαπημένα πρόσωπα. Το διάλεξα επίσης για να καταχωνιάσω τις δικές μου, να τις αποθηκεύσω σε ένα μέρος που μόνο εγώ γνωρίζω, σε μια γλώσσα που μόνο εγώ γνωρίζω (εφ'όσον το τετράδιο ζει μόνιμα σε Αμερικάνικο έδαφος). Σκέψεις αφιερωμένες στους 6 αγαπημένους μου ανθρώπους.

Για να τελειώσω λοιπόν με την μακροσκελή παρέκβασή μου, σήμερα έκανα ανασκαφές στις περσινές μου ιδέες, δεδομένης της υγρασίας που με εμποδίζει να κοιμηθώ. Κατάφερα μάλιστα να ξεθάψω επιτυχώς ένα στιχάκι από κάποιο ποιήμα που δεν έγραψα (τα ποιηματά μου τείνουν να είναι ιδιαίτερα κακής ποιότητας- reader beware).

Πνιγμένες κουβέντες στα χείλη

σκισμένοι στίχοι στο χαρτί

Λέξεις άδειες νοήματος που το συναίσθημα έπνιξε

Πώς να σας δώσω ζωή;

Camus wisdom

2010-09-22T23:14:00.004-04:00

"[J]'ai été soutenu ainsi par le sentiment obscur qu'écrire était aujourd'hui un honneur, parce que cet acte obligeait, et obligeait à ne pas écrire seulement"

Swing your heartache

2010-09-21T09:07:00.002-04:00

...Duke shares my birthday. Με βοηθάει πολύ κάτι δύσκολες στιγμές.

And we're back

2010-09-16T15:52:00.005-04:00

It feels good.

Chef d'oeuvre

2010-09-16T02:46:00.011-04:00

"A nous deux maintenant!"

~Παρακαλούνται όσοι θέλουν να διαβάσουν το Père Goriot χωρίς να ξέρουν το τέλος να σταματήσουν να διαβάζουν ΤΩΡΑ

Θα έπρεπε να κοιμάμαι, ή τουλάχιστον να διαβάζω Blake και τους λοιπούς Ρομαντικούς. Ωστόσο νιώθω τον εαυτό μου ανήμπορο, το μυαλό μου απασχολημένο με άλλου είδους σκέψεις. Νιώθω να ξεχειλίζω από εκείνο το συναίσθημα που μόνο η λογοτεχνία με κάνει να νιώθω, την κυριολεκτική πλημμύρα συναισθήματος, την αεικίνητη σκέψη, την δίψα για ερμηνεία όλων όσων μόλις κατάπια. Οι ιδέες κολυμπούν στο μυαλό, απαιτώντας να μεταμορφωθούν, να εξελιχθούν σε ήχους, φράσεις, προτάσεις, παραγράφους. Πρέπει να γράψω, να εξωτερικεύσω αυτό που νιώθω, να μεταφράσω τις σκέψεις μου σε λέξεις μήπως και μπορέσω κι εγώ η ίδια να τις καταλάβω. (*)

Αυτό που ξέρω είναι ότι πριν περίπου τρεις ώρες έπιασα στα χέρια μου τον κύριο Honoré de Balzac. Έκανα τη γνωριμία μου με τον père Goriot, ένιωσα τη λύπη του, τη χαρά του, έκανα τα πάθη του δικά μου. Το που ακριβώς πήγε η ώρα, και το πώς κατάφερε να περάσει ο χρόνος δεν το γνωρίζω. Τη μία στιγμή βρισκόμουν στο κρεββάτι με το κίτρινο κάλυμμα, τη θέα της κλασσικιστικής βιβλιοθήκης και την Αμελί με τον γάτο της να μου κρατούν παρέα μέσα από την κόκκινη αφίσα τους- την άλλη βρέθηκα στη μετά-Ναπολεόντια, αριστοκρατική Γαλλία. Βρέθηκα σε παρηκμασμένα σαλόνια υψηλής αισθητικής, σε σκουληκοφαγωμένες πανσιόν της μέσης τάξεως, στους λασπωμένους δρόμους του Παρισιού και στο νεκροταφείο με τον λόφο που δεσπόζει από πάνω τους. Έκλαψα στο πλάι του Rastignac, και ένιωσα μαζί του την ανάγκη να πολεμήσω κι εγώ το ταξικό σύστημα του Παρισιού, την αδικία του κόσμου, την υπέρτατη ψευδαίσθηση. Ένιωσα, ένιωσα, ένιωσα.

Ο Πλάτωνας μου δίδαξε ότι το συναίσθημα οδηγεί στη γνώση. Έτσι και ο κύριος Balzac κατάφερε να με οδηγήσει σε συναισθήματα δυνατά και ανώτερα, που δεν μπορούν παρά να οδηγούν σε κάποια ανώτερη γνώση, ή έστω να είναι από μόνα τους μια μορφή γνώσης. Πώς αλλιώς να εξηγήσω την πλημμύρα που ένιωσα μέσα στο μυαλό μου, την αγωνία μου καθώς παρακολούθησα τις αχάριστες κόρες να μαλώνουν μπροστά στον αιώνια υπομονετικό, υπομένοντα πατέρα Goriot, που ήταν πιθανότατα μεγαλύτερη κι από του Rastignac. Πώς γίνεται να ένιωσα αληθινό πόνο όταν παρακολούθησα τον πατέρα να δέχεται το ένα χτύπημα μετά το άλλο, αηδία μέχρι τέλους όταν η απαίσια σπιτονοικοκυρά προσπάθησε να του κλέψει το μόνο πράγμα που του είχε απομείνει;

Τι είναι αυτό που κάνει ένα αριστούργημα αυτό που είναι; Είναι η σύνταξη; Οι επιθετικοί προσδιορισμοί; Οι μεταφορές; Ο τρόπος που σκιαγραφούνται οι χαρακτήρες; Οι αφηγηματικές τεχνικές; Η πλοκή;

Μου φαίνεται ότι ήρθε επιτέλους ο καιρός να προχωρήσω πέρα από αυτά που μου έμαθαν στο σχολείο. Το αριστούργημα είναι βεβαίως μια ενορχήστρωση όλων των παραπάνω, και δεν θα είχε την αρμονία που το χαρακτηρίζει αν καθένα τους δεν ήταν προσεκτικά κουρδισμένο. Νομίζω όμως ότι η αρμονία απαιτεί και κάτι περισσότερο- την ψυχή που της δίνει έναυσμα και σκοπό. Το αριστούργημα πρέπει πάνω από όλα να έχει ψυχή, να είναι γραμμένο από ανθρώπους για ανθρώπους, και να απευθύνεται στην πιό ανθρώπινη ιδιότητά μας: το συναίσθημα (τι ειρωνεία, αντί να γράφω αυτό θα έπρεπε να διαβάζω ρομαντική ποίηση). Το παραπάνω συναίσθημα μπορεί να μας οδηγεί σε σκέψεις λογικής φύσεως, ή άλλοτε σε δάκρυα, σε γέλιο, σε αναστεναγμούς. Μπορεί να είναι αυθόρμητο ή στενά σχετισμένο με τη λογική. Είναι όμως μια έκφραση της ψυχής μας, της όμορφης, της μυστήριας, της περίπλοκης, της εκνευριστικής, της αιώνιας. Της ψυχής που είναι απαραίτητα παρούσα σε ένα αριστούργημα και που κάνει αισθητή την παρουσία της εισβάλλοντας με τη σειρά της σε εκείνη του αναγνώστη. Της ψυχής, που είναι ο λόγος που αγαπώ τόσο τη λογοτεχνία.

(*)Ce n'est pas avec des idées qu'on fait des vers, c'est avec des mots--Stéphane Mallarmé

Η απόλυτη θεότητα

2010-09-04T12:00:00.002-04:00

Ναι, είναι πανέμορφος.

"Ο πιο αναρχικός απ'τους αναρχικούς"

2010-08-31T08:57:00.005-04:00

Ανακαλύπτοντας τον Άσιμο:

Γιουσουρούμ

Ήταν οι πόρτες μου δίχως μπαχτσέδες
και μεντεσέδες κρατάνε τη γη
γίναν οι φτέρνες μου σαν τροχαλίες
και στον κουβά τους αράζεις εσύ
αλλάζεις συχνά κάθε τόσο στολή
αλλάζεις οσμή, αλλάζεις σασί
και η ελπίδα μας έχει θαφτεί
σαν τον Ντορή μέσ' στο παχνί.

Πάγωσε η ψείρα μου και παραπαίουσα
μ' ένα τικ τακ μου ματώνει τ' αυτιά
όλα με πρόγραμμα όλα με σχέδιο
πρωτοκολλήσανε τον έρωτα
και θες να πετύχω με μια μπαταριά
χίλια φλουριά, χίλια φλουριά
για να σου χαρίσω μαντάτα καλά
να 'χεις αγάπη μου λεφτά.

Ποντικοφάρμακο για τους μεγάλους
και μουρουνόλαδο για τα παιδιά
κι έπλεξες σώβρακα για τους φαντάρους
και θυσιάστηκες πατριωτικά
σου στέλνω μήνυμα μ' ένα ταμ ταμ
να μαγειρεύεις με βιτάμ
κι ήσουνα γόησα κι έκανες μπαμ
κι εγώ σε ψάχνω στο χαμάμ.

Άδειο το βλέμμα σου, κούφιες οι ώρες μας
στα ενυδρεία σε χώσαν ζωή
συνηθισμένοι ο καθένας στο ρόλο του
κι η φαντασία μας έχει χαθεί
την ξεπουλήσαμε στο γιουσουρούμ
για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ
την ξεπουλήσαμε στο γιουσουρούμ
για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ.

Μία διαδήλωση δέκα μικρόφωνα
και τα μεγάφωνα στη διαπασών
χιλιάδες δίποδα με μαγνητόφωνα
κι έχουν λουστεί με την ίδια λοσιόν
ξεπουληθήκαμε στο γιουσουρούμ
για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ
κι ο εαυτούλης σας πέταξε βζούμ
ταρατατατζούμ, ταρατατατζούμ.

Ω εποχή μού θυμίζεις τον Καίσαρα
κι οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν
κι όσο γερνώ μπουσουλώ με τα τέσσερα
τα τροχοφόρα με προσπερνούν
φεύγω να πάω να βρω στο Μπανκόγκ
τον σύντροφό μου τον Κινκ-Κονκ
μές στο μυαλό μου βαράνε τα γκόγκ
μοιάζω με μπάλα του πινκ-πογκ

Μας εκτελούνε με σφαίρες ντούμ-ντούμ
σφαίρες ντούμ-ντούμ, σφαίρες ντούμ-ντούμ
κι εμείς ξεπουλιώμαστε στο γιουσουρούμ
ταρατατατζούμ για ένα κουστούμ.

Ταξίδι

2010-08-25T11:14:00.005-04:00

No matter gay or grim
It's those tiny little sparks
Daily life that makes me
Forgot my sulky heart

It doesn't matter when
It may rain or it may shine
But you will always be here
Stored inside my mind

Έχω πολύ καιρό να σου αφιερώσω μια ετικέτα όλη δική σου.. και νιώθω ότι πρέπει. Πρώτον το αξίζεις, δεύτερον γιατί όσα γράφω για σένα μου φαίνονται πιο ειλικρινή, πιό απλά, πιο αληθινά, πιο... όμορφα. Αφορμή λοιπόν αυτό το τραγούδι, και συγκεκριμένα οι στίχοι που παρέθεσα πιο πάνω. Τους Royksopp τους ανακάλυψα τελευταία, και έχει κανά-δυό μέρες που έχω τα τρία τους άλμπουμ στο repeat.

Οι γονείς μου με ρώτησαν αν άκουγα αυτό το τζαζ συγκρότημα του '70 που τόσο τους αρέσει. Η απάντηση ήταν όχι, αλλά ο λόγος που με ρώτησαν είναι ίσως και η απάντηση στο γιατί κόλλησα με τους εν λόγω κυρίους. Η μουσική τους θεωρείται φυσικά electronic, downbeat και trip-hop. Αλλά είναι και τζαζ, είναι και λίγο σόουλ και κατα κάποιο τρόπο και κλασσική. Με ταξίδεψε. Όταν άκουσα το συγκεκριμένο τραγούδι πραγματικά ονειρεύτηκα. Απογειώθηκα και έφυγα από το ζεστό Θεσσαλονικιώτικο απόγευμα.

Αρχικά ένιωσα χαλαρή. Βρέθηκα σε εκείνο το νησί των Σποράδων που πλέον σημαίνει τόσα πολλά για μένα. Εκεί όπου έζησα έναν σεισμό, κληρονόμησα το μεγαλύτερο κάψιμο της ζωής μου, δοκίμασα αστακομακαρονάδα μετά κόπων και βασάνων, γέλασα ατελείωτα με αφορμή καπετάνιους παγκοσμίου φήμης, μπήκα συνοδηγός σε ένα Ματιζάκι, αγόρασα μια άχρηστη ομπρέλλα θαλάσσης, ήπια Tanqueray λεμονάδα και Μάι Τάι στη λάιβ εκδοχή του Έντεχνου του νησιού, και το σημαντικότερο, ερωτεύτηκα. Ξανά, περισσότερο. Ένα ταξίδι γεμάτο sparks.

Ύστερα σοβάρεψα. Ταξίδεψα στον εαυτό μου, στις σκέψεις μου, σε αυτά που ήξερα, που έμαθα, που κατέρριψα και που μαθαίνω. Σε στιγμές που προκαλούν sparks, σε σκέψεις που προκύπτουν από τα sparks αυτά. Επισκέφθηκα αυτόν που κατά κύριο λόγο μου προκαλεί τα sparks-- εσένα. Γιατί είναι αλήθεια- ό,τι κι αν μου συμβαίνει, αυτά τα μικρά σπιθάκια είναι που με επαναφέρνουν, που μου φτιάχνουν το κέφι. Στιγμές όπως αυτές που περιέγραφα πριν. Μικρές σε αξία για τους άλλους, ίσως και φαινομενικά ασήμαντες τη στιγμή που πραγματώνονται, αλλά με τεράστια σημασία για όσος ξέρουν πραγματικά το νόημά τους.

Μια πυλωτή. Μια ταράτσα. Ένα μπουκάλι κρασί. Suspiria. Ένα φουσκωτό σε μια παραλία. Παστουρμάς. Μελιτζανοσαλάτα. Ένα διπλό κρεββάτι κι ένα μονό στη Λεπτοκαρυά. Ένα βραδινό μπάνιο. Τάβλιτάβλιτάβλι. Η παρασκευή κρεπών. Η στιγμή που μου ανακοίνωσες ότι ξέχασες στο σπίτι τα εισητήρια του Μπομπ, πέντε λεπτά πριν ανεβούμε στο λεοφωρείο για Αθήνα. Τόσα άλλα που θυμάμαι και δεν έχω χώρο να γράψω, και αυτά που δεν θυμάμαι αλλά ωστόσο μου θερμαίνουν την καρδιά. Όλα αυτά που δημιουργούν sparks μεταξύ μας, που μας κάνουν να ξεχνάμε ξυπνήματα στις 7, προπονήσεις και βουνά διαβασμάτων.

Ταξιδεύω σε νησιά και πόλεις, σε μένα και σένα. Ακούω για πολλοστή φορά το τραγούδι. Η ειρωνεία; Ξέρω ότι δεν θα σ'αρέσει. Εσύ ταξιδεύεις με άλλα (Παπακωνσταντίνου). Ίσως είναι καλύτερα έτσι. Δημιουργούνται σπίθες.

Synesthetic Magic

2010-08-23T13:44:00.003-04:00

Van Gogh, "Starry Night"

Klimt, "Danaë"

Velazquez, "Las Meninas"

Matisse, "The Dance"

Vermeer, "The Astronomer"

Cezanne, "Les Grandes Baigneuses"

Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι μερικοί άνθρωποι είναι προικισμένοι όχι με σταθερό χέρι, εξαιρετικό αυτί, ιδιαίτερη αίσθηση της γραμματικής ή της μεταφοράς ή όμορφη φωνή, αλλά με απαράμιλλη όραση. Έχουν δηλαδή την ικανότητα να βλέπουν χρώμα εκεί που οι υπόλοιποι βλέπουν γκρίζο, έναν χορευτή με εξαιρετικά ενορχηστρωμένες κινήσεις εκεί που οι άλλοι βλέπουν έναν μάγειρα να ανακατεύει μακαρόνια, ταξίδι σε αυτό που οι άλλοι ονομάζουν καθημερινότητα. Ίσως ο καλλιτέχνης πρέπει, πάνω απ΄όλα, να πάσχει από το δικό του είδος συναισθησίας, την πάθηση εκείνη που προκαλεί το ανακάτωμα των αισθήσεων και μας κάνει να βλέπουμε χρώματα όταν ακούμε διαφορετικές νότες. Μαγεία.

?

2010-08-23T07:48:00.006-04:00

Άνοιξα δύο tabs. Στο ένα τα requirements ενός 'history major' και στο άλλο αυτά του 'comparative literature and society'. "Πες μου τι να σπουδάσω", είπα. "Πες μου τι μου ταιριάζει". No answer. Και ο Φεβρουάριος του Sophomore year απειλητικά κοντά.

Ώρες-ώρες εύχομαι η ζωή μου να είχε έναν σιωπηλό παρατηρητή- συγγραφέα, να μου διαλέγει τα μονοπάτια μου. Να μπορεί να μου εγγυηθεί ότι δεν κάνω λάθος.

Από την άλλη, από τα λάθη μαθαίνει κανείς.

Άντε τώρα να αποφύγεις τον παραλογισμό.

Summer has not gone yet

2010-08-21T14:44:00.006-04:00

Άμμος

σαν χρυσόσκονη- απαλή, ιριδίζουσα, χρυσαφένια.

Κύματα

σαν τραγούδι- ακατάπαυστη μουρμούρα σε γαλάζιο μείζονα.

Άνθρωποι

που σηματοδοτούν τις μέρες μου

που δημιουργούν τις μέρες μου

Χρόνος

παράλληλος με ανθρώπους,

ανάλογος με ανθρώπους.

Τέσσερις μήνες

μια

στιγμή.

Χρόνος

σαν άμμος,

στροβιλιζόμενος στον άνεμο,

άλλοτε μικρός κόκκος,

άλλοτε παραλία ολάκερη.

Χρόνος σαν κύματα

ασταμάτητος,

άλλοτε οργισμένος

άλλοτε ήρεμος- σταθερός.

Τέσσερις μήνες

μια

παραλία.

Dear Bob, marry me?

2010-08-06T12:48:00.004-04:00

"No reason to get excited", the thief he kindly spoke,

"There are many here among us who feel that life is but a joke

But you and I, we've been through that, and this is not our fate,

so let us not talk falsely now, the hour is getting late"

Δεν χρειάζεται καν σχόλιο. Τι έχω άλλωστε να προσθέσω σε μια τέτοια τραγουδάρα;

Τα παιδία παίζει.

2010-07-21T19:59:00.007-04:00

Ζούμε σε ένα Absurdistan. Το έχουμε ξαναπεί αυτό.

Knowledge.

Knowledge…KNOW…ledge?… NOW …ledge? NO? …ledge?

I know you.

I. Now you.

I, no you.

I. No. You.

I know you?

Κάνω κι εγώ τα μικρά δειλά παράλογα βήματά μου λοιπόν.

Δεκέμβρης 1903

2010-07-21T18:32:00.004-04:00

Αγαπώ Μάλαμα. Αλλά η εκδοχή του Αλκίνοου μου άρεσε άπειρα περισότερο. Πιο κλασσικό, μελωδικότατο, με ολόκληρη ορχήστρα να συνοδεύει τον στίχο. Χάνεσαι στη μουσική και στη φωνή, όπως ο Καβάφης σε κάνει να χάνεσαι στην μουσικότητα και τον αισθησιασμό του στίχου του. Και βγάζει κάτι το τραγικό, κάτι σοφό και επομένως συνειδητοποιημένο και στοϊκό. Βγάζει έρωτα, μυστικοπάθεια, απώλεια, καταπίεση, όλα αυτά εν γνώσει του ατόμου που τα νιώθει. Υπάρχει κάτι πιο Καβαφικό;

Realization

2010-05-10T22:02:00.009-04:00

Τελικές εξετάσεις. Μέρες μελέτης. Εργασίες. Μεταφράσεις. Ιστορίες για Μεσανατολικά ζητήματα, Καβαφικές ματαιοδοξίες, Δον Κιχώτες. Ιστορίες για αγρίους. Ιστορίες για μένα. Και μέσα σ'όλα αυτά, ένα σινεμά για το οποίο δεν έχω χρόνο. Μου είπανε ότι τα πράγματα που θα απολαύσω πιο πολύ στη ζωή μου θα είναι αυτά τα αυθόρμητα, για τα οποία δεν είχα χρόνο. Είχαν δίκιο. Σινεμά λοιπόν, και πιο πριν παγωτάκι στην πλατεία που είναι τόσο απέραντη ώστε ο χαρακτηρισμός "πλατεία" να μην της αρμόζει πιά. Στην πλατεία της οποίας τα φώτα δεν σβήνουν ποτέ. Στην πλατεία που συνήθως απεχθάνομαι, διότι έχω βαρεθεί πλέον το πολύ και ανούσιο φως. Γενικά έχω βαρεθεί τα ανούσια πράγματα, τα ανούσια μέρη, τους ανούσιους ανθρώπους, τις ανούσιες πράξεις (το καλύτερο των αγαπητών Αμερικάνων).

Κάτι τέτοιες μέρες πάντως, έχω απλώς ανάγκη να ακολουθήσω την αυθεντική κοκκινομάλλα συγκάτοικο και άλλους φίλους και γνωστούς χωρίς να σχολιάζω από μέσα μου, να πάω απλώς εκεί που με πάει η στιγμή. Να καταλήξω σε μια ταινία που δεν θα διάλεγα ποτέ από μόνη μου, να μπω σε ένα παγωτατζίδικο στο οποίο δεν θα έμπαινα ποτέ μόνη μου, να γνωρίσω κόσμο στον οποίο κανονικά δεν θα μιλούσα. Κάπως έτσι μπαίνω στην αίθουσα με ανεβασμένη λόγω αυθορμητισμού διάθεση, κι ας έχω τρεις εργασίες να με περιμένουν.

Ταινία λοιπόν. Ταινία και μία τερατώδης Coca-Cola, παρ'όλο που ζήτησα "small" (στην Αμερική είσαι, κοπέλα μου, τι ήθελες;). Δεν είμαι σίγουρη αν έχει νόημα να αναφέρω το όνομα της ταινίας. Όπως και να 'χει, τα φώτα σβήνουν, και η Αιθεροβάμων αγκαλιά με την τιτανομέγιστη Coca-Cola μεταφέρεται αλλού. Η ταινία ξεκινά.

Κάπου εδώ θα πρέπει να αναφέρω σε αυτούς που δεν με ξέρουν και τα διαβάζουν αυτά -ας υποθέσω για χάριν της ματαιοδοξίας μου ότι υπάρχουν- ότι πάσχω από το σύνδρομο της υπερκινητικής σκέψεως. Αυτό θα πει ότι ακόμα κι όταν δεν πρέπει, ακόμα κι όταν ξέρω ότι είναι ηλίθιο και ανούσιο, συνεχίζω να υπεραναλύω και να κριτικάρω τα πάντα που μου συμβαίνουν. Ταυτόχρονα, η φαντασία μου δημιουργεί σενάρια που ούτε σε ένα εκατομμύριο χρόνια δεν θα πραγματώνονταν και με πείθει ότι είναι απολύτως πιθανά και ρεαλιστικά.

Προσπαθώ να πατήσω το "off" και απλώς να κάτσω να δω την ταινία μου σαν άνθρωπος. Και το καταφέρνω, εν μέρει δηλαδή, γιατί κάπου εκεί στη μέση αρχίζουν και φυτρώνουν κάτι ζιζανιάκια σκέψεις, του στιλ "τι-κάνω-εγώ-εδώ-αυτή-η-ταινία-είναι-όλα-όσα-με-εκνευρίζουν-στην-Αμερική". Μέχρι το τέλος τα ζιζανιάκια έχουν φουντώσει και έχουν γίνει ζούγκλα του Αμαζονίου, και αποφασίζω ότι η ταινία για να δω την οποία ανέβαλλα πάλι το διάβασμα περί ιστορίας του Ισραήλ βάζει τρικλοποδιά στον εαυτό της με τον γνωστό τρόπο: προσπαθεί να κριτικάρει κάτι παίρνοντας τον εαυτό της υπερβολικά σοβαρά, και καταλήγει υποστηρίζοντας αυτό που υποτίθεται πως σχολιάζει.

Καταλήγω λοιπόν σε αυτό το συμπέρασμα, και για λίγο νιώθω ευχαριστημένη με τον εαυτό μου. Μπόρεσα βλέπεις να διαμορφώσω την δική μου άποψη- κάτι δεν είναι κι αυτό;

Τότε είναι που βιώνω το realization του τίτλου, ξαφνικό σαν αστραπή, όπως συμβαίνει καμιά φορά στα βιβλία. Η άποψη αυτή δεν είναι δική μου. Ή ίσως και να είναι, αλλά όπως και να 'χει έχω καταλήξει σε αυτήν ακολουθώντας ένα τρόπο σκέψης που δεν είναι δικός μου. Έναν τρόπο σκέψης που προέρχεται από σένα, από τον άνθρωπο που έχει επηρεάσει τη ζωή μου περισσότερο από κάθε άλλον.

Αυτά τα πράγματα δεν είναι σωστά. Μεγάλωσα, πήγα πανεπιστήμιο, τελείωσα το πρώτο έτος. Νόμιζα ότι θα ανεξαρτητοποιηθώ τελείως, και από άποψη σκέψεως. Ωστόσο, συνειδητοποιώ τώρα ότι ήμουν απλώς αφελής. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν συμβάλλει τόσο πολύ σε αυτό που είσαι που το να δημιουργήσεις έναν τρόπο σκέψης ανεξάρτητο από αυτούς θα σήμαινε ότι σταματάς πλέον να είσαι ο εαυτός σου. Το Χάρλεμ είναι Χάρλεμ διότι βρίσκεται στη Νέα Υόρκη. Αν ήταν οπουδήποτε αλλού, δεν θα ήταν πλέον αυτό που είναι· θα του έλειπε το Cotton Club, η πολυπολιτισμικότητα, η εγκληματικότητα, κάτι τέλος πάντων. Χάρλεμ ανεξαρτήτου Νέας Υόρκης διάφορο του Χάρλεμ. Εγώ ανεξάρτητα από σένα δεν θα ήμουν εγώ. Ίσως να ήμουν μαθηματικός, έχοντας μάθει να αγαπώ τους αριθμούς που εσύ μου έμαθες να φοβάμαι. Ίσως να απεχθανόμουν τους Ρώσους συγγραφείς που τώρα τόσο αγαπώ, ή να προτιμούσα τα σκυλιά από τις γάτες. Ίσως να μην είχα αυτό το μπλογκ, ίσως να μην έγραφα καν.

Συλλογισμός ολόιδιος με τον δικό σου, σου λέω. Μου έρχεται στο μυαλό ένα επεισόδιο από τα "Φιλαράκια", όπου η Ρέιτσελ καταλαβαίνει ότι έχει τις ίδιες αντιδράσεις με τον μπαμπά της, και λέει: "I spent so much time trying not to be my mother, I didn't see this coming!". Και βλέπω ότι κι εγώ σε κάποια θέματα είμαι ίδια εσύ. Και δεν νομίζω ότι με ενοχλεί, γιατί όπως και να το κάνουμε, δεν έχω γνωρίσει κανέναν που να μην έχει επηρεαστεί απίστευτα από τους γονείς του με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Συμβιβάζομαι. Είμαι ανεξάρτητη. Έχω τις ολόδικές μου σκέψεις. Αλλά είμαι εγώ, και σε έχω τοποθετήσει πάνω σε ένα βάθρο, και είμαι αδιαμφισβήτητα η κόρη σου, κάτι δικό σου. Είμαι πολύ μπαμπάκιας, πώς να το κάνουμε;

Γράφω και μαθαίνω

2010-04-26T04:33:00.007-04:00

Il n'y a pas de dialogue, le dialogue est un duperie.

Ψέματα; Όσο παρακολουθώ ακαδημαϊκούς να διαπληκτίζονται μεταξύ τους απλά και μόνο για να αποδείξουν ότι ο καθένας τους είναι εξυπνότερος από τον διπλανό του, πολιτικούς να λένε τα δικά τους, να μιλάνε για ώρες και εντέλει να μην λένε τίποτα, συνομήλικούς μου να γίνονται από άγνωστοι κολλητοί και μετά εχθροί μέσα σε τρεις μήνες, ε δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω.

Χωρίς τίτλο

2010-03-21T18:03:00.004-04:00

Κάπως έτσι...

βλέπω ένα πρόσωπο και μου αλλάζει όλη η διάθεση.

Και το πιο περίεργο; Δεν χρειάζεται να σε δω καν live- και μια οθόνη υπολογιστή μου αρκεί για να αλλάξει όλη μου η μέρα.

Κάπως έτσι...

ακούω μια φωνή και χαίρομαι μόνη μου.

Και κατ'ευθείαν μετατρέπομαι σε πλακατζού, σε απίστευτα χαρούμενη, σε άνθρωπο που χορεύει γύρω γύρω χτυπώντας παλαμάκια και τους μπερδεύει όλους.

Κάπως έτσι...

και εδώ και ένα χρόνο είμαι άλλος άνθρωπος.

Και τα βλέπω όλα θετικά. Και μετράω μέρες μέχρι τις 18 Μαΐου. Και κάνω πράγματα που δεν περίμενα ποτέ να κάνω, κι όμως χαίρομαι που τα κάνω.

Τι άλλο θα μπορούσα να θέλω;

Καλημέρα και περαστικά φάτσα :)

116th and Broadway

2010-03-20T02:49:00.005-04:00

Η κολλητή της μαμάς μου έχει να διηγείται πώς γνώρισε τον Kurt Vonnegut έξω από το κτήριο του ΟΗΕ. Έχει επίσης να διηγείται πώς άρχισε να μαλώνει μαζί του, καθώς ο εν λόγω κύριος της είπε ότι "one should only ever live in New York if they're a writer".

Μου αρέσει το γράψιμο, αλλά προφανώς δεν θεωρώ τον εαυτό μου συγγραφέα. Πάντως, καταλαβαίνω τι εννοούσε- πού αλλού μπορείς να βρεις όλες αυτές τις εικόνες μέσα σε κυριολεκτικά 3 τετράγωνα;

Το τραγούδι σοκολάτα

2010-03-20T01:34:00.003-04:00

Μπορώ να το ακούω ξανά και ξανά και ξανά και ξανά....

σαν να τρώω την μία σοκολάτα μετά την άλλη ένα πράγμα.

Ο τέλειος συνοδός για τα υπαρξιακά μας με την ΜΜ1 και τις ατελείωτες ώρες που πέρασα στην βιβλιοθήκη με τον κύριο Derrida.

Το ένα πράγμα που ξέρουμε για τους εαυτούς μας ΜΜ είναι ότι τουλάχιστον μας αρέσουν κάτι τέτοια τραγούδια. Και πώς να μην μας αρέσουν- αφού είναι χάρμα, μούρλια, όμορφα, ταξιδιάρικα και ονειροπόλα.

"New favorite genre of music= contemporary communist music" σύμφωνα με σένα.

Ω ναι.

Μ'αεροπλάνα και βαπόρια

2010-03-20T00:24:00.005-04:00

Με φάγανε τα λεωφορεία τις τελευταίες μέρες. Columbia- Port Authority, Port Authority-Woodbury Commons, Woodbury Commons-Port Authority, Port Authority- Columbia, Columbia-Port Authority, Port Authority-Ridgewood, Ridgewood-Port Authority, Port Authority Columbia, Columbia- Grand Central. Σε λιγότερο από 48 ώρες. Πόσες φορές έγραψα "Port Authority" σε μια πρόταση; Ειλικρινά βαριέμαι να μετρήσω. Τέλος πάντων το θέμα είναι άλλο. Ότι αυτές τις δύο μέρες κατάφερα να γίνω η βασίλισσα του Port Authority το οποίο μίσησα, καθώς και των λεωφορείων του. Και κατάφερα να ζήσω μπόλικες από εκείνες τις στιγμές που είχα να ζήσω από το καλοκαίρι με τα αιώνια ΚΤΕΛ (Χαλκιδικής) του, που τους λείπει πάντα το κλιματιστικό όταν το χρειάζεσαι, τα καθίσματα των οποίων είναι μονίμως ντυμένα με εκείνο το απαίσιο βελούδο που κάνει τα πόδια να ιδρώνουν και να κολλάνε πάνω του, αφού -φυσικά- φοράς σορτσάκι, που κουνάνε και χοροπηδάνε τόσο πολύ που με πιάνει ναυτία. Που λέτε χόρτασα μπόλικες από εκείνες τις λεωφορειο-στιγμές. Η τσάντα που βάζω πάνω στα γόνατα γιατί αν την αφήσω στην διπλανή θέση είναι αγένεια γι'αυτόν-ην που ίσως θέλει να κάτσει, ο πόλεμος για την δίπλα στο παράθυρο θέση για να μπορώ να βλέπω έξω, ο λαιμός που παθαίνει αγκύλωση γιατί για 2 ώρες κοιτάω έξω από το παράθυρο, τα κλέφτικα βλέμματα που ρίχνω που και που στους διπλανούς, οι περίεργοι τύποι και τύπισσες που πιάνω να με κοιτάνε και όταν με βλέπουν που τους βλέπω δεν κοιτάνε αλλού. Ναι, όλα αυτά τα χόρτασα (και πάλι).

Όμως κουράστηκα. Όταν επιτέλους μπόρεσα να βάλω τις πιτζάμες μου και να κάτσω σαν άνθρωπος (;) στην καρέκλα μου ήταν πια 10 το βράδι. Δύο μέρες μετά την τελευταία φορά που το είχα κάνει.

Βρήκα λοιπόν την εξήγηση. Γιατί νιώθω ότι πρέπει να δώσω μια εξήγηση σε σας τους δύο τουλάχιστον που ξέρω ότι σίγουρα θα το διαβάσετε αυτό. Εξηγεί το λόγο που νομίζες Αγελαδίτσα ότι πέθανα, αφού το συγκεκριμένο μπλογκ δεν έδινε σημεία ζωής. Η εξήγηση είναι απλά ότι κουράστηκα. "Τι χαλαρή που φαίνεσαι" είπε προχτές ο μπαμπάκας μου από το σκάιπ και με σόκαρε. Φαντάσου, δηλαδή. Για να το είπε, για να ένιωσε την ανάγκη να το επισημάνει πάει να πει ότι η συνηθισμένη μου κατάσταση είναι άλλη, είναι το στρες, η κούραση, η ένταση. Τρόμαξα όταν το σκέφτηκα: τρέχω από δω, τρέχω από κει, και εντέλει δεν προλαβαίνω να κάνω αυτά που μου αρέσουν, όπως είναι το να γράφω αυτές τις λέξεις. Γιατί; Γιατί όταν επιτέλους βρίσκω χρόνο το μόνο που έχω διάθεση να κάνω είναι να κοιμηθώ ή να κάψω λίγα εγκεφαλικά κύτταρα με ALIAS (καινούργια συνήθεια αυτή).

Δεν θα το ξανακάνω. Δεν είναι μόνο το βρίσιμο του Σπάιρους, είναι και το βρίσιμο που έσουρα μόνη μου στον εαυτό μου. Γιατί αυτό που σιχαίνομαι πάνω απ όλα, αυτό που δεν αντέχω, αυτό για το οποίο νιώθω τόση απέχθεια όση χρειάζεται για να είμαι εδώ που είμαι είναι η τεμπελιά.

Φαύλος κύκλος. Γιατί η απέχθειά μου για την κυρία τεμπελιά με κάνει να μην θέλω να κάτσω άπρακτη, με κάνει να πάρω τα λεωφορεία και να τρέχω από δω και από κει. Με κάνει να παίρνω τα τρένα και να τρέχω στο Πρίνστον και κυρίως στο Γέηλ. Με κάνει να παίρνω τα αεροπλάνα και να φεύγω από το ωραίο άνετο σπιτάκι μου με τον γουργουριστό γάτο πάνω στο ροζ πάπλωμά μου και να έρχομαι στην πόλη της οποίας τα πεζοδρόμια έχουν το ίδιο αποτέλεσμα με δέκα φλιτζανάκια του εσπρέσο, στην πόλη όπου τα αμάξια τρέχουν στους δρόμους και οι άνθρωποι συνεχίζουν να τρέχουν στα υπόγεια περάσματα κάτω από τους δρόμους.

Εντέλει δεν ξέρω αν κάνω καλά. Δεν ξέρω αν κουράζω τον εαυτό μου υπερβολικά σε μια περίοδο που θα έπρεπε να είναι όλο ηρεμία ύπνος και πάρτι. Δεν ξέρω τι νόημα έχει το οτιδήποτε κάνω. Δεν ξέρω ποιός είναι ο σκοπός και δεν ξέρω που θα τελειώσει το έργο. Ο Διονύσης Καψάλης πιστεύει ότι η ζωή δεν μπορεί ποτέ να έχει ένα σκοπό, ότι είναι μια αλυσίδα από ασύνδετα γεγονότα, και ότι ο μόνος λόγος που προσπαθούμε να ενώσουμε όλα αυτά τα γεγονότα είναι ότι προσπαθούμε να κάνουμε τις ζωές μας να πλησιάσουν, όσο μπορούν, το ιδανικό- την τέχνη. Η ζωή όμως δεν είναι τέχνη, άρα δεν θα έχει ποτέ ένα συγκεκριμένο σκοπό. Επομένως, λέω εγώ, γιατί να κάνω ότι κάνω, και γιατί να παλεύω να δώσω νόημα σε κάτι το οποίο εξ'ορισμού, δεν έχει ένα μοναδικό, συγκεκριμένο νόημα;

Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η αναζήτηση με σπρώχνει μονίμως στα μέσα μεταφοράς (τα αεροπλάνα και τα βαπόρια που λέγαμε). Και με έχει αιωνίως στο τρέξιμο. Δεν θα σταματήσω ποτέ να είμαι έτσι, δεν θα σταματήσω ποτέ να είμαι κουρασμένη° το λεγόμενο "χαλλλλαρά" για μένα θα είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας. Κάπου εδώ έρχεται λοιπόν το "συγγνώμη" μου σε αυτούς που εξ αιτίας μου δεν μπορούν ούτε κι αυτοί να ηρεμήσουν, που ενδέχεται να περνούσαν λίγο καλύτερα αν ήμουν λίγο πιο νορμάλ άνθρωπος και καθόμουν ήσυχη. Σε αυτούς που το ένιωσαν όταν έφυγα. Σε αυτούς που το νιώθουν ακόμα, που (θέλω να πιστεύω) νιώθουν την απουσία μου όπως νιώθω κι εγώ τη δική τους. Σε εσάς τους δύο που με διαβάζετε με περισσότερη επιμέλεια από τους άλλους γιατί σας ενδιαφέρει το τι κάνω και τι σκέφτομαι. Συγγνώμη που είμαι μονίμως στα αεροπλάνα και στα βαπόρια.

Μαζί με τον Σαββόπουλο και τους αγαπημένους υπαρξιστές της ΜΜ1 (εγώ είμαι η 2) μου ήρθε και κάτι άλλο - η κυρία Βάνα και η παράσταση της Α λυκείου. Γιατί τότε ήταν που είχα την πρώτη μου επαφή με το εξής:

[...] Ωραίος, ανάλαφρος

ο ίλιγγος τούτος, - πρόσεξε, θα πέσεις.

Μην κοιτάς εμένα,

εμένα η θέση μου είναι το ταλάντεμα ο εξαίσιος ίλιγγος.

(Γιάννης Ρίτσος, Η σονάτα του σεληνόφωτος)

Η θέση μου κι εμένα είναι το ταλάντεμα. Αλλά, θα μου πεις, και ποιανού δεν είναι;

Σκοπός ξε-σκοπός, εγώ πάντως δεν μπορώ να είμαι όλο ύπνο και πάρτι, παραείμαι φιλόδοξη. Αν δεν ήμουν, δεν θα ήμουν εγώ. Και αποφάσισα ότι όταν μεγαλώσω θα γίνω ένας δεύτερος Adorno.